Dustin O’Halloran (από το σάουντρακ της Μαριας Αντουανέτας).

A SHORT LOVE STORY IN STOP MOTION from Carlos Lascano on Vimeo.

Με την τεχνική του stop motion. Μουσική Sigur Ros. Χωρίς σχόλια.

Ο Darren Aronofsky παίζει μ’αυτή την ταινία στα ίσια με τον Bergman και την Εβδομη Σφραγίδα. Εξαιρουμένων των καταλοίπων New Age και βουδισμού/γιόγκας, πρόκειται για την καλύτερη ταινία που είδα φέτος (παρότι οι Ζωές των Άλλων προσεγγίζουν το ίδιο βάθρο από άλλη κατεύθυνση), με τον ίδιο τρόπο που το 2046 ήταν η καλύτερη προπέρσινη ταινία: χωρίς λεπτομερή επιχειρήματα αλλά με απόλυτη βεβαιότητα.

Σε ένα πρόσφατο ποστ του old boy σχετικό με την μη-αυτοοργάνωση εμφανίστηκαν γνωστοί αντάρτες σχολίων και έστησαν μια υποσυζήτηση για την αυτο-οργάνωση μέσα σε χαοτικά συστήματα σαν μια πορεία αντιστροφη εκείνης προς τον θερμικό θάνατο του σύμπαντος. Μιλώντας για θερμικό θάνατο θυμήθηκα το καταπληκτικό διήγημα του Ασίμοφ, H Tελευταία Ερώτηση, στο οποίο και συνδέω εδώ για να μην το ξαναψάχνω στο μέλλον, αλλά και για σένα, φυσικόφιλε αναγνώστη με λογοτεχνικές ανησυχίες.