περιγράφει ο old boy μου θυμίζει την εξής σκηνή: ημίχρονο αγώνα μπάσκετ με την Αγία (Παρασκευή), χάνουμε καμιά δεκαριά πόντους και στα αποδυτήρια επικρατεί κατήφεια. Μετά από λίγα λεπτά σιωπής μπαίνει φουριόζος ο κόουτς Κουκής (ο Γιάννης Κουκής πρώην παίχτης του Ολυμπιακού τα πέτρινα χρόνια με Καστρινάκη).

“Τί να σας πώ ρε μαλάκες”.

Σιωπή δευτερολέπτων.

“Τα πικ-εν-ρολ δε δουλεύουνε, τα συστήματα δε δουλεύουνε, τα σκριν γίνονται στον αέραααα, γαμώ το φελέκι μου”.

“Παίζεται μ’αυτούς τους ρούκουνες[1] και ούτε μια πάσα της προκοπής δε μπορείτε να βγάλετε. Έχετε μαλακίσει τον ελέφαντα. Από ματσολιά[2] σε ματσολιά το πάτε. Έτσι νομίζετε πως θα κερδίσετε το ματσάκι; Αρχίδια μάντολες[3] θα κερδίσετε. Γαμ** &^*&^@!**@#&, …”.

Και ενώ ο κόουτς αφρίζει για το επόμενο τρίλεπτο (υπεραιματωμένο κεφάλι, καπνοί απ’τα αφτιά, κ.ο.κ.) δέκα μαντράχαλοι με σορτσάκια κοιτάζουν διαρκώς τα πλακάκια των αποδυτηρίων με τα χέρια να καλύπτουν απελπισμένα το πρόσωπο. Ο πρώτος που έσπασε ήταν ο “βοσκός”[4], το υστερικό γέλιο του οποίου ακαριαία απελευθέρωσε το καρμικό παραλλήρημα ημών των υπόλοιπων. Οριακά το γλίτωσε ο κόουτς Κουκής το έμφραγμα[5].

[1]ρούκουνας: λέξη άγνωστης ετυμολογίας, υποτιμητικός πάντως χαρακτηρισμός για τις μπασκετικές ικανότητες του αντιπάλου. Συνώνυμο επίσης άγνωστης προέλευσης, ο “τρικούδουνος”.
[2]ματσολιά = μαλακία, σφάλμα, λάθος. Επίσης άγνωστη ετυμολογία, εικάζεται δάνειο από την Ιταλική.
[3]μάντολες = αμάντολες = μεγάλα αμύγδαλα. Αρχίδια μάντολες (ή και αρχίδια μάντορλες) εικάζω οτι καταδεικνύει πρόβλημα στους όρχεις λόγω σκληρότητας και όχι λόγω μεγέθους. Πάντα είχα την απορία τί είναι οι μάντολες, αλλά την έλυσα στη Σικελία όπου το μενού στα παγωτά είχε και γεύση μάντορλε (ή κάπως έτσι).
[4]κλασσικός πλέι μέικερ και εκτελεστής συμπαίκτης μας με μόνιμη κατοικία στο Μαραθώνα. Ο ίδιος ουδέποτε αποδέχθηκε το ψευδώνυμο.
[5]τα επόμενα χρόνια που το φιλοσόφησε το κοουτσιλίκι ήταν πάντως πολύ πιο χαλαρός αλλά το ίδιο εφευρετικός στα μπινελίκια του.

Διαβάζω στο contra.gr οτι ο Γκάλης αποθεώθηκε στη Μαδρίτη όπου παίζει η εθνική για το Ευρωμπάσκετ και όπου πρόκειται να τιμηθεί από τη FIBA. Αυτός ο ψυχρός, μοναχικός τύπος είναι ίσως η πιο πετυχημένη ενσάρκωση του απόλυτου αθλητή που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα. Αδίστακτος, τελειομανής, με την πιο αποτελεσματική και ταυτόχρονα εκφραστική κίνηση της εποχής του, με το πιο σφυρηλατημένο και αρμονικό μυικό σύστημα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, αυτός ο τύπος εμφανιζόταν στο γήπεδο για να παίξει και το “έξω” έπαυε να υπάρχει για αυτόν.

Τον είχα δεί μόνο μια φορά εν δράση, σε ένα παιχνίδι με την Νήαρ Ήστ, στην μπασκετική Καισαριανή, με το γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο, παρόλο που το ματς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον από πλευράς αγωνιστικής: ο Άρης θα κέρδιζε με τριάντα πόντους τουλάχιστον. Ο Γκάλης ήταν εκεί, έπαιξε για 40 λεπτά στο πιό αδιάφορο παιχνίδι του πρωταθλήματος, έτρεξε αμίλητος περισσότερο κι απ’τον νεαρότερο αντίπαλό του και δεν έκανε παραπάνω από ένα δυο λάθη: ο Άρης κέρδισε με τριάντα πόντους, ο Γκάλης πέτυχε σαράντα τεμάχια!

Για αυτούς και άλλους λόγους ο Γκάλης είναι το πιο ατόφιο παράδειγμα αυτού του περίεργου πράγματος που ονομάζεται αθλητισμός. Κι αυτό το ατόφιο παράδειγμα στάθηκε ικανό να συγκινήσει ακόμα και τους μπασκετικά ανίδεους Έλληνες οπαδούς [για όσους δε θυμούνται και είναι πάνω από 27, δείτε εδώ, εδώ κι εδώ]. Και τους συγκινεί ακόμα μια δεκαετία και βάλε μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα.

Στο μυαλό μου η συγκίνηση αυτή εκφράζεται απόλυτα με δύο αριθμούς: 30.8 πόντοι μέσος όρος σε 854 επίσημα παιχνίδια.