Η απάντησή του στο τελεσίγραφο των Ιταλών αναίρεσε την αρνητική εικόνα από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936

λέει για τον Μεταξά στο άρθρο του με τίτλο “Τα δύο πρόσωπα του Ιωάννη Μεταξά” ο Γιάννης Γουλιέλμος στην έγκυρη Καθημερινή. Ακόμα κι αν δεχτούμε την Μανιχαϊστική προσέγγιση της Ιστορίας που περιβάλλει το άρθρο, αναρρωτιέμαι αν την ίδια γνώμη για τις στρατηγικές ικανότητες του φασίστα δικτάτορα που αναιρούν την αρνητική του εικόνα έχουν και όσοι αριστερότερα του πολιτικού κέντρου της εποχής πέρασαν μερικά ευχάριστα χρόνια σε φυλακές και εξορίες (το ΚΚΕ δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1940, by the way).

Ενδιαφέρον έχει επίσης η άποψη οτι τα τέσσερα χρόνια της φασιστικής διακυβέρνησης της χώρας ήταν μια “ορθολογική στρατιωτική προετοιμασία” που οδήγησε στον θρίαμβο επί των Ιταλών, τον οποίον ακολουθήσε ένας μεγάλος ΠΟΥΤΣΟΣ από τα Γερμανικά στρατεύματα που περπάτησαν μέχρι την Αθήνα. Φαντάζομαι οτι πρέπει να είχε προετοιμάσει τη χώρα εξίσου καλά και για τα δύο ιστορικά γεγονότα.

Τέτοιες παπαριές διαβάζει κανείς και σε εφημερίδες αριστερότερα της Καθημερινής, λοιπόν;

Η απόλυτη διαδρομή στις νήσους Σάντουϊτς: 17μιση χιλιόμετρα στη ζούγκλα και τις λάσπες της ακτής Να Πάλι, 17μιση χιλιόμετρα παρέα με τη γκρεμίλα, τα κουνούπια και περιστασιακά τη φαντασμαγορική θέα της πιο απόκρυμνης ακτογραμμής της Καβά’ι. Στο τέλος των 17μιση χιλιομέτρων, όμως (περίπου δέκα ώρες περπάτημα αν δε χαθείς στο μονοπάτι στα κομμάτια που περνάνε μέσα από την πυκνή βλάστηση των κοιλάδων), σε περιμένει η παραλία στις φωτογραφίες. Με τρεχούμενο νερό (πεντακάθαρο μεν, αλλά χρησιμοποιείς τα ειδικά χαπάκια ιωδίου, δε, γιατί κυκλοφορούν κάτι βάρβαρα βακτήρια), με ευρύχωρη παραλία για ύπνο, με σπηλιές και λιμνούλες, με δέντρα για σκιά και αιώρες και με τον πιο φαντασμαγορικό έναστρο ουρανό που έχω συναντήσει ποτέ.

Εκεί συναντήσαμε τον Άνταμ από το Όρεγκον, που μάζευε λεφτά, σαν μάγειρας σούσι στο Πόρτλαντ, για να βγάλει το εισητήριο για Χαβάη μαζί με την σερφοσανίδα του. Ο Άνταμ διένυσε μόνος τα 17μιση χιλιόμετρα κουβαλώντας τη σανίδα του, γιατί εδώ τα πρωϊνά, του είπαν, το κύμα θα ήταν εκπληκτικό.

Έφτασε στην Καβά’ι, χωρίς να έχει λεφτά για ξενοδοχείο ή αυτοκίνητο (η μεταφορά του σερφ μπόρντ με το αεροπλάνο κόστισε πολύ και δεν την είχε υπολογίσει), οπότε κατασκηνώνει όπου βρεί και κινείται με ωτοστόπ.

Εκεί συναντήσαμε και την Γιονγκ Σου, Κινέζα που ζεί εδώ και έξι χρόνια στο Σάν Φρανσίσκο. Η οποία αποφάσισε να πάρει ένα χρόνο άδεια από τη δουλειά της για να κάνει ταξίδια. Ως τώρα έχει καλύψει τη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βραζιλία, Περού σε ένα εξάμηνο), κομμάτι της Κεντρικής (Παναμάς, Ελ Σαλβαντόρ) και τώρα Χαβάη για ένα μήνα ολόκληρο. Η Γιονγκ Σού ταξιδεύει όσο πιο φτηνά γίνεται. Ο επόμενος προορισμός της είναι η Μεσόγειος.

σημείωση 1: το να κατουράς σε μια αχανή παραλία κάτω από την απόλυτη σκιά ενός δυσθεώρατου βράχου μέσα στη νύχτα ενώ ο γαλαξίας είναι αναμμένος πάνω από το κεφάλι σου είναι απερίγραπτη ηδονή.

σημείωση 2: μόλις αποφασίσεις να αποχωριστείς τον παράδεισο πρέπει να περπατήσεις πίσω τα 17μιση χιλιόμετρα – δεν περνάει λεωφορείο από την άκρη του Να Πάλι. Ο τελικός απολογισμός εκτός από το σε πλήρη διάταση μυικό σύστημα, περιέλαβε στην περίπτωσή μου και δύο μαυρισμένα νύχια και πολλές φουσκάλες.

σημείωση 3: κάντε κλικ στις φωτό – μεγαλώνουν φαντασμαγορικά.

σημείωση 4: φαντάσου επίσης βραδυνό γεύμα με κονσέρβα τόνου, τον αστερισμό του Κύκνου απλωμένο στην εντέλεια στον ουρανό που μόλις έχει σκοτεινιάσει και τον 22χρονο ορεσείβιο Άνταμ με τα βλάχικα αμερικάνικα αγγλικά του να περιγράφει πώς σκοπεύει στο μέλλον κι αυτός να γυρίσει τον κόσμο.

Ενώ οι έλληνες πολιτικοί τσακώνονται ακόμα πάνω από το καμμένο βιός του κοσμάκη, οι Αμερικάνοι συνάδελφοί τους ήδη βρήκαν τη λύση για την άμεση αισθητική αποκατάσταση των κατεστραμμένων (από την πύρινη λαίλαπα) εκτάσεων. Πρόκειται για μια πρόταση αρκετά ρηξικέλευθη για να βρεί ανταπόκριση ακόμα και από το ΠΑραπαίον ΣΟσιαλιστικό Κίνημα της χώρας: “Γιώργο βάψτα όλα πράσινα”.

Έχοντας πλήρη επίγνωση των πιθανών συνεπειών της δήλωσής μου αυτής, θα ήθελα να υποβάλλω την παραίτησή μου από κάθε πιθανό μελλοντικό πολιτικό πόστο για λόγους που έχουν να κάνουν με την αισθητική και την ηθική της πολιτικής του μέλλοντος. Εξηγούμαι: Αν τώρα που είναι τριών χρονών η κόρη μου αρνείται πεισματικά να υπακούσει σε οποιαδήποτε εντολή δεν εμπεριέχει την άμεση και πρόδηλη απειλή βίας (ενίοτε ακόμα και μπορστά στο φάσμα της φυσικής εξόντωσης) ούτε να φανταστώ δε θέλω τί θα κάνει άμα ενηλικιωθεί (ένα από τα ενδεχόμενα είναι λ.χ. να γίνει ενεργό μέλος της ΦΙΣ). Για αυτό και, έχοντας συναίσθηση των ευθυνών μου, προληπτικώς υποβάλλω την παραίτησή μου από όποιον πολιτικό οργανισμό μπορεί και να ανήκω στο μέλλον. Διότι, όπως λέει κι ο Thrass στην κουβέντα στου Old Boy

Δεν μπορεί, κύριε, να μού το παίζεις εκπρόσωπος λαού σε δημοκρατική χώρα και ο γυιός σου να ληστεύει τράπεζες. Αισθητικά, είναι τερατώδες. Πρακτικά, δίνεις αντιδημοκρατικό παράδειγμα.

Οι κατέχοντες πολιτικά αξιώματα οφείλουν να δίνουν το παράδειγμα πολίτη και οικογενειάρχη, και δεν θα ήθελα να φέρω σε δύσμενή θέση τους μελλοντικούς πολιτικούς συνοδοιπόρους μου. Ελπίζω να γίνει η παραίτησή μου αποδεκτή από τους αρμόδιους φορείς. Να σημειωθεί οτι η παραίτηση αυτή αφορά σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς οργανισμούς, της τοπικής Χονολουλού συμπεριλαμβανομένης (σε περίπτωση που οι μπλόγκερς οργανωθούν σε κόμμα).