“Now, I’m no science major, but if I’m being told by a group of people that the protons, neutrons, and electrons need unifying, then I think we owe it to the American people to go in and unify them,” Rep. Mark Udall (D-CO) said. “After all, isn’t a message of unity what we want to send to our children?”
από το άρθρο Scientists Ask Congress To Fund $50 Billion Science Thing στο The Onion.
Την ώρα που τα τρία διαφορετικά “στρατόπεδα” στο Ιράκ (Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδοι) προσπαθούν να καταλήξουν σε μια συμφωνία για την συνεκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας, με όρους που υπαγορεύει η Αμερικάνικη κυβέρνηση (και που σύμφωνα με την ανάλυση στο mother jones οδηγεί το Ιράκ σε διαμελισμό και παραχωρεί κυρίαρχα δικαιώματα του πρώην κράτους του Ιράκ στα διεθνή “φόρα”), υπάρχουν και μερικοί που δρουν αυτόνομα: η εταιρία Hunt Oil ανακοίνωσε οτι μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις κατέληξε σε ανεξάρτητη συμφωνία με εκπροσώπους της Κουρδικής κοινότητας στο Β. Ιράκ που προβλέπει εξερεύνηση της περιοχής κοντά στα σύνορα με την Τουρκία για πετρελαϊκά κοιτάσματα. Τα νέα αναστάτωσαν τις άλλες δύο πλευρές στο Ιράκ, παρότι οι Κούρδοι έσπευσαν να διαβεβαιώσουν οτι θα μοιραστούν τα κέρδη από τη συγκεκριμένη σύμβαση.
The Iraqi Oil minister denounced the Hunt agreement as illegal—though without a law in place it’s hard to argue the Kurds have violated it.
Το ενδιαφέρον σ’αυτή την υπόθεση είναι οτι ο ιδιοκτήτης της Hunt Oil, Τεξανός μεγιστάνας Ray Hunt, είναι προσωπικός φίλος του προέδρου Bush. Η κυβέρνηση του τελευταίου δήλωσε άγνοια για τη συγκεκριμένη μπίζνα που διακυβέυει την επίτευξη της συμφωνίας για το πετρέλαιο στο Ιράκ – συμφωνία που αποτελεί διακυρηγμένο στόχο της κυβέρνησης Bush.
Hunt declined to comment, but Jeanne Phillips, a spokeswoman for the company, says it told no one about the negotiations. “We do not discuss potential business deals with the United States government,” she says. After the agreement was made public, Phillips says, government officials called to ask for details, but even then the company refused. Kurdish officials also say they kept the negotiations secret from the United States.
Όπως λέει και το άρθρο στο Newsweek, από όπου τα διάβασα όλα αυτά, ο Bush θα μπορούσε να μάθει όλες τις λεπτομέριες της συμφωνίας παίρνοντας τηλέφωνο τον Hunt και ρωτώντας τον. Εξάλλου, ο Hunt έχει, κατά το Newsweek, κατά καιρούς δαπανήσει εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια για να εκλεγεί τόσο ο πατέρας όσο και ο υιός Bush. Σε αντάλλαγμα,
The son rewarded Hunt with a seat on the President’s Foreign Intelligence Advisory Board, a panel of outside elders who oversee whether the commander in chief is getting good advice from the intel community. More recently Hunt has been especially generous about helping to plan—and pay for—Bush’s postpresidential ambitions. He lobbied the president to build the Bush 43 presidential library at SMU—which is where Laura Bush studied—and since then he’s given $35 million to the school to buy some of the land where part of the library complex could sit.
Να υπενθυμίσω εδώ στον προσεκτικό και εν εγρηγόρσει αναγνώστη οτι ο πρώτος και κύριος λόγος για τον οποίον οι ΗΠΑ εισέβαλλαν στο Ιράκ ήταν για να εμποδίσουν την παραγωγή όπλων μαζικής καταστροφής, σώζωντας έτσι τον πλανήτη, και δευτερευόντως τον ίδιο τον λαό του Ιράκ, που μετά από δεκαετίες ανελεύθερων και καταπιεστικών καθεστώτων αναπνέει πλέον ανακουφισμένος τον αέρα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Τσάκω και δύο επίκαιρες φωτογραφίες τραβηγμένες από τον άοκνο αυτόν εργάτη που αποτυπώνει σε πιξέλια την ελληνική πραγματικότητα: ΠΑΣΟΚ και Εγκρεμνή.
Οργιαστικές και ανεπιβεβαίωτες φήμες μιλούν για σοβαρά τεχνικά προβλήματα στο σύστημα ψύξης του LHC που μπορεί να καθυστερήσουν την πολυαναμενόμενη έναρξη λειτουργίας του για ακόμα ένα χρόνο (από τον Μάιο 2008 που έχει αναγγελθεί). Παρακολουθούσα τη σχετική συζητηση στο Not Even Wrong μέχρι τώρα, αλλά σήμερα άρχισαν να κυκλοφορούν κι εδώ emails που μιλάνε για ατύχημα/έκρηξη στο σύστημα ψύξης.
Αν οι φήμες αληθεύουν και όντως ανακοινωθούν νέες καθυστερήσεις το πρότζεκτ θα αρχίσει να υφίσταται ολοένα και αυξανόμενη πίεση, διότι, ως γνωστόν, τα λεφτά που παίζονται είναι πολλά. Από την άλλη οι απανταχού θεωρητικοί, φαινομενολόγοι και μόντελ χτίστες (sic) ακόμα περιμένουν τα ρημάδια τα καινούρια δεδομένα που μας υποσχέθηκαν οι πειραματικοί για το 2007, και, μάλλον, θα πρέπει να συνεχίσουν να περιμένουν.
Ο άνθρωπος το γράφει καθαρά
I’m saddened that it is politically inconvenient to acknowledge what everyone knows – the Iraq war is largely about oil
Αυτά. Μεταξύ άλλων ψηγμάτων σοφίας από τον γκουρού της παγκόσμιας οικονομίας, πρόεδρο του Federal Reserve από το 1987 μέχρι το 2006, συνοδοιπόρο της Ayn Rand κλπ. κλπ , Alan Greenspan, στο καινούριο του βιβλίο με τίτλο The Age of Turbulence που κυκλοφορεί από προχτές στα βιβλιοπωλεία των ΗΠΑ.
Μεταξύ των ψηγμάτων αυτών και η αφοπλιστική δήλωση οτι ως το τέλος του 2005-2006 δεν είχε καταλάβει οτι η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων του Federal Reserve (από το 2001) δημιουργούσε την τεχνητή υπερφούσκα που πλανάται τώρα, έτοιμη να σκάσει, πάνω από την αμερικάνικη αγορά ακινήτων.
Περισσότερα στους london times online.
Ο πιο δημοφιλής σύνδεσμος σήμερα στο del.icio.us ήταν ένα άρθρο στο earthtimes.org που αναφέρεται στην έκθεση του Hudson Institute το πόρισμα της οποίας είναι οτι 500 επιστήμονες αμφισβητούν το ανθρωπογενές της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Απ’αυτούς τους 500 πάνω από 300 επικαλούνται
ενώ οι υπόλοιποι βρίσκουν
Μιλάμε για ανεκδιήγητες μαλακίες.
Παρόλα αυτά η έκθεση του Hudson Institute προκάλεσε ντόρο στα ιντερνέτς και πολύς κόσμος, απ’ότι βλέπω στα σχόλια του earthtimes, νομίζει οτι καταρρίπτεται πλέον πανηγυρικά ο ‘μύθος του Global Warming’. Διότι έτσι κι αλλιώς, κι ο Γαλιλαίος κατέρριψε την επιστήμη χιλιάδων ετών πριν απ’αυτόν (επιχείρημα στην εν λόγω συζήτηση).
Ποιοί είναι αυτοί οι Hudson Institute λοιπόν; Πρόκειται για το πιο σημαντικό think tank στις ΗΠΑ, όπως με σπουδή περιγράφουν στην Wikipedia, το άρθρο της οποίας φαίνεται να διορθώθηκε πρόσφατα από
The Hudson Institute is a right-leaning U.S. think tank, founded in 1961
σε
The Hudson Institute is a U.S. think tank, founded in 1961 in 1961
(η παλιότερη εκδοχή εμφανίστηκε ως punchline στο Google search).
Χρηματοδοτείται από δωρεές εταιριών και απλών ανθρώπων (που καίγονται για την πρόοδο της επιστήμης και της πολιτικής), όπως οι Eli Lilly and Company, Monsanto, DuPont, Dow-Elanco, Sandoz, Ciba-Geigy, ConAgra, Cargill, and Procter & Gamble σύμφωνα με την Wikipedia, αλλά και οι Exxon Mobil, IBM, Microsoft, General Electric, Heinz etc. σύμφωνα με τους sourcewatch.org
Σύμφωνα με την Wikipedia,
Some question the institute’s position on many issues. An example is their view of food production and the large sums they receive from food companies.
ενώ σύμφωνα με το sourcewatch.org
While describing itself as “non-partisan” and preferring to portray itself as independently “contrarian” rather than as a conservative think tank, the Hudson Institute gains financial support from many of the foundations and corporations that have bankrolled the conservative movement. The Capital Research Center, a conservative group that seeks to rank non-profits and documents their funding, allocates Hudson as a 7 on its ideological spectrum with 8 being “Free Market Right” and 1 “Radical Left.”
ενώ ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που μπορώ να σκεφτώ οτι κάνει τον Μητσοτάκη να φαίνεται αγνή παιδούλα, ο Henry Kissinger,
λέει οτι
Hudson Institute is today one of America’s foremost policy research centers
Με άλλα λόγια πρόκειται για λαμόγια ολκής. Λαμόγια όμως που συνιστούν κέντρο παραγωγής προπαγάνδας και πολιτικών θέσεων, λαμόγια που επηρρεάζουν το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, λαμόγια που χρηματοδοτούνται και στηρίζονται από ένα ευρύ φάσμα πολυεθνικών (ακόμα και από την General Electric που έχει π.χ. έντονο ενδιαφέρον να σπρώξει την εναλλακτική παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μιας και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστής ανεμογεννήτριων στον κόσμο).
Λαμόγια που δείχνουν (όχι ίσως με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, αλλά πάντως δείχνουν) τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική βούληση από τα κέντρα πραγματικής ισχύος (τα boards of directors των πολυεθνικών) περνάει μέσα από μια έμμισθη επιστημονικοφανή κοινότητα, μέσα από τα (εναλλακτικά και μη) ΜΜΕ, μέσα από τα μυαλά των ψηφοφόρων και της κοινής γνώμης, και καταλήγει μέσω μιας πολιτικής πίεσης που δίνει τις σωστές αφορμές, στα κέντρα ονομαστικής ισχύος, την πολιτική ηγεσία, δουλειά της οποίας είναι να μετατρέπει την βούληση σε εφαρμοσμένη πολιτική.
These are the hands that built America.
Διαβάζω στο contra.gr οτι ο Γκάλης αποθεώθηκε στη Μαδρίτη όπου παίζει η εθνική για το Ευρωμπάσκετ και όπου πρόκειται να τιμηθεί από τη FIBA. Αυτός ο ψυχρός, μοναχικός τύπος είναι ίσως η πιο πετυχημένη ενσάρκωση του απόλυτου αθλητή που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα. Αδίστακτος, τελειομανής, με την πιο αποτελεσματική και ταυτόχρονα εκφραστική κίνηση της εποχής του, με το πιο σφυρηλατημένο και αρμονικό μυικό σύστημα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, αυτός ο τύπος εμφανιζόταν στο γήπεδο για να παίξει και το “έξω” έπαυε να υπάρχει για αυτόν.
Τον είχα δεί μόνο μια φορά εν δράση, σε ένα παιχνίδι με την Νήαρ Ήστ, στην μπασκετική Καισαριανή, με το γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο, παρόλο που το ματς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον από πλευράς αγωνιστικής: ο Άρης θα κέρδιζε με τριάντα πόντους τουλάχιστον. Ο Γκάλης ήταν εκεί, έπαιξε για 40 λεπτά στο πιό αδιάφορο παιχνίδι του πρωταθλήματος, έτρεξε αμίλητος περισσότερο κι απ’τον νεαρότερο αντίπαλό του και δεν έκανε παραπάνω από ένα δυο λάθη: ο Άρης κέρδισε με τριάντα πόντους, ο Γκάλης πέτυχε σαράντα τεμάχια!
Για αυτούς και άλλους λόγους ο Γκάλης είναι το πιο ατόφιο παράδειγμα αυτού του περίεργου πράγματος που ονομάζεται αθλητισμός. Κι αυτό το ατόφιο παράδειγμα στάθηκε ικανό να συγκινήσει ακόμα και τους μπασκετικά ανίδεους Έλληνες οπαδούς [για όσους δε θυμούνται και είναι πάνω από 27, δείτε εδώ, εδώ κι εδώ]. Και τους συγκινεί ακόμα μια δεκαετία και βάλε μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα.
Στο μυαλό μου η συγκίνηση αυτή εκφράζεται απόλυτα με δύο αριθμούς: 30.8 πόντοι μέσος όρος σε 854 επίσημα παιχνίδια.
Ο Darren Aronofsky παίζει μ’αυτή την ταινία στα ίσια με τον Bergman και την Εβδομη Σφραγίδα. Εξαιρουμένων των καταλοίπων New Age και βουδισμού/γιόγκας, πρόκειται για την καλύτερη ταινία που είδα φέτος (παρότι οι Ζωές των Άλλων προσεγγίζουν το ίδιο βάθρο από άλλη κατεύθυνση), με τον ίδιο τρόπο που το 2046 ήταν η καλύτερη προπέρσινη ταινία: χωρίς λεπτομερή επιχειρήματα αλλά με απόλυτη βεβαιότητα.