“Είναι χτυπημένος από τη μοίρα, και να που καταφθάνουν οι “συμπαθούντες” για να του περιγράψουν τη συμφορά του –στο τέλος βέβαια θα φύγουν ικανοποιημένοι και ενθουσιασμένοι: χόρτασαν με τον τρόμο του παθόντος, λες και ήταν δικός τους, και έτσι πέρασαν ένα όμορφο απόγευμα”. (Νίτσε, “Χαραυγή”).

Την αίσθηση του τραγικού που μου προξένησε η ίδια η Α. δεν θα ήθελα να τη συζητήσω. Οι καταγγελίες της όμως, σαν κοινωνικές πράξεις, χρίζουν συζήτησης. Αυτή η συζήτηση γίνεται στου Κουκουζέλη, στου Τάλου, στου Σραόσα-Ρακάσα και αλλού, που δεν έτυχε να κοιτάξω. Αυτή η συζήτηση έχει νόημα.

Οι δημόσιες περιγραφές συναισθημάτων δεν έχουν νόημα, παρεκτός σαν άσκηση λογοτεχνίας.