Μόλις που προλαβαίνω να ξεμυτίσω από την βαθειά οικογένεια για να σας ανακοινώσω οτι ναι, γεννήσαμε: το νέο μέλος του συλλόγου lazopolis είναι ο και λέγεται Παύλος Κεκόα lazopolis-Derveaux. 51 πόντους, τριάμιση κιλά και απαιτητικός. Μετά από ένα βαθύ σαβατοκυριακοδεύτερο με λίγο ύπνο τα πατρικά μου αισθήματα είναι κάπως υποτονικά – ελπίζω όμως σε γρήγορη ανάκαμψη.

Ξαπλωμένος σε μια πτυσσόμενη πολυθρόνα την πρώτη νύχτα στο Μαιευτήριο είχα σχεδιάσει ένα ποστ με κάπως πιο ενθουσιωδώς φιλοσοφικές αποχρώσεις. Τώρα, αρτίως προσγειωμένος στην πραγματικότητα, έχω μόνο να πώ πως στο σημείο εκκίνησης της ζωής βρίσκεσαι μισοπασαλειμένος με πρασινωπά σκατά, παρατημένος ανάσκελα χωρίς δυνατότητα εφέσεως, να ψάχνεις με απελπισμένες κινήσεις το βυζί της μαμάς καθώς μια νοσοκόμα μετράει αδιάφορα την διάμετρο του κρανίου σου. Το πρώτο σου μέλημα είναι το φαί και το τελευταίο το χέσιμο (καθόλου τετριμμένη διαδικασία). Ανάμεσα στις συνεδρίες και για λίγες μόνο στιγμές περνούν μπροστά απ’τα μάτια σου διάφορες κινούμενες σκιές που πότε πότε σ’ακουμπάνε με έναν τρόπο που σε κάνει να γουργουρίζεις ευχαριστημένος.

Για μας τους ενήλικους, βέβαια, ο κόσμος είναι κάπως λιγότερο εύκολος από έναν απλό παλμό. Κι έτσι προσπαθούμε, εδώ, να απορροφήσουμε την παρουσία ενός μωρού (φρέσκια σάρκα που τη ζουλάς και κάνει πως γελάει) αποκαθιστώντας σιγά σιγά τις ισορροπίες ή ανακαλύπτοντας καινούριες (ισορροπίες που δεν φανταζόμασταν οτι υπήρχαν) και συνειδητοποιώντας οτι η όποια εμπειρία μας από το πρώτο μας μωρό θα είναι εν μέρει άχρηστη: το κοντέρ έχει μηδενίσει και θ’αρχίσει να γράφει αλλιώς.