Χίλιοι τόνοι υγρού σπινθηριστή σε σφαιρικό σχήμα, περιβαλλόμενοι από 1879 φωτοπολλαπλασιαστές διαμέτρου 50 εκ. ο ένας, 2700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γής χρειάζεται για να δεί κανείς τόσο όμορφα την περιβόητη ταλάντωση των (αντι-)νετρίνων στο KamLAND της Ιαπωνίας. Το KamLAND περιβάλλεται από 55 πυρηνικά εργοστάσια στην Ιαπωνία τα οποία εκπέμπουν, όταν λειτουργούν, άφθονα αντι-νετρίνα μέσω της β-διάσπασης. Όσα από αυτά φτάνουν στον υγρό σπινθηριστή του KamLAND έχουν μια μικρή αλλά όχι αμεληταία πιθανότητα να αντιδράσουν μέσω της αντίστροφης β-διάσπασης, παράγοντας ένα ποζιτρόνιο και ένα νετρόνιο. Ο σπινθήρας που προκαλεί το ποζιτρόνιο αλληλεπιδρώντας με το υλικό καταγράφεται από τους φωτοπολλαπλασιαστές σαν σήμα και είναι μέτρο της ενέργειας του αντι-νετρίνου. Όταν αφαιρέσει κανείς το θόρυβο από τα νετρίνα γεωλογικής προέλευσης (και μετά από πολλή δουλειά) παίρνει το καταπληκτικό αυτό γράφημα, όπου φαίνονται θεαματικά δύο πλήρεις ταλαντώσεις. Περισσότερες λεπτομέριες στη χθεσινή δημοσίευση του KamLAND.

Όσοι ψοφάτε να δείτε Χονολουλού (με σύννεφα βαριά όμως και πολύ βρόχα), παρακολουθείστε το φώτομπλογκ του Θάνου αυτό τον καιρό. Υποψιάζομαι οτι θα ανεβάσει τουλάχιστον εκατό φωτό, μια την ημέρα, σαν κινέζικο βασανιστήριο. Ο γκαντέμης αυτός φωτογράφος φιλοξενήθηκε στο μέγαρο lazopolis περί τις τρείς εβδομάδες και κατέγραψε, σαν άλλος Ρόμπερτ Κάπα, τη μάχη του νησιού με τα στοιχεία της φύσης.

Η βαλίτσα με τα αρνητικά έφτασε με κάποιο τρόπο στα χέρια του στρατηγού Aguilar Gonzalez, που είχε σταλεί στα τέλη της δεκαετίας του ’30, σαν διπλωμάτης στην Μασσαλία, απ’όπου η κυβέρνησή του προσπαθούσε να βοηθήσει τους δημοκρατικούς πρόσφυγες του Ισπανικού εμφύλιου να μεταναστεύσουν στο Μεξικό. Ο στρατηγός κράτησε τη βαλίτσα μέχρι το θάνατό του, το 1967, και την παρέδωσε μαζί με τα άλλα οικογενειακά κειμήλια στην ανηψιά του κι από κει στον εγγονό του. Στο μεταξύ τόσο ο τελευταίος νόμιμος κάτοχος της βαλίτσας, Ούγγρος φωτογράφος γνωστός και ως Τζίκι όσο και ο αρχικός ιδιοκτήτης της, ένας από τους πιο αρχετυπικά διάσημους φωτογράφους του 20ου αιώνα, ο Ρόμπερτ Κάπα, πέθαναν χωρίς να γνωρίζουν οτι τα 3500 αρνητικά του Κάπα, από τον Ισπανικό εμφύλιο, που περιείχε η βαλίτσα, σώθηκαν από την καταστροφική μανία του πολέμου.

Τώρα που τα αρνητικά ήρθαν και πάλι στο φως, οι ειδικοί ελπίζουν πως ανάμεσά τους θα βρούν και το χαμένο αρνητικό της παραπάνω φωτογραφίας.

Από τους Κυριακάτικους NY Times (ολόκληρο το άρθρο εδώ, μαζί με δείγματα από τα αρνητικά).

Στο εμβληματικό αυτό μπαρ του Σαν Φρανσίσκο, πίσω από την Μπεκετικής φυσιογνωμίας φιγούρα του μπάρτέντερ υπάρχει ανάμεσα στα μισογεμάτα μπουκάλια μια επιγραφή που γράφει:

We reserve the right not to serve you
nomatter who you are,
who you think you are,
how much money you have or
who your daddy is.

***

Παραδίπλα υπάρχει το ακόμα πιο εμβληματικό βιβλιοπωλείο City Lights, όπου μπορείς να διαβάσεις μυθιστορήματα στην πλοκή των οποίων εμπλέκεται το βιβλιοπωλείο στο οποίο τα διαβάζεις (στην περίπτωσή μου διάβαζα ένα απόσπασμα από το The Savage Detectives για το οποίο θα γράψω οπωσδήποτε πολλλλλά στο μέλλον).

Πρόσφατα, έμαθα, ήταν τα 70στά γενέθλια του Αρχιερέα του Προγραμματισμού, του Τιτάνα της σύγχρονης επιστήμης υπολογιστών, του Μάγου της ηλεκτρονικής τυπογραφίας, του άξιου διαδόχου του Τούρινγκ και του Φον Νόιμαν, του ενός και μοναδικού Donald E. Knuth. Όσοι ιερόσυλοι δε γνωρίζουν το γιατί ο πλανήτης οφείλει να προσκυνήσει με σεβασμό και δέος στον πιονιέρο αυτόν του 21ου αιώνα να διαβάσουν αμέσως αυτό και τους σύνδεσμους εκεί δα δέ, ειδαλλιώς θα τα πούμε στο τρίμηνο.

Διαβάζοντας (μέσω του buzz) το άρθρο αυτό του Αρανίτση έπεσα πάνω στη φράση

η ίδια η καλπάζουσα τεχνολογία πίεζε αφόρητα προς την κατεύθυνση μιας έκρηξης που θα άνοιγε τις πύλες της Κόλασης

και σκέφτηκα πόσο εντελώς λάθος βλέπουν τα πράγματα, μερικές φορές, μέσα στην τύφλα τους οι κύρηκες του ερμητισμού στην Ελλάδα αλλά και αλλού. Διότι έτυχε ας πούμε να συζητάω πρόσφατα με τους πειραματικούς εδώ στη Χαβάη αλλά και τους επισκέπτες ερευνητές που ασχολούνται με την παρατηρησιακή αστροφυσική νετρίνων. Θέλουν λοιπόν όλοι αυτοί να φτιάξουν έναν μεγαλύτερο και καλύτερο ανιχνευτή από αυτούς που υπάρχουν σήμερα σε Ιαπωνία, Αμερική και Ευρώπη, όχι γιατί έτσι τους καύλωσε, αλλά γιατί έτσι θα μάθουμε επι τέλους κάποιες βασικές λεπτομέριες σχετικά με το πώς αλληλεπιδρούν τελικά τα νετρίνα (και ίσως και άλλες “λεπτομέριες” σχετικά με την CP παραβίαση – αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος).

Δεδομένης όμως της ξαφνικής (και δυσεξήγητης) κατρακύλας των επιδοτήσεων για έρευνα που διέταξε η παρούσα κυβέρνηση για φέτος (αποτέλεσμα της οποίας η μείωση κατά 10% των μισθών όσων π.χ. δουλεύουν στο Fermilab, τον μεγαλύτερο επιταχυντή στον κόσμο αυτή τη στιγμή ) το να βγείς παγανιά για χρηματοδότηση ενός πειράματος τα αποτελέσματα του οποίου έχουν μόνο θεωρητική αξία (!!) έφτασε να καλείται δονκιχωτισμός.

Τί κάνει λοιπόν η αντίστοιχη νετρινο-κοινότητα; Μόνο ένας αμερικάνικος οργανισμός είναι σίγουρο οτι θα συνεχίσει να έχει πόρους στο άμεσο αλλά και το ευρύ μέλλον: ο αμερικανικός στρατός. Επιπλέον οι ανιχνευτές νετρίνων θα μπορούσαν να είναι πολύ χρήσιμοι ως ανιχνευτές πυρηνικής δραστηριότητας – είναι γνωστό οτι μπορείς να δείς ακριβώς πού βρίσκονται και πότε λειτουργούν τα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας από τα δεδομένα του Kamiokande. Κάθε πυρηνική διάσπαση εκλύει νετρίνα, τα οποία ακολούθως εγκαταλείπουν τον αντιδραστήρα ανενόχλητα και ταξιδεύουν ευθύγραμμα, δείχνοντας, έτσι, προς τα πίσω στην πηγή τους. Αδύνατον να τα σταματήσεις, αδύνατον να τα στρίψεις, τα νετρίνα αποτελούν τον ασφαλέστερο τρόπο καταγραφής και παρακολούθησης κάθε πυρηνικής δραστηριότητας στον πλανήτη (αυτής με γεολωγική προέλευση συμπεριλαμβανομένης).

Ο στρατός μέχρι τώρα δε θέλει να χρηματοδοτήσει αυτόνομα ένα πρότζεκτ με κινητό ανιχνευτή νετρίνων (όπως αυτός με το όνομα Χάνο-Χάνο που έχει προταθεί να κατασκευαστεί λίγο έξω από τις ακτές της Χαβάης), θέλει όμως να συνεισφέρει στα έξοδα. Και θέλει και τα δεδομένα αργότερα.

Συμπερασματικά, οι άνθρωποι που ασχολούνται με τη φυσική των νετρίνων παρότι θα προτιμούσαν να μην μπλέκονται οι στρατόκαυλοι στα πόδια τους (γιατί αυτό συνήθως συνεπάγεται την απαγόρευση δημοσίευσης τουλάχιστον τμήματος των αποτελεσμάτων και των δεδομένων), είναι τελικά αναγκασμένοι όχι μόνο να κυνηγήσουν την συμμετοχή του υπουργείου εθνικής ασφάλειας αλλά και να προσαρμόσουν το επιστημονικό πρόγραμμα ωστε να χωρέσει η παρακολούθηση πυρηνικής δραστηριότητας στα πλάνα τους.

Η καλπάζουσα τεχνολογία λοιπόν πιέζεται από τις έμεσες αλλά καθοριστικές ντιρεκτίβες της πολιτικής ηγεσίας, αντί να πιέζει η ίδια. Το ίδιο εξάλλου συνέβη τα τελευταία εκατό χρόνια, όταν το πυρηνικό πρόγραμμα των ΗΠΑ έσπρωχνε ολόκληρο τον κλάδο της σωματιδιακής φυσικής μπροστά, και όταν Νομπελίστες ερευνητές συναγωνίζονταν εύλογα για το ποιός θα μπεί πρώτος κάτω από την οικονομική ομπρέλα των ενόπλων δυνάμεων.

Μετά την θριαμβευτική είσοδο του νέου έτους πήγαμε, λοιπόν, με τον αδερφό και την οικογένεια εδώ πιο δίπλα, στο Μεγάλο Νησί, ένα από τα λίγα μέρη του κόσμου όπου μπορεί κανείς να κάνει σκί στα 4000 μέτρα (δίπλα στα καλύτερα τηλεσκόπια του κόσμου), να δεί σπαρταριστή λάβα και να κατέβει στην παραλία για σερφ, όλα μέσα σε μια μέρα.

Εκεί διέπραξα δύο κρίσμες καθώς φαίνεται ύβρεις κατά της Πέλε, της θεότητας του ηφαιστείου: όχι μόνο κατούρησα πάνω στην λάβα χωρίς να ζητήσω ειλικρινά συγνώμη αλλά πήρα μαζί μου και ένα μικρό δείγμα από μια πιο πρόσφατη έκρηξη, για σουβενίρ. Κάθε ταξιδιωτικός οδηγός που σέβεται τον εαυτό του σε προειδοποιεί οτι ακόμα και μια από τις δύο παρεκβάσεις προκαλεί την μήνη της Πέλε με απρόβλεπτες και συνήθως καταστροφικές συνέπειες για τον υβριστή.

Μόλις γυρίσαμε από το Μεγάλο Νησί ο καιρός άλλαξε προς το χειρότερο. Τα παραθυρόφυλλα χτυπούσαν μανιασμένα τις νύχτες και η τρίχρονη κόρη μας έβλεπε στα όνειρά της ένα κύριο να παίνει στο σπίτι και να την απειλεί. Δυο μέρες αργότερα ήρθε το πρώτο χτύπημα της μοίρας: κάποιο κατα τα άλλα συμπαθές πρεζόνι μπήκε όντως στο σπίτι μας και έκανε πάρτυ. Ο τυχερός αυτός νέος σήκωσε σε 10 λεπτά μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, μια βιντεοκάμερα, ένα ipod φρέσκο, 1000 δολλάρια και 800 ευρώ του (άτυχου) αδερφού μου συν ένα ολοκαίνουριο macbook pro ενός (ακόμα πιο άτυχου) φίλου του αδερφού μου το οποίο βρισκόταν καμαρωτό πάνω στο τραπέζι με την εγγύηση και το λογισμικό μέσα στην χαρτονένια θήκη του με το χερούλι για εύκολο κουβάλημα (καταραμένη apple). Σήκωσε επίσης μια παλιά κάμερα του αδερφού μου (που δεν τον ενόχλησε πολύ). Ευτυχώς δε βρήκε την καινούρια κάμερά του (αυτό θα τον οδηγούσε στα πρόθυρα της αυτοκτονίας).

Δυο μέρες αργότερα βουλώνει η λεκάνη της τουαλέτας μας ακριβώς πριν το πρωινό χέσιμο του Σαββάτου, γεγονός που εκ των υστέρων καταλάβαμε οτι απλώς προμύνηε τα χειρότερα: το αυτοκίνητό μας κλάταρε οριστικώς και αμετακλήτως (κολλημένα πιστόνια κλπ. κλπ.) με αποτέλεσμα όχι μόνο να ψάχνουμε για καινούριο αλλά και να χρεαστεί να νοικιάσουμε αμάξι για κανα δυο μέρες στην ίδια μας την πόλη.

Ταυτόχρονα τις τελευταίες πέντε μέρες έχουμε πάει για τέννις κάτω στο Γουακίκι τρείς φορές και έχει αρχίσει να βρέχει και τις τρείς δεκαπέντε λεπτάκια αφού ξεκινήσουμε (δηλαδή όσο για να μας αφήσει να ζεσταθούμε). Και τις τρείς φορές αποφασίσαμε να σταματήσουμε και να πάμε πίσω σπίτι, και τις τρείς φορές στη διαδρομή προς τα πίσω χρειάστηκε να υπομείνουμε τον βασανιστικό χειμωνιάτικο ήλιο που στο μεταξύ είχε ξεμυτήσει. Φυσικά τις μέρες που αρχίζει να ψιχαλίζει στην παραλία και αποφασίζουμε να μη φύγουμε, συνεχίζει να ψιχαλίζει, μέχρι να φύγουμε. Εχτές, Κυριακή, ημέρα του Κυρίου, που αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο και boogie boarding, άρχισε να φυσάει ακατάπαυστα ενώ η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα. Στο βόρειο τμήμα του νησιού όπου καταφύγαμε για να χαζέψουμε τους σέρφερς, η αστυνομία είχε κλείσει όλες τις παραλίες για πρώτη φορά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο (κάτασπρος ωκεανός από τα αφρισμένα κύματα κλπ κλπ).

Τί άλλο; Α, βρήκαμε και ένα νεκρό πουλί στα σκαλιά του σπιτιού μας.

Μετά από όλα αυτά δυσκολεύομαι να πείσω τη Heleen οτι δε μας κυνηγάει η κατάρα της Πέλε ή κάποιου άλλου χθόνιου πλάσματος. Παίζει επίσης και η ερμηνεία οτι ο γκαντέμης είναι ο αδερφός μου, ο οποίος όχι μόνο έφτασε εδώ με δυο μέρες καθυστέρηση μιας και έχασε και τις δύο αεροπορικές συνδέσεις του στο ταξίδι από Ελλάδα (σε Παρίσι και Σ. Φρανσίσκο), αλλά επιπλέον τον έχουν ληστέψει δύο φορές στη ζωή του, μια εδώ και μια πέρισυ τα Χριστούγεννα λίγο πριν προσπαθήσει (ανεπιτυχώς) να έρθει εδώ, όταν του βούτηξαν την τσάντα με τα λεφτά, το διαβατήριο και τη βίζα (γεγονός που ματαίωσε εκείνο το ταξίδι).

Τώρα, τις επόμενες μέρες θα πάμε με το Θάνο στο Σ. Φρανσίσκο, αεροπορικώς. Ο μόνος τρόπος να αποδείξω οτι δε φταίει το πετραδάκι από το Μεγάλο Νησί που έχω μέσα στο πορτοφόλι μου είναι να το πάρω μαζί μου. Αν δεν πέσει το αεροπλάνο είναι προφανές οτι το πετραδάκι είναι αθώο.

Αν πέσει, φίλε αναγνώστη, έχεις κάθε δικαίoλογία να γίνεις κι εσύ προληπτικός!

Παρακολούθησα τη συνέντευξη Τσίπρα με μερικές ώρες καθυστέρηση (διότι κάνουμε και διακοπές πότε πότε) και ειδού οι εντυπώσεις μου(οι ερωτήσεις για reference εδώ).

Κατ’αρχάς όντως ο Τσίπρας φαίνεται συμπαθής τύπος και με προφανείς επικοινωνιακές αρετές. Φαίνεται επίσης να εκφράζει με επιτυχία μια σειρά από αυτονόητα όπως τα περί εκκλησίας, τα περί Μακεδονικού, τα περί εργατών στα μέσα παραγωγής τα περί Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα περί κουκουλοφόρων κλπ. κλπ. . Αυτονόητα θα μου πείτε μόνο για ορισμένους από μας. Για αυτό ακριβώς θεωρώ πολύ σημαντικό που αυτά τα αυτονόητα εκφράζονται από τον κατά πάσα πιθανότητα μελλοντικό πρόεδρο του ΣΥΝ με σχετική σαφήνεια και χωρίς δογματικό ύφος – με τον τρόπο δηλαδή που θα εξηγούσε κανείς κάτι φυσιολογικό και τετριμμένο. Και είναι σημαντικό που αυτό φαίνεται να το επιτυγχάνει με πιο άμεσο τρόπο από αυτόν του Αλαβάνου.

Από την άλλη πλεύρα, και προσπερνώντας (με θετικό πάντως πρόσημο) τις ερωτήσεις ιδεολογικού προσανατολισμού, αξιών και οραμάτων για το απώτατο μέλλον, ερωτήσεις στις οποίες ο Τσίπρας επιδόθηκε σε μετρημένη επίδειξη τυπικής αριστερής ρητορικής, οι απαντήσεις του στις ουσιαστικές ερωτήσεις με άφησαν προβληματισμένο.

Η απάντηση στο ερώτημα για τα εργασιακά και την μικρή δυείσδυση του ΣΥΝ στα συνδικάτα δείχνει οτι συνηδητοποιεί το πρόβλημα εκπροσώπησης των εργαζομένων (το οποίο btw προσπαθεί προς τιμήν του να καλύψει το ΚΚΕ με όποιο τρόπο μπορεί – και αυτό πρέπει να του αναγνωρίζεται) και έχει τη βούληση να βελτιώσει την οργάνωση και τη λειτουργία του ΣΥΝ σ’αυτό τον τομέα. Το ανθρώπινο δυναμικό για να το κάνει αυτό το έχει; Καμιά άποψη για το πώς πρέπει να γίνεί αυτό έχει; Άγνωστο.

Η απάντηση στην ερώτηση του Τάλου για την οργάνωση του ΣΥΝ και τα “νέα” μέσα έδειξε οτι έχει τη διάθεση να δεί το ζήτημα της πιο οριζόντιας οργάνωσης, παρά την τεχνολογική νύχτα που διακρίνει γενικώς την Κουμουνδούρου, χωρίς όμως να έχει να καταθέσει κάτι συγκεκριμένο. Φυσικά για να γίνει το κόμμα πιο grassroot χρειάζεται δουλειά και ανθρώπους.

Η απάντηση για την ανώτατη παιδεία (στην πιο σωστά στημένη ερώτηση της βραδιάς, από το Θέμη Λαζαρίδη) μου φάνηκε πολύ προβληματική, όχι τόσο γιατί απορρίπτω την ουμανιστική θέση του ΣΥΝ οτι η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ελεύθερη, αλλά γιατί ενώ αυτή η πρόταση έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τα δεδομένα της πραγματικότητας (και ορισμένοι ενδεικτικοί αριθμοί περιλαμβάνονται στην ερώτηση) ο Τσίπρας επιμένει να τη στηρίζει χωρίς να μας λέει πού θα βρεί η Ιατρική π.χ. τα λεφτά να υποστηρίξει χίλιους πρωτοετείς, καταλήγοντας στο τέλος στην μερική αναίρεση της πρότασης (είπε κάτι για μεταβατικό στάδιο με κλειστούς αριθμούς – αλλά ολόκληρη η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας είναι ένα μεταβατικό στάδιο με κλειστούς αριθμούς πρόσβασης σε διάφορα αγαθά). Δεν προσπαθώ να πώ οτι η πρόταση του ΣΥΝ είναι για τα σκουπίδια. Προσπαθώ να πώ όμως οτι αν πρόκειται να προτείνεις κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται προφανώς ανέφικτο, πρέπει να προσφέρεις μια πολύ πιο λεπτομερή εικόνα της πρότασής σου που να πείθει οτι είναι τουλάχιστον εφικτή. Αλλιώς κατηγορείσαι για λαϊκισμό. Κατηγορία που μου φαίνεται άδικη: ο ΣΥΝ δεν λαϊκίζει υπερβολικά ακόμα και με τα σταθμά ενός προοδευτικού αριστερού κόμματος. Υπάρχει όμως ένα έλλειμα επεξεργασίας, έλλειμα που ήταν φανερό και στην προεκλογική συνέντευξη του Αλαβάνου στο Ιστολόγιο.

Με άλλα λόγια ο ΣΥΝ δεν έχει (α) νεολαία στα πανεπιστήμια, (β) παρουσία στα συνδικάτα, (γ) κόσμο να δουλέψει και να “συνθέσει” απόψεις. Έχει δηλαδή απελπιστική ανάγκη από χέρια. Και απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν στρατολογούνται εύκολα. Μπορεί ο Τσίπρας να μετατρέψει την πολιτική Λέσχη του ΣΥΝ σε κόμμα; Μπορεί να μετατραπεί ο ΣΥΝ από κόμμα (δίκαιης) διαμαρτυρίας σε οργανισμό που δημιουργεί, προτείνει και προωθεί φρέσκες αλλά καλά επεξεργασμένες ιδέες στο πολιτικό σκηνικό; Μπορεί να εκφράσει όλους αυτούς που περιμένουν να εκφραστούν;

Αυτά είναι κατά τη γνώμη μου τα σημαντικά προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, και για αυτά δεν άκουσα πολλά στη συνέντευξη. Τα υπόλοιπα που διαβάζω στο δίκτυο, μια ατελείωτη, δηλαδή, μετα-συζήτηση για τα ΜΜΕ, για το αν είναι λαιφστάιλ φαινόμενο, για το αν προσπαθεί να καπελώσει το “κίνημα των μπλόγκερς” ή την “κοινότητα του πολιτικού ιστολογείν” (σαν οι λέξεις κίνημα και κοινότητα να σήμαιναν κάτι παραπάνω από το “σύνολο”) ή αν προσπαθεί να το προσεγγίσει ή αν κάνει άνοιγμα στους νέους, όλα αυτά μου φαίνονται επουσιώδη και εν πολλοίς αδιάφορα. Ας του χαρίσουμε το τεκμήριο της ειλικρίνειας και ας πάμε παρακάτω. Έτσι κι αλλιώς, αν η πολιτική παραγωγή του ΣΥΝ περιοριστεί και στο μέλλον στα “αυτονόητα”, με επικοινωνιακό χάρισμα ή χωρίς, αυτό το κόμμα ποτέ δεν πρόκειται να ορθοποδήσει, παρά μόνο ίσως περιστασιακά.

Υ.Γ.: να δώσω τα συγχαρητήριά μου στους συντελεστές της διαδικτυακής συνέντευξης, τον Ματθαίο Τσιμιτάκη και όλους όσους βοήθησαν στην οργάνωση και την παραγωγή της πρωτοποριακής αυτής προσπάθειας.

Ας ξεκινήσουμε τη χρονιά με μια αφιέρωση στους θαμώνες ακαδημαϊκών (και όχι μόνο) ομιλιών. Στο πανεπιστήμιο του Wisconsin παρουσιάστηκε επιτυχώς εργασία με τίτλο: “Awesome Sounding Colloquium Totally Sucks” και το abstract που ακολουθεί:

For decades, the much-accepted Colloquium Standard
Model has called for a knowledgeable speaker to enthusiastically
convey information to an interested audience. Evidence for the
breakdown of this model was discovered in such potentially mind-
blowing, but ultimately excruciatingly boring, talks as “Effects of
Chemically Enhanced States” and “Physics of the Nude” (where
Nude, it ends up, stands for “Neutrino Undulation Detector Error-
Analysis”). In this colloquium, the negative effects of an unrehearsed
talk given by a poor speaker are explored and experimentally
verified. The PowerPoint slides are designed on a Mac but given
on a PC to ensure that compatibility issues obscure any remnant
of an intelligible presentation. Finally, a collection of unlabeled
and irrelevant graphs will be displayed, along with a potentially
redeeming video of penguins that fails to play properly.

Την ζωτικής σημασίας αυτή ανακοίνωση συνοδεύει γράφημα της μέσης εγρήγορσης του κοινού σε τυπική ομιλία στο πανεπιστήμιο του Wisconsin, σαν συνάρτηση του χρόνου.

Παρατηρήστε τις μονάδες στους άξονες: αυτό σημαίνει σπασίκλας!

*για όσους νέους δεν μπορούν να αποκωδικοποιήσουν τον τίτλο: σύμφωνα με το γλωσσάρι της Ηπείρου, πλήτ’ς=”πλήττμε ρε πατριώτ’ αλλά δε μας καταλαβαίν’ κανείς”.