Μικρή Τσουκατική απορία:

“Αυτό που δέχεται το πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ είναι παραβίαση της νομοθεσίας για τη χρηματοδότηση των κομμάτων για την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη. Το αδίκημα είναι πλημμέλημα και έχει παραγραφεί από το 2004.” (λέει η ελευθεροτυπία.)

Γουάτ δε ΦΑΚ; Πλημμέλημα είναι να παραβαίνεις τη νομοθεσία για τη χρηματοδότηση των κομμάτων;;; Πλημμέλημα;

Ένα νέο επάγγλεμα ανατέλει, στα πρότυπα του δοξασμένου αυτοφοράκια. Όπως κάθε νυχτερινό μαγαζί χωρίς άδεια έχει και έναν αυτοφοράκια που περιμένει στο μπαρ για να συλληφθεί (και να οδηγηθεί στο αυτόφωρο) ως “υπεύθυνος” στην (συνήθη) περίπτωση που τους την πέσουν οι μπάτσοι, έτσι και κάθε κόμμα πρέπει να έχει ένα Τσουκάτο για να αναλαμβάνει την ευθύνη του πλημμελήματος στην (συνήθη) περίπτωση που σε κράζουν τα κανάλια κι οι εφημερίδες.

Ένα γρήγορο λινκ στο τελευταίο άρθρο του Markos Moulitsas (του Daily Kos) στο Newsweek, σχετικά με την συνεχιζόμενη, γραφική τιτανομαχία μεταξύ Ομπάμα και Χίλαρης για το δημοκρατικό χρίσμα. Ο Moulitsas ισχυρίζεται (ή τουλάχιστον θέλει να ελπίζει) οτι η αυξανόμενης έντασης κόντρα εντός του δημοκρατικού κόμματος μπορεί να διχάζει τη βάση εν όψει των προεδρικών εκλογών του χειμώνα αλλά ταυτόχρονα κινητοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα αμέτοχων ψηφοφόρων, προς όφελος, υποτίθεται, των δημοκρατικών. Αυτά στην περίπτωση που οι αναποφάσιστοι superdelegates (εξέχοντα μέλη του κόμματος που απολαμβάνουν το δικαίωμα να συμμετέχουν και να ψηφίζουν στο συνέδριο για το χρίσμα χωρίς να έχουν εκλεγεί από τη βάση) αποφασίσουν το ορθόν, δηλαδή να μην πάνε κόντρα στην λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράζεται από τον συνολικό αριθμό ψήφων υπέρ του Ομπάμα αλλά και από τον αριθμό των υπέρ του πολιτειών.

If Obama lost at the polling booth, these supporters would accept the voters’ verdict and carry on. Many, including those who backed Howard Dean’s heartbreaking 2004 campaign, have been through such disappointment before. But if Beltway bigwigs steal a hard-won victory, it would amount to a declaration of civil war. Not only would the resolve of thousands of loyal foot soldiers and the party’s new fund-raising base be irrevocably shaken, but it would torpedo the opportunity to build and strengthen a new generation of Democrats.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, μάλλον γιατί δεν έχω καμία εμπειρία απο τα τεκταινόμενα στην εγχώρια αμερικανική πολιτική, είναι ποιές ακριβώς κοινωνικές δυνάμεις συγκρούονται εντός του Δημοκρατικού κόμματος, στο όνομα του Ομπάμα και της Χίλαρης. Μια επιφανειακή ανάγνωση, η αγαπημένη των ΜΜΕ, είναι οτι πρόκειται για την σύγκρουση ανάμεσα στο κατεστημένο κεντροκεντρώο, ορθολογικό κομμάτι της βάσης του κόμματος και τις ανανεωτικές/κεντροαριστερές (μέσα αριστερά όμως όπως στο σύστημα 3-5-2 στο ποδόσφαιρο) grassroot και υποτίθεται ιδεολογικοποιημένες τάσεις που υποτίθεται εκφράζει ο Ομπάμα (με περισσή μαεστρία).

Μια λιγότερο επιφανειακή ανάγνωση κανείς;

Παρακολούθησα τη συνέντευξη Τσίπρα με μερικές ώρες καθυστέρηση (διότι κάνουμε και διακοπές πότε πότε) και ειδού οι εντυπώσεις μου(οι ερωτήσεις για reference εδώ).

Κατ’αρχάς όντως ο Τσίπρας φαίνεται συμπαθής τύπος και με προφανείς επικοινωνιακές αρετές. Φαίνεται επίσης να εκφράζει με επιτυχία μια σειρά από αυτονόητα όπως τα περί εκκλησίας, τα περί Μακεδονικού, τα περί εργατών στα μέσα παραγωγής τα περί Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα περί κουκουλοφόρων κλπ. κλπ. . Αυτονόητα θα μου πείτε μόνο για ορισμένους από μας. Για αυτό ακριβώς θεωρώ πολύ σημαντικό που αυτά τα αυτονόητα εκφράζονται από τον κατά πάσα πιθανότητα μελλοντικό πρόεδρο του ΣΥΝ με σχετική σαφήνεια και χωρίς δογματικό ύφος – με τον τρόπο δηλαδή που θα εξηγούσε κανείς κάτι φυσιολογικό και τετριμμένο. Και είναι σημαντικό που αυτό φαίνεται να το επιτυγχάνει με πιο άμεσο τρόπο από αυτόν του Αλαβάνου.

Από την άλλη πλεύρα, και προσπερνώντας (με θετικό πάντως πρόσημο) τις ερωτήσεις ιδεολογικού προσανατολισμού, αξιών και οραμάτων για το απώτατο μέλλον, ερωτήσεις στις οποίες ο Τσίπρας επιδόθηκε σε μετρημένη επίδειξη τυπικής αριστερής ρητορικής, οι απαντήσεις του στις ουσιαστικές ερωτήσεις με άφησαν προβληματισμένο.

Η απάντηση στο ερώτημα για τα εργασιακά και την μικρή δυείσδυση του ΣΥΝ στα συνδικάτα δείχνει οτι συνηδητοποιεί το πρόβλημα εκπροσώπησης των εργαζομένων (το οποίο btw προσπαθεί προς τιμήν του να καλύψει το ΚΚΕ με όποιο τρόπο μπορεί – και αυτό πρέπει να του αναγνωρίζεται) και έχει τη βούληση να βελτιώσει την οργάνωση και τη λειτουργία του ΣΥΝ σ’αυτό τον τομέα. Το ανθρώπινο δυναμικό για να το κάνει αυτό το έχει; Καμιά άποψη για το πώς πρέπει να γίνεί αυτό έχει; Άγνωστο.

Η απάντηση στην ερώτηση του Τάλου για την οργάνωση του ΣΥΝ και τα “νέα” μέσα έδειξε οτι έχει τη διάθεση να δεί το ζήτημα της πιο οριζόντιας οργάνωσης, παρά την τεχνολογική νύχτα που διακρίνει γενικώς την Κουμουνδούρου, χωρίς όμως να έχει να καταθέσει κάτι συγκεκριμένο. Φυσικά για να γίνει το κόμμα πιο grassroot χρειάζεται δουλειά και ανθρώπους.

Η απάντηση για την ανώτατη παιδεία (στην πιο σωστά στημένη ερώτηση της βραδιάς, από το Θέμη Λαζαρίδη) μου φάνηκε πολύ προβληματική, όχι τόσο γιατί απορρίπτω την ουμανιστική θέση του ΣΥΝ οτι η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ελεύθερη, αλλά γιατί ενώ αυτή η πρόταση έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τα δεδομένα της πραγματικότητας (και ορισμένοι ενδεικτικοί αριθμοί περιλαμβάνονται στην ερώτηση) ο Τσίπρας επιμένει να τη στηρίζει χωρίς να μας λέει πού θα βρεί η Ιατρική π.χ. τα λεφτά να υποστηρίξει χίλιους πρωτοετείς, καταλήγοντας στο τέλος στην μερική αναίρεση της πρότασης (είπε κάτι για μεταβατικό στάδιο με κλειστούς αριθμούς – αλλά ολόκληρη η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας είναι ένα μεταβατικό στάδιο με κλειστούς αριθμούς πρόσβασης σε διάφορα αγαθά). Δεν προσπαθώ να πώ οτι η πρόταση του ΣΥΝ είναι για τα σκουπίδια. Προσπαθώ να πώ όμως οτι αν πρόκειται να προτείνεις κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται προφανώς ανέφικτο, πρέπει να προσφέρεις μια πολύ πιο λεπτομερή εικόνα της πρότασής σου που να πείθει οτι είναι τουλάχιστον εφικτή. Αλλιώς κατηγορείσαι για λαϊκισμό. Κατηγορία που μου φαίνεται άδικη: ο ΣΥΝ δεν λαϊκίζει υπερβολικά ακόμα και με τα σταθμά ενός προοδευτικού αριστερού κόμματος. Υπάρχει όμως ένα έλλειμα επεξεργασίας, έλλειμα που ήταν φανερό και στην προεκλογική συνέντευξη του Αλαβάνου στο Ιστολόγιο.

Με άλλα λόγια ο ΣΥΝ δεν έχει (α) νεολαία στα πανεπιστήμια, (β) παρουσία στα συνδικάτα, (γ) κόσμο να δουλέψει και να “συνθέσει” απόψεις. Έχει δηλαδή απελπιστική ανάγκη από χέρια. Και απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν στρατολογούνται εύκολα. Μπορεί ο Τσίπρας να μετατρέψει την πολιτική Λέσχη του ΣΥΝ σε κόμμα; Μπορεί να μετατραπεί ο ΣΥΝ από κόμμα (δίκαιης) διαμαρτυρίας σε οργανισμό που δημιουργεί, προτείνει και προωθεί φρέσκες αλλά καλά επεξεργασμένες ιδέες στο πολιτικό σκηνικό; Μπορεί να εκφράσει όλους αυτούς που περιμένουν να εκφραστούν;

Αυτά είναι κατά τη γνώμη μου τα σημαντικά προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, και για αυτά δεν άκουσα πολλά στη συνέντευξη. Τα υπόλοιπα που διαβάζω στο δίκτυο, μια ατελείωτη, δηλαδή, μετα-συζήτηση για τα ΜΜΕ, για το αν είναι λαιφστάιλ φαινόμενο, για το αν προσπαθεί να καπελώσει το “κίνημα των μπλόγκερς” ή την “κοινότητα του πολιτικού ιστολογείν” (σαν οι λέξεις κίνημα και κοινότητα να σήμαιναν κάτι παραπάνω από το “σύνολο”) ή αν προσπαθεί να το προσεγγίσει ή αν κάνει άνοιγμα στους νέους, όλα αυτά μου φαίνονται επουσιώδη και εν πολλοίς αδιάφορα. Ας του χαρίσουμε το τεκμήριο της ειλικρίνειας και ας πάμε παρακάτω. Έτσι κι αλλιώς, αν η πολιτική παραγωγή του ΣΥΝ περιοριστεί και στο μέλλον στα “αυτονόητα”, με επικοινωνιακό χάρισμα ή χωρίς, αυτό το κόμμα ποτέ δεν πρόκειται να ορθοποδήσει, παρά μόνο ίσως περιστασιακά.

Υ.Γ.: να δώσω τα συγχαρητήριά μου στους συντελεστές της διαδικτυακής συνέντευξης, τον Ματθαίο Τσιμιτάκη και όλους όσους βοήθησαν στην οργάνωση και την παραγωγή της πρωτοποριακής αυτής προσπάθειας.