Όντας όσο μακρύτερα γίνεται από τις φωτιές και τα παραναλώματα (όχι και τόσο μακριά – το πρωί άναψε φωτιά στην δίπλα κοιλάδα και έκαναν 25 λεπτά οι ακαμάτηδες ταβλαδόροι πυροσβέστες να φτάσουν και να τη σβήσουν) έχω να παρατηρήσω τα εξής (με υπερβολική ίσως ψυχραιμία για την περίσταση):

• οι φωτιές και οι καταστροφές απελευθερώνουν τα μπινελίκια. Και τις παπαριές. Ασύλληπτες παπαριές διαβάζω καθημερινά από αγανακτισμένους ιστολόγους (δεν μπορώ καν να φανταστώ τί θα ακούνε τα δικά σας αυτιά από τις τηλεοράσεις). Παρόλα αυτά είμαι υπερ της συγκέντρωσης την Τετάρτη (;) και αν ήμουν Ελλάδα θα πήγαινα.
• όσοι πιστεύουν στο σενάριο της ασύμμετρης απειλής είναι αθεράπευτα ηλίθιοι και θα έπρεπε να συνταξιοδοτηθούν πάραυτα και μετά να απελαθούν. Αντιλαμβάνομαι οτι αυτό είναι αδύνατο (αντιλαμβάνομαι και την τραγική συνεπαγόμενη διαπίστωση).
• Θα μπορούσα να σκεφτώ ορισμένες (φτηνές και ανεπαρκείς βέβαια) δικαιολογίες για να ψηφίσει κανείς ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές. Δεν μπορώ να φανταστώ καμμιά για να ψηφίσει κανείς την ΝΔ. Ας χάσει μια φορά η κυβέρνηση τις εκλογές για λόγους πραγματικά εθνικούς (που λέει κι ο old boy).
• Θα ήταν υπερβολικό να ζητούσαμε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (όλα, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου) να μας δείξουν τα πολύ συγκεκριμένα μέτρα που θα πάρουν αν συμμετέχουν στην επόμενη κυβέρνηση (μαζί με τα συγκεκριμένα πρόσωπα που θα τα υλοποιήσουν) για να βελτιώσουν την αντίδραση του κρατικού μηχανισμού στις καταστροφές; Τα μέτρα πρόληψης; Είμαι πολύ φιλόδοξος, ε;
• Αν και αμφιβάλλω, ίσως αυτή η συνολική καταστροφή να καλλιεργήσει ένα ίχνος πολιτικής συνείδησης σε ορισμένους, που να μην συναρτάται απαραίτητα με τα μαξιμαλιστικά σχέδια που ο καθένας μας έχει για το πώς θα προοδεύσει η ανθρωπότητα αρχής γενομένης από τη χώρα μας. Ίσως να αντιληφθούν μερικοί ακόμα οτι είτε είσαι σοσιαλιστής είτε αναρχοαυτόνομος είτε παλαιοορθόδοξος δεξιός είτε νεορθόδοξος αριστερός, είτε κουκουές είτε πρώην δίκκης που έγινες συν, ακόμα κι αν είσαι εξτρεμιστής νεοφιλελεύθερος (χε χε), μπορείς να συμφωνήσεις με τους άλλους τρελούς του χωριού σε ένα μινιμουμ αποτελεσματικότητας του κρατικού μηχανισμού. Σε ένα μίνιμουμ, είπα. Δεν είπα να μηχανοργανωθεί το σύμπαν, δεν είπα να πληρωθούν αύριο διπλάσιους μισθούς οι δάσκαλοι και να επιμορφωθούν για να δουλέψουν τα σχολεία σωστά. Δεν είπα να μαγέψει η πολεοδομία και να λυθεί το κυκλοφορικό στις μεγάλες πόλεις μέχρι τα Χριστούγεννα. Ας μην επανιδρυθεί και το κράτος, ας μην αλαφρώσει άμεσα το δημόσιο κι ας μην ξεχρεώσει αύριο η Ολυμπιακή. Ας μην αντιμετωπιστεί το ασφαλιστικό μέχρι του χρόνου το καλοκαίρι. Αλλά ένα μίνιμουμ αποτελεσματικότητας μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι οτι γίνεται να υπάρξει.

  Όχι, ε;

Ο Julius Wess, που μαζί με τον Bruno Zumino εισήγαγαν την υπερσυμμετρία στη σύγχρονη θεωρητική φυσική, πέθανε ξαφνικά την προηγούμενη εβδομάδα. Ειρωνικό χρονοδιάγραμμα θανάτου, μόλις ένα χρόνο πριν “ανάψει” το LHC, ο επιταχυντής που θα επικυρώσει ή θα διαψεύσει το έργο ζωής του Wess. Δείτε, για το έργο του τη σχετική νεκρολογία από το πανεπιστήμιο της Καρλσρούης.

Κοιτάχτε τί πλησιάζει επικίνδυνα τη Χαβάη (ευτυχώς πλησιάζει το Μεγάλο νησί κι όχι τη Χονολούλου – ευτυχώς για μας που μένουμε εδώ δηλαδή). Τυφώνας μεγέθους 4 που έπεσε στα 3 σήμερα.

Ονομάζεται Flossie (άραγε ποιός τα βρίσκει αυτά τα ονόματα;) και φέρνει βροχή… To Central Pacific Hurricane Center ισχυρίζεται οτι ο τυφώνας θα χτυπήσει το Μεγάλο νησί Τρίτη πρωί πρωί.

Θα το διασκεδάσουμε απόψε…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/BY7875_rv1s" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με την επικοινωνιακή τακτική της Greenpeace, όπως αυτή εκφράζεται από το παραπάνω σκληρό διαφημιστικό (το γεγονός οτι το διαφημιστικό προκαλεί άμεσες αντιδράσεις στο θεατή πιθανόν να σημαίνει οτι η καμπάνια πέτυχε το στόχο της – εξαρτάται ποιός ήταν ο στόχος της anyway – πάντως δείτε τη σχετική συζήτηση στο dontkissthefrog αλλά και στους e-roosters, που παίζουν με την ομάδα του Πάσχου). Aλλά νομίζω οτι κανείς δεν θα πρέπει να διαφωνεί με το γεγονός οτι η Greenpeace είναι, ηθικά μιλώντας, έτη φωτός μακριά από το άλλο άκρο, τους επιστήμονες, συμβούλους και διαφημιστές που *πληρώνονται* για να διαβάλλουν το οικολογικό κίνημα, να αμφισβητούν τα σχεδόν ομόφωνα συμπεράσματα της επιστημονικής κοινότητας και να δίνουν επιχειρήματα στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία να αναβάλλει τη λήψη μέτρων που έπρεπε να έχουν ληφθεί χτές. Το ίδο έργο από πλευράς επικοινωνιακής τακτικής, τό ‘χουν ξαναδεί εδώ στο Αμέρικα: από τις καπνοβιομηχανίες πριν κανα δυο δεκαετίες.

Λέει ο Πάσχος Μανδραβέλης στο άρθρο του με τίτλο* “Ο Σαβοναρόλα του καιρού μας” οτι

Τα πιο φρικτά εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν με την ίδια συνταγή: η πίστη στην απόλυτη αλήθεια (που κάποιοι συνωμότες προσπαθούν λυσσαλέα να αποκρύψουν) και η διαδικασία του επείγοντος. «Το τέλος του κόσμου» ήταν το καλύτερο επιχείρημα για κάθε φονταμενταλισμό. Και πάντα υπάρχουν φαινόμενα που θα «δικαιώσουν» τις προβλέψεις.

Αυτό να σημαίνει άραγε οτι πρέπει να αγνοούμε την επιστήμη όταν μας λέει οτι το πρόβλημα είναι υπαρκτό, να μην βλέπουμε οτι υπάρχουν “συνομώτες” που ανοιχτά και δημόσια χρηματοδοτούνται για να έχουν συγκεκριμένες απόψεις, να μην αντιλαμβανόμαστε οτι το πρόβλημα είναι επείγον, να αγνοούμε τα φαινόμενα που δικαιώνουν τις προβλέψεις;

Και να τα κάνουμε όλα αυτά γιατί; Επειδή η μεθοδολογία του Πάσχου είναι η ορθή; Επειδή ο Πάσχος, που πασχίζει να γράψει το άρθρο του, από τον καναπέ του, ξέρει. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι που δουλεύουν πάνω στο πρόβλημα επί δεκαετίες είναι μαλάκες και φανατικοί.

Πίπες Πάσχου, λοιπόν.

(*) και παρακάμπτω το αδόκιμο της αναλογίας μεταξύ μεσσιανικού και αποκαλυπτικού, όπως και το τραβηγμένο της αναλογίας μεταξύ εσχατολογικού και Greenpeace, που σημειώνει ο akindynos στο σχετικό Buzz σχόλιο.

Παραθέτω παρακάτω ένα πιο κόσμιο διαφημιστικό για φάλαινες. Ο sir Hopkins τα λέει πειστικότερα (;).
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/VwSZn_27NVw" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

O Γ. Ηλιόπουλος και ο L. Maiani τιμήθηκαν χτες με το βραβείο Dirac για την προσφορά τους στο οικοδόμημα του Standard Model των στοιχειωδών σωματιδίων, και ειδικότερα για την θεωρητική κατασκευή τους (μαζί με τον Glashow) που φέρει το όνομα GIM mechanism. Οι νεοβραβευθέντες βρίσκονται σε εξαιρετικά καλή παρέα (μαζί με τύπους σαν τους Witten, Polyakov, Schwarz, Nambu, Zumino, Bogolubov, Coleman, Fadeev, Mandelstam, Parisi, Jackiw, Olive, Georgi, Calan, bjorken etc. ).

σημείωση: ο Glashow, το G, στο GIM mechanism, δεν πήρε το Dirac διότι έχει ήδη το Nobel και υπάρχει ασυμβίβαστο!

Υπάρχει κανείς πεφωτισμένος γραμματικός να μου εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να πάρει κανείς στα σοβαρά το οντολογικό επιχείρημα υπέρ της ύπαρξής Του, το καταγώμενο από τον θείο Ανσέλμο (1033 – 1109);

Το φτωχό μου μυαλό καταλαβαίνει το επιχείρημα ως εξής:

• Μπορούμε να φανταστούμε τον θεό σαν το τελειότερο ον που μπορούμε να φανταστούμε
• Αν κάτι υπάρχει στη φαντασία μας, και, υπάρχει και στην πραγματικότητα, τότε είναι ανώτερο από ότι αν υπήρχε μόνο στη φαντασία μας
• Άρα ο θεός υπάρχει, γιατί αν δεν υπάρχει τότε υπάρχει μόνο στη φαντασία μας, και, συνεπώς, δεν είναι το τελειότερο όν που μπορούμε να φανταστούμε

Μιλάμε για πίπες ολκής! Όχι πείτε μου, δεν μιλάμε για πίπες ολκής;

Σαν μπόνους που διαβάσατε μέχρι εδώ Αυγουστιάτικα, πάρτε και μια μετάφραση του ελιγμού του Ανσέλμου από το πρωτότυπο:

But certainly this same fool, when he hears this very thing that I am saying — something than which nothing greater can be imagined — understands what he hears; and what he understands is in his understanding, even if he does not understand that it is. For it is one thing for a thing to be in the understanding and another to understand that a thing is. [...] For when a painter imagines beforehand what he is going to make, he has in his understanding what he has not yet made but he does not yet understand that it is. But when he has already painted it, he both has in his understanding what he has already painted and understands that it is.

Η συζήτηση για το βιβλίο του Dawkins έρπει σαν την ευλογιά στα ερηπωμένα ιστολόγια του Αυγούστου. Θα σωθούμε άραγες;

Και τώρα κάτι εντελώς διαφορετικό: πώς οι απόλυτα κακοί λένε πράγματα που ακούγονται γαμάτα (αλλά κατά βάθος είναι γάμα τα).

Don’t Make the Poor Pay for Reducing Global Warming

Climate change can no longer be considered an issue that can wait for future generations to confront. There is an emerging global consensus among policymakers, private sector leaders and the public that we must act before the challenges become even greater.

λέει ο αρχηγός, και συνεχίζει τάσοντας εαυτόν υπέρ του carbon trading με εγγυήσεις μάλιστα οτι οι ανεπτυγμένες χώρες θα σηκώσουν περισσότερο βάρος και θα βοηθήσουν και τις “αναπτυσσόμενες”. Ποιός είναι ο παίκτης; Paul Wolfowitz, ex πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Χα.

Άλλο παράδειγμα, ο Άρνι

In California, we have picked up where the federal government has left off in its failure to lead. In an example of post-partisanship, Democrats and Republicans together are responding quickly to the reality of climate change in our state. We have passed legislation to roll back greenhouse gases to 1990 levels by 2020 and strictly limit carbon emissions from vehicles.

και συνεχίζει εξηγώντας πως ο Αμερικάνος δεν πρέπει απαραίτητα να εγκαταλείψει την ηλιθιωδώς σπάταλη νοοτροπία του: μπορούμε να κατασκευάσουμε τζιπάκια που καίνε λιγότερη ή καθόλου βενζίνη, λέει. Και τα γυναικόπαιδα μπορούν να οδηγούν τα SUV τους. Αρκεί να εκπέμπουν λιγότερο CO2.

Και ερωτώ τους σεσημασμένους σχολιαστές: πρέπει να είσαι με τον Άρνι ή εναντίον του;