προσφορά στο Γαλλόφωνο κοινό του μπλόγκ, αυτό το καταπληκτικό κλιπάκι περιγράφει με ακρίβεια την μυστήρια ψυχολογία των Φλαμανδών και την αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν στους Βαλλόνους αδελφούς τους, με φόντο την επί μήνες αδυναμία των πολιτικών κομμάτων στη χώρα να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού και το ενδεχόμενο διάσπασης του ομόσπονδου κράτους στα δύο (ή και τρία) κομμάτια. Στο βιντεο (παρωδία) ο Φλαμανδός υπουργός απαντά στα Γαλλικά σε ερωτήσεις Γάλλων και Βαλλόνων δημοσιογράφων…

Η συνέντευξη καταλήγει με το γαμάτο σχόλιο οτι “στο Βέλγιο, την καρδιά της Ευρώπης, βρίσκονται όλα τα ζωτικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης”, και γυρνώντας προς τον βαλλόνο δημοσιογράφο, “αλλά εσείς οι Βαλλόνοι είστε το παχύ έντερο της ΕΕ, κι αν υπάρχει ένα όργανο χωρίς το οποίο μπορείς να ζήσεις αυτό είναι το παχύ έντερο &^$#(*&)*”.

Ένα ακόμα βαρετό και ανούσιο email κυκλοφόρησε σήμερα στην email list του πανεπιστημίου της Χαβάης (την ουσία του οποίου μεταφέρω εδώ γιατί η επαρκής διάχυση της πλήξης είναι υποχρέωση όλων μας): πρέπει τα επιμέρους τμήματα να αγοράσουν αληθινό χριστουγεννιάτικο δέντρο* για μια ακόμα χρονιά ή μήπως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να αγοράσουν πλαστικό δέντρο;

Όπως μας εξηγεί ο αποστολέας του mail και γενικός ιντστρούχτορας, ο πρώτος και κύριος λόγος υπέρ του πλαστικού είναι οικονομικός: τα πλαστικά δέντρα τα αγοράζεις μια φορά και τα κρατάς για χρόνια, ενώ ένα αληθινό δέντρο κοστίζει γύρω στα 65$ και χρειάζεται και έξτρα καθαρισμό και φροντίδα. Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν μπορούν να επενδυθούν σε περισσότερα αναψυκτικά ή να καλύψουν άλλα έξοδα για το χριστουγεννιάτικο πάρτυ.

Από την άλλη, το πανεπιστήμιο συνειδητοποιεί οτι πολλά μέλη του απολαμβάνουν τη φυσική παρουσία και, κυρίως, τη μυρωδιά ενός αληθινού έλατου στους κοινόχρηστους χώρους. Για αυτό το λόγο ζητείται η γνώμη όλων, ώστε να μπορέσει το πανεπιστήμιο να πάρει μια εύλογη απόφαση για το πολύ σημαντικό αυτό ζήτημα. Στην περίπτωση, δε, που η πλάστιγγα γείρει υπέρ του αληθινού, η γενναία συνδρομή όλων θα θεωρηθεί εκ των ων ουκ άνευ….

* προσοχή, μιλάμε για έλατο στη Χαβάη.

Ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς φυσικούς του αιώνα μας άφησε προχτές, μετά από πολύχρονη συμβίωση με την νόσο του Πάρκινσον. Ο Coleman σημάδεψε τη θεωρητική φυσική τόσο μέσα από την έρευνά του όσο και μέσα από τη παρουσίαση των ιδεών του, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας είναι οι περίφημες διαλέξεις του στο Χάρβαρντ στο μάθημα της θεωρίας πεδίου αλλά και οι ευρύτερα γνωστές διαλέξεις από το θερινό σχολείο στο Erice, που κυκλοφόρησαν με τίτλο Aspects of Symmetry. Διαβάστε το σύντομο σημείωμα του Nima Arkani-Hamed για τον συνάδελφο στο Harvard αλλά και δάσκαλο Coleman.

If I have seen further than others, it is because I was standing in between the shoulders of dwarves.

Sidney Coleman, 1937-2007

Εύρημα αφόρητα ρετρό, γκρούπ στο τρέντυ flickr:

περιγράφει ο old boy μου θυμίζει την εξής σκηνή: ημίχρονο αγώνα μπάσκετ με την Αγία (Παρασκευή), χάνουμε καμιά δεκαριά πόντους και στα αποδυτήρια επικρατεί κατήφεια. Μετά από λίγα λεπτά σιωπής μπαίνει φουριόζος ο κόουτς Κουκής (ο Γιάννης Κουκής πρώην παίχτης του Ολυμπιακού τα πέτρινα χρόνια με Καστρινάκη).

“Τί να σας πώ ρε μαλάκες”.

Σιωπή δευτερολέπτων.

“Τα πικ-εν-ρολ δε δουλεύουνε, τα συστήματα δε δουλεύουνε, τα σκριν γίνονται στον αέραααα, γαμώ το φελέκι μου”.

“Παίζεται μ’αυτούς τους ρούκουνες[1] και ούτε μια πάσα της προκοπής δε μπορείτε να βγάλετε. Έχετε μαλακίσει τον ελέφαντα. Από ματσολιά[2] σε ματσολιά το πάτε. Έτσι νομίζετε πως θα κερδίσετε το ματσάκι; Αρχίδια μάντολες[3] θα κερδίσετε. Γαμ** &^*&^@!**@#&, …”.

Και ενώ ο κόουτς αφρίζει για το επόμενο τρίλεπτο (υπεραιματωμένο κεφάλι, καπνοί απ’τα αφτιά, κ.ο.κ.) δέκα μαντράχαλοι με σορτσάκια κοιτάζουν διαρκώς τα πλακάκια των αποδυτηρίων με τα χέρια να καλύπτουν απελπισμένα το πρόσωπο. Ο πρώτος που έσπασε ήταν ο “βοσκός”[4], το υστερικό γέλιο του οποίου ακαριαία απελευθέρωσε το καρμικό παραλλήρημα ημών των υπόλοιπων. Οριακά το γλίτωσε ο κόουτς Κουκής το έμφραγμα[5].

[1]ρούκουνας: λέξη άγνωστης ετυμολογίας, υποτιμητικός πάντως χαρακτηρισμός για τις μπασκετικές ικανότητες του αντιπάλου. Συνώνυμο επίσης άγνωστης προέλευσης, ο “τρικούδουνος”.
[2]ματσολιά = μαλακία, σφάλμα, λάθος. Επίσης άγνωστη ετυμολογία, εικάζεται δάνειο από την Ιταλική.
[3]μάντολες = αμάντολες = μεγάλα αμύγδαλα. Αρχίδια μάντολες (ή και αρχίδια μάντορλες) εικάζω οτι καταδεικνύει πρόβλημα στους όρχεις λόγω σκληρότητας και όχι λόγω μεγέθους. Πάντα είχα την απορία τί είναι οι μάντολες, αλλά την έλυσα στη Σικελία όπου το μενού στα παγωτά είχε και γεύση μάντορλε (ή κάπως έτσι).
[4]κλασσικός πλέι μέικερ και εκτελεστής συμπαίκτης μας με μόνιμη κατοικία στο Μαραθώνα. Ο ίδιος ουδέποτε αποδέχθηκε το ψευδώνυμο.
[5]τα επόμενα χρόνια που το φιλοσόφησε το κοουτσιλίκι ήταν πάντως πολύ πιο χαλαρός αλλά το ίδιο εφευρετικός στα μπινελίκια του.

Τριάντα δύο σημαίνει δεκατέσσερα χρόνια μετά το σχολείο (περισσότερα από ότι μέσα στο σχολείο). Σημαίνει εφτά χρόνια μετά το πανεπιστήμιο (ισοφαρίζοντας την επταετία στο Φυσικό Αθήνας). Σημαίνει εφτά χρόνια χωρίς μπάσκετ μετά από εφτά χρόνια μπάσκετ. (από πρώην μπασκετμπολίστας, πρέπει πλέον να αυτοπροσδιορίζομαι ως κάποιος που έπεξε και ένα φεγγάρι μπάσκετ).

Με παραπάνω χρόνια και (λίγα) παραπάνω κιλά, με γυναίκα και κόρη, χωρίς την πολυτέλεια μιας ξάγρυπνης νύχτας και χωρίς τσιγάρο, ακούω τα τριζόνια της Χονολουλού και κοιτάζω τη θάλασσα. Εφτά χρόνια πρίν, με τσιγάρο και αλκοόλ, η θάλασσα υποννοούταν πάντα, πίσω από τις πολυκατοικίες της Αθήνας. Κάπνιζες κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό στο σημείο που συναντάει τις κεραίες στις ταράτσες και ήταν σαν να κοιτάζεις τη θάλασσα. Τώρα η θάλασσα είναι ορατή, άμεσα, πίσω απ’τους ουρανοξύστες του Γουακίκι, και η απέναντι όχθη φτάνει στην Αμερική ή την Ιαπωνία.

Στο μεταξύ αύριο πρωί, κάτω στην πόλη, Αμερικάνοι και Ασιάτες θα πουλάνε και θ’αγοράζουν τον κόσμο, ανεβαίνοντας ένα ένα τα σκαλιά της ιεραρχίας. Αντίθετα οι δικές μου μέρες είναι γεμάτες χρωμοδυναμική και τόπ κουάρκς, υπέρυθρες ανωμαλίες και απειρισμούς κατωφλίου, Χίγγς και Σούζυ και νετρίνα. Ανεβαίνω, παράλληλα, σχεδόν από αδράνεια, τα σκαλιά μιας άλλης, καλύτερα οχυρωμένης και λιγότερο ευπώλητης (δυστυχώς) ιεραρχίας. Από διδακτορικός φοιτητής, σε τζούνιορ ποστ ντοκ, σε σίνιορ ποστ ντοκ (του χρόνου).

Και χρωμοδυναμική μέχρι τις έξι, γιατί από κεί και μετά οι μέρες μου είναι γεμάτες Heleen και Κιάρα. Γίνεται, ωρέ, επιστήμη με ωράριο; Αντίστροφα, γίνεται μπαμπάς με ωράριο; Γίνεται, γίνεται, είναι καιρός να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το ωράριο αυξάνει την παραγωγικότητα, άλλωστε, ειδικά όταν συνδυάζεται με υπερωρίες.

Μετά τη μία τη νύχτα, σ’αυτή την πόλη δεν οδηγεί κανείς – από το παράθυρο βλέπω μακριά τον αυτοκινητόδρομο έρημο.

Εφτά χρόνια πρίν θα ήταν αδύνατον να φανταστώ τον εαυτό μου όπως είναι σήμερα. Στο μεταξύ αντάλλαξα πρόθυμα την χαοτική, ‘εργένικη’ και ονειρική ζωή μιας παρατεταμένης φοιτητικής μετηβείας με μια πιο συμπαγή καθημερινότητα οικοδομημένη στον πραγματικό κόσμο όπου παράγεις (έστω αριθμούς), εκτίθεσαι, κρίνεσαι και ανταγωνίζεσαι (έστω και απρόθυμα ή προσποιητά – αν και σε ένα χώρο όπου όλοι οι ανταγωνιζόμενοι ανταγωνίζονται προσποιητά, όλες οι προσποιήσεις μεταπίπτουν ραδιενεργώς και ο ανταγωνισμός γίνεται καθ’όλα πραγματικός – Λακάν). Δεν είμαι σίγουρος οτι θα βγώ κερδισμένος απ’την ανταλλαγή. Πάντως μέχρι τώρα δεν έχω παράπονο.

Τριάντα δύο, λοιπόν. Καλά είναι. Όπως λέει κι ο φίλος Avi, μέχρι τα 92 έχω ακόμα. Σοφή κουβέντα αυτή, οπότε ακούστε και κανένα τρανσάκι από τον εν λόγω.

Τρισεκατομμύρια άτομα όπως αυτά που χρησιμοποιούντια για την κατασκευή ατομικής βομβας. Φρέσκα κουλούρια στο The Onion.

Προβληματίζομαι. Διότι κάθε φορά που ένα πασιφανώς πρωτόγονο και εντελώς απαράδεκτο γεγονος παίρνει δημοσιότητα, βρίσκουν ευκαιρία όλοι οι περίεργοι να περιφέρουν σαν τον επιτάφιο είτε την παντελή τους άγνοια, είτε, χειρότερα, την διανοητική τους ανεπάρκεια να κατανοήσουν την πραγματικότητα χωρίς στρεβλώσεις, είτε, τέλος, το απύθμενης μοχθηρίας ζώο που κρύβουν πίσω από τις γραβάτες τους. Μερικά από τα σχόλια στο ποστ του old boy είναι χαρακτηριστικά του φαινομένου.

Προβληματίζομαι που τόσοι άνθρωποι εκεί (και αλλού) μπαίνουν στην μακρά και χρονοβόρα διαδικασία να απαντήσουν (για τους Κρήτες που αντιστέκονται, για την λεβεντογέννα κλπ κλπ), να βρούν δηλαδή τρόπο να επικοινωνήσουν στον εμφανώς ανεπίδεκτο απέναντι τα βασικά του τί σημαίνει πολιτισμός.

Επίσης προβληματίζομαι για το γεγονός οτι σχεδόν πάντα (αλλά όχι πάντα) παραιτούμαι από κάθε τέτοιο εγχείρημα.

Μιλώντας για την Κρήτη να αναφέρω εδώ τις δύο σοφές παρατηρήσεις φίλου ανωγειανού (όσοι θέλουν να δούν το ζήτημα λίγο πιο σοβαρά, ας διαβάσουν, μεταξύ άλλων, και τα ποστ Τάλου και Κουκουζέλη):

• Η Κρήτη δεν είναι νησί: περιβάλλεται από στεριά, το νομό Χανίων, τον νομό Λασιθίου, κλπ.
• Ακόμα και με την γενικότερη έννοια του όρου, η Κρήτη δεν είναι νησί: η Ευρώπη, η Ασία κι η Αφρική, αυτά είναι τα νησιά.

Από μια μικρή, με ανεπαρκή ηχομόνωση και άθλια υδραυλικά ξύλινη καλύβα, σε ένα μεγάλο, χωρίς ρεύμα και γκάζι, με προβληματική ηλεκτρική εγκατάσταση, και σαφώς πιο ακριβό σπίτι, με θέα όμως στην ουρανογραμμή (skyline λέμε) του Γουακίκι. Μόλις βάλουμε ιντερνέτ θα γράψω περισσότερες λεπτομέριες για τον άθλο της μετακόμισης, τα κατσαριδοκούραδα, τα υγρά καθαρισμού και τον νέο, πεπαλαιωμένο γιαπωνέζικο κήπο μας.

Επίσης να μην ξεχάσω να ειδοποιήσω όλους εσάς που σκέφτεστε να έρθετε στην Χονολουλου, πώς έχετε ακόμα ακριβώς έντεκα μήνες καιρό. Μετά το πέρας του Σεπτεμβρίου 2008 η οικογένεια lazopolis θα μετακομίσει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) πίσω στη Γηραιά Ήπειρο.

Πραγματικά, το ερώτημα είναι, άμα είσαι Μπαόκι ή ΑΕΚτζής, ο Βάζελος έχει μόλις πάρει το δεύτερο πρωτάθλημα σερί, και οι Γαύροι ψάχνουν για προπονητή ανάμεσα στον Μπάγεβιτς και τον Αλέφαντο, εσύ τί προτιμάς;

α) Να κάνουν ένα κλειστό τετραετές στον Αλέφαντο, να παίρνει ο ΠΑΟ πρωταθλήματα σερί και να έχεις ελπίδες να βγείς τσάμπιονς λίγκ

ή

β) Να παρουν τον Μπάγεβιτς, να επιστρέψουν στο ποδοσφαιρικό στύλ των 90s για να βλέπεις και κανένα ντέρμπι της προκοπής;

Όλοι ξέρουμε οτι ο Μπένι γνωρίζει “τί είναι και πώς είναι” ο δρόμος προς την εξουσία, αλλά και οτι εκείνους που δεν θα κάνουν γερές προπονήσεις θα τους στέλνει στην εξέδρα.

Από την άλλη μεριά, για τον Αλέφαντο της πολιτικής, τί να πεί κανείς. Έχει όραμα, βέβαια, και με τόσες παιχτούρες γύρω του, δε χάνει με τίποτα…