Τριάντα δύο σημαίνει δεκατέσσερα χρόνια μετά το σχολείο (περισσότερα από ότι μέσα στο σχολείο). Σημαίνει εφτά χρόνια μετά το πανεπιστήμιο (ισοφαρίζοντας την επταετία στο Φυσικό Αθήνας). Σημαίνει εφτά χρόνια χωρίς μπάσκετ μετά από εφτά χρόνια μπάσκετ. (από πρώην μπασκετμπολίστας, πρέπει πλέον να αυτοπροσδιορίζομαι ως κάποιος που έπεξε και ένα φεγγάρι μπάσκετ).

Με παραπάνω χρόνια και (λίγα) παραπάνω κιλά, με γυναίκα και κόρη, χωρίς την πολυτέλεια μιας ξάγρυπνης νύχτας και χωρίς τσιγάρο, ακούω τα τριζόνια της Χονολουλού και κοιτάζω τη θάλασσα. Εφτά χρόνια πρίν, με τσιγάρο και αλκοόλ, η θάλασσα υποννοούταν πάντα, πίσω από τις πολυκατοικίες της Αθήνας. Κάπνιζες κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό στο σημείο που συναντάει τις κεραίες στις ταράτσες και ήταν σαν να κοιτάζεις τη θάλασσα. Τώρα η θάλασσα είναι ορατή, άμεσα, πίσω απ’τους ουρανοξύστες του Γουακίκι, και η απέναντι όχθη φτάνει στην Αμερική ή την Ιαπωνία.

Στο μεταξύ αύριο πρωί, κάτω στην πόλη, Αμερικάνοι και Ασιάτες θα πουλάνε και θ’αγοράζουν τον κόσμο, ανεβαίνοντας ένα ένα τα σκαλιά της ιεραρχίας. Αντίθετα οι δικές μου μέρες είναι γεμάτες χρωμοδυναμική και τόπ κουάρκς, υπέρυθρες ανωμαλίες και απειρισμούς κατωφλίου, Χίγγς και Σούζυ και νετρίνα. Ανεβαίνω, παράλληλα, σχεδόν από αδράνεια, τα σκαλιά μιας άλλης, καλύτερα οχυρωμένης και λιγότερο ευπώλητης (δυστυχώς) ιεραρχίας. Από διδακτορικός φοιτητής, σε τζούνιορ ποστ ντοκ, σε σίνιορ ποστ ντοκ (του χρόνου).

Και χρωμοδυναμική μέχρι τις έξι, γιατί από κεί και μετά οι μέρες μου είναι γεμάτες Heleen και Κιάρα. Γίνεται, ωρέ, επιστήμη με ωράριο; Αντίστροφα, γίνεται μπαμπάς με ωράριο; Γίνεται, γίνεται, είναι καιρός να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το ωράριο αυξάνει την παραγωγικότητα, άλλωστε, ειδικά όταν συνδυάζεται με υπερωρίες.

Μετά τη μία τη νύχτα, σ’αυτή την πόλη δεν οδηγεί κανείς – από το παράθυρο βλέπω μακριά τον αυτοκινητόδρομο έρημο.

Εφτά χρόνια πρίν θα ήταν αδύνατον να φανταστώ τον εαυτό μου όπως είναι σήμερα. Στο μεταξύ αντάλλαξα πρόθυμα την χαοτική, ‘εργένικη’ και ονειρική ζωή μιας παρατεταμένης φοιτητικής μετηβείας με μια πιο συμπαγή καθημερινότητα οικοδομημένη στον πραγματικό κόσμο όπου παράγεις (έστω αριθμούς), εκτίθεσαι, κρίνεσαι και ανταγωνίζεσαι (έστω και απρόθυμα ή προσποιητά – αν και σε ένα χώρο όπου όλοι οι ανταγωνιζόμενοι ανταγωνίζονται προσποιητά, όλες οι προσποιήσεις μεταπίπτουν ραδιενεργώς και ο ανταγωνισμός γίνεται καθ’όλα πραγματικός – Λακάν). Δεν είμαι σίγουρος οτι θα βγώ κερδισμένος απ’την ανταλλαγή. Πάντως μέχρι τώρα δεν έχω παράπονο.

Τριάντα δύο, λοιπόν. Καλά είναι. Όπως λέει κι ο φίλος Avi, μέχρι τα 92 έχω ακόμα. Σοφή κουβέντα αυτή, οπότε ακούστε και κανένα τρανσάκι από τον εν λόγω.