Ο Darren Aronofsky παίζει μ’αυτή την ταινία στα ίσια με τον Bergman και την Εβδομη Σφραγίδα. Εξαιρουμένων των καταλοίπων New Age και βουδισμού/γιόγκας, πρόκειται για την καλύτερη ταινία που είδα φέτος (παρότι οι Ζωές των Άλλων προσεγγίζουν το ίδιο βάθρο από άλλη κατεύθυνση), με τον ίδιο τρόπο που το 2046 ήταν η καλύτερη προπέρσινη ταινία: χωρίς λεπτομερή επιχειρήματα αλλά με απόλυτη βεβαιότητα.

Υπάρχει κανείς πεφωτισμένος γραμματικός να μου εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να πάρει κανείς στα σοβαρά το οντολογικό επιχείρημα υπέρ της ύπαρξής Του, το καταγώμενο από τον θείο Ανσέλμο (1033 – 1109);

Το φτωχό μου μυαλό καταλαβαίνει το επιχείρημα ως εξής:

• Μπορούμε να φανταστούμε τον θεό σαν το τελειότερο ον που μπορούμε να φανταστούμε
• Αν κάτι υπάρχει στη φαντασία μας, και, υπάρχει και στην πραγματικότητα, τότε είναι ανώτερο από ότι αν υπήρχε μόνο στη φαντασία μας
• Άρα ο θεός υπάρχει, γιατί αν δεν υπάρχει τότε υπάρχει μόνο στη φαντασία μας, και, συνεπώς, δεν είναι το τελειότερο όν που μπορούμε να φανταστούμε

Μιλάμε για πίπες ολκής! Όχι πείτε μου, δεν μιλάμε για πίπες ολκής;

Σαν μπόνους που διαβάσατε μέχρι εδώ Αυγουστιάτικα, πάρτε και μια μετάφραση του ελιγμού του Ανσέλμου από το πρωτότυπο:

But certainly this same fool, when he hears this very thing that I am saying — something than which nothing greater can be imagined — understands what he hears; and what he understands is in his understanding, even if he does not understand that it is. For it is one thing for a thing to be in the understanding and another to understand that a thing is. [...] For when a painter imagines beforehand what he is going to make, he has in his understanding what he has not yet made but he does not yet understand that it is. But when he has already painted it, he both has in his understanding what he has already painted and understands that it is.

Η συζήτηση για το βιβλίο του Dawkins έρπει σαν την ευλογιά στα ερηπωμένα ιστολόγια του Αυγούστου. Θα σωθούμε άραγες;

Σε ένα πρόσφατο ποστ του old boy σχετικό με την μη-αυτοοργάνωση εμφανίστηκαν γνωστοί αντάρτες σχολίων και έστησαν μια υποσυζήτηση για την αυτο-οργάνωση μέσα σε χαοτικά συστήματα σαν μια πορεία αντιστροφη εκείνης προς τον θερμικό θάνατο του σύμπαντος. Μιλώντας για θερμικό θάνατο θυμήθηκα το καταπληκτικό διήγημα του Ασίμοφ, H Tελευταία Ερώτηση, στο οποίο και συνδέω εδώ για να μην το ξαναψάχνω στο μέλλον, αλλά και για σένα, φυσικόφιλε αναγνώστη με λογοτεχνικές ανησυχίες.