Λίγες δεκάδες μέτρα κάτω απ’τους αμπελώνες του Meyrin, κάτω από κίτρινους ολέανδρους και λιβάδια από γρασίδι, κάτω από τα χωράφια του Versonnex και τον πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο Γενεύης-Λωζάνης, στα εγκατα του LHC, τα πρωτόνια διέσχισαν τη Μεγάλη Τρίτη με ταχύτητες ρεκόρ τα γαλλοελβετικά σύνορα 44 χιλιάδες φορές το δευτερόλεπτο (τέσσερις φορές σε κάθε γύρο – απόδειξη οτι, σύνορα τα πρωτόνια δε γνωρίζουν) για λίγη ώρα πριν διασταυρωθούν επιτέλους οι δέσμες τους και συγκρουστούν στο κέντρο των τεσσάρων μεγάλων ανιχνευτών του CERN. Οι πιο βίαιες συγκρούσεις πρωτονίων στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεγονός! Η συνέχεια αναμένεται συναρπαστική.

Στο θορυβώδες εστιατόριο του CERN (βρέθηκα εκεί λόγω ενός προγραμματισμένου από καιρό συνεδρίου) τα υπερκοπωμένα και με εμφανή τα σημάδια του άγχους πρόσωπα των πειραματικών που είναι υπεύθυνοι για τη δοκιμή χάνονταν μέσα σε ένα ετερόκλητο εμφανισιακά, πολύγλωσσο και πολυεθνές πλήθος επιστημόνων που έτρωγαν οι περισσότεροι με βουλιμία τη σπεσιαλιτέ της ημέρας, συκωτάκι με τηγανιτές πατάτες. Στις δωδεκάμισι το μεσημέρι, βγαίνοντας από την αίθουσα Μπορ στα υπόγεια του κτηρίου “σαράντα”, είχαμε ρίξει μια ματιά στις παρατεταγμένες οθόνες αναμετάδοσης της φιέστας. Προβληματισμένα πρόσωπα πειραματικών κοιτούσαν τις δικές τους οθόνες. Δύο φορές απ’το πρωί, ηλεκτρολογικής φύσης προβλήματα είχαν διακόψει τη δοκιμή. Η ώρα για την προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου πλησίαζε, και μαζί της η πιθανότητα ενός νέου φιάσκου. Το κέντρο ελέγχου του Άτλας, του πλησιέστερου από τους δύο μεγάλους ανιχνευτές, απείχε μερικές εκατοντάδες μέτρα από εκεί.


Στην επιστροφή μας στο “σαράντα” η εικόνα είχε αλλάξει: πειραματικοί κρατώντας ποτήρια σαμπάνιας, εκπρόσωποι τύπου να ερωτοτροπούν με τα μικρόφωνά τους, διάχυτος ενθουσιασμός, δηλώσεις, σχόλια, ευχές.

Μετά από προσπάθειες δεκαετιών, λοιπόν, (ως αφετηρία του προγράμματος θεωρείται το 1993-1994) η μέρα ορόσημο έφτασε: τα πρωτόνια του LHC επιταχύνθηκαν στην ενέργεια λειτουργίας (3.5 τρις ηλεκτρονιοβόλτς), οι δέσμες διασταυρώθηκαν αθόρυβα και σε λίγα λεπτά, μαζί με τις σαμπάνιες στα κέντρα ελέγχου, πλημμύρισαν τις οθόνες εικόνες από τα πρώτα events, σαν μπουκέτα από υπόλευκους κρίνους. Πρόκειται ουσιαστικά για το τέλος μιας μακριάς περιόδου προετοιμασίας (ειδικά για την ομάδα που είναι υπεύθυνη για την παράδοση του επιταχυντή) και την αρχή του προγράμματος φυσικής του LHC, για την αρχή μιας περιόδου όπου, μετά από καιρό, το πείραμα θα αρχίσει να καθοδηγεί τη σκέψη μας.

Φυσικά, τα ορόσημα και οι φίεστες είναι ως ένα σημείο αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων: το CERN λειτουργεί με τα βλέμματα ολόκληρου του πλανήτη στραμμένα πάνω του (εικόνες από τη δοκιμή αναμεταδόθηκαν ζωντανά σε δίκτυα με δισεκατομμύρια τηλεθεατές) γιατί είναι τμήμα απερίσπαστο κι αυτό ενός πολιτισμού που θέλει να βλέπει με τρόπο απτό τους καρπούς των επενδύσεών του. Ενός πολιτισμού που αναγκάζει τον γενικό διευθυντή του, Rolf Heuer, να ακροβατεί στα όρια του επιστημονικά παραδεκτού όταν μιλά για τις δυνατότητες του πειράματος τα επόμενα δυο χρόνια. Και θα είναι προσωπικό επίτευγμα του συγκεκριμένου γενικού διευθυντή αν καταφέρει να μονώσει την πραγματικότητα εντός του πειράματος από τις απαραίτητα υπεραισιόδοξες δηλώσεις που οφείλει να εκπέμπει προς τα έξω, προς μια κοινωνία ανυπόμονη για κινηματογραφικές ανακαλύψεις και μυθιστορηματικές λύσεις συμπαντικών μυστηρίων. Όπως δήλωσε αμέσως μετά τη δοκιμή:

“Πολλοί άνθρωποι περίμεναν για πολύ καιρό τη στιγμή αυτή, αλλά η υπομονή και η αφοσίωσή τους άρχισε να αποδίδει καρπούς”

Θα χρειαστεί αρκετή ακόμα υπομονή και αφοσίωση, πάντως, μια και τα επόμενα δυο χρόνια το LHC θα λειτουργήσει στην ενέργεια της δοκιμής (3.5 TeV ανά δέσμη, δηλαδή 7 TeV διαθέσιμη ενέργεια συνολικά), που είναι μόνο η μισή της ενέργειας για την οποία σχεδιάστηκε, και οι απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα (υπερσυμμετρία, έξτρα διαστάσεις, Χίγκς, σκοτεινή ύλη) πιθανότατα θα χρειαστούν συγκρούσεις στην ενέργεια σχεδιασμού. Προς το παρόν, τα πειράματα θα επανανακαλύψουν όλο το καθιερωμένο μοντέλο και θα προσπαθήσουν να καταλάβουν όσο το δυνατό καλύτερα τις αποκρίσεις των διαφόρων συνιστωσών των επιταχυντών σε συγκεκριμένες διεργασίες, τους επόμενους τέσσερις με έξι μήνες. Στη συνέχεια, για τον υπόλοιπο ενάμισι χρόνο, το LHC θα συλλέξει δεδομένα σε επίπεδο ανταγωνιστικό του Tevatron, του επιταχυντή στην Μπατάβια, Ιλλινόι, που είχε τα τελευταία δέκα χρόνια το μονοπώλιο στα πειράματα υψηλών ενεργειών. Ακολούθως, και καθώς το Tevatron αναμένεται να σιγήσει, το LHC θα διακόψει για ένα περίπου χρόνο αναβαθμίσεων και θα επανέλθει, ελπίζουμε, στην ενέργεια σχεδιασμού (ή κοντά σ’αυτήν) για αρκετά χρόνια. Αυτή θα είναι πιθανότατα και η περίοδος των μεγάλων ανακαλύψεων.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, χωρίς δημοσιογράφους και δηλώσεις, με συννεφιά και ένα διπλό ουράνιο τόξο αργά το μεσημέρι, τα πρωτόνια του LHC επιταχύνθηκαν ξανά ιλλιγγιωδώς προς το θάνατό τους. Οι οθόνες στα κέντρα ελέγχου απέκτησαν καινούρια events, η επιτροπή λογοκρισίας ενέκρινε ορισμένα απ’αυτά για μηντιακή κατανάλωση, το εστιατόριο άλλαξε σπεσιαλιτέ και εμείς οι θεωρητικοί γεμίσαμε πάνω στα τραπέζια του μερικές ακόμα σελίδες με ορνιθοσκαλισμένα διαγράμματα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να συμφωνήσουμε (ή τουλάχιστον να διασαφηνίσουμε τη διαφωνία μας).

The game of basketball has been everything to me: my refuge, my place I’ve always gone when I needed to find comfort and piece, it has been a source of intense pain and the source of most intense feelings of joy and satisfaction that no one can ever imagine. It’s been a relationship that has evolved over time, it has given me the greatest respect and love for the game. It has provided me with a platform to share my passion with millions in a way I neither expected nor could have imagined in my career. I hope it’s given the millions of people that I have touched the optimism and desire to achieve their goals through hard work, perseverance and positive attitude.

One day you might look up and see me play a game at 50. Don’t laugh. Never say never. Because limits, like fears, are often just an illusion.

Michael Jordan, Hall of fame 2009 speech

Επιστροφή από διακοπές με μικρό αλλά ζουμερό σύνδεσμο: ο Πύ- Πύ- Πύντσον αφηγείται ο *ίδιος* στο trailer της Penguin Press για το καινούριο του μυθιστόρημα Inherent Vice!

Sure we could stop dictators and pandemics, but we could also make the signs on every damn diagram make sense.

Μες το μυαλό μου είναι αυτοί οι τύποι…

Sweet as memory,
The mimozas steep the bedroom

R.M. Rilke (και δε βρίσκω την πρωτότυπη Γερμανική εκδοχή)

Ακούστε εδώ περίπτωση. Η apple έχει αυτή τη στιγμή τρείς οθόνες για να συνδέσεις το γαμομακ πρό που αγόρασες για τη δουλειά. Η μια είναι 20”, η άλλη 30” και παίζει και μια καινούρια Apple LED Cinema Display με διπλό καρμπυρατέρ, στις 24”. Αγοράζεις την 24”άρα, που πάει και με το καινούριο σου μακμπούκ γιατί έχει έναν ωραίο αντάπτορ, λένε. Περιμένεις μερικές μέρες και σου’ρχεται η οθόνη με τον καινούριο αντάπτορα *μόνο*. Άρα δεν μπορείς να την πριζώσεις στο μακ πρό, μπορείς όμως να βλέπεις τη φάτσα σου (ρεφλέκτιβ οθόνη) και να χτενίζεσαι. Πας λοιπόν στο άπλσοπ να αγοράσεις τον έξτρα αντάπτορα. Και εκεί ανακαλύπτεις οτι *δεν υπάρχει* !!! Δεν υπάρχει αντάπτορας λέμε!

Επιπροσθέτως έχεις ανακαλύψει οτι ούτε με το μακμπούκ προ σου ταιριάζει, διότι ενώ το αγόρασες πριν τρείς μήνες, δεν είναι το *καινούριο* μακμπούκ, που βγήκε πριν δυόμισυ μήνες!!!

Θα ήθελα να ξέρω ποιός μαλάκας ευθύνεται κατ’αρχάς για την απόφαση να βγάλουν μια οθόνη που να μπορεί να συνδεθεί μόνο με τα καινούρια μακμπούκ. Ελπίζω να τον πιούν και ο μαλάκας να χάσει τη δουλειά του. Δεν θα με χαλάσει επίσης αν μάθω οτι έπεσε από κανένα μπαλκόνι.

Αλλά πέρα από αυτή την ηλίθια κατά τη γνώμη μου απόφαση (είναι δικαίωμά τους να κάνουν παπαριές), μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί δεν υπάρχει προειδοποίηση με μεγάλα κόκκινα γράμματα οτι αυτή η οθόνη δεν συνδέεται με τίποτα άλλο εκτός του νέου μακμπούκ;

Εεεε;

Αν ο στόχος της εταιρίας ήταν να με κάνει εξαιρετικά καχύποπτο με το hardware που πουλάει, η τακτική τους είναι πολύ επιτυχημένη.

@#%@&!@^

Ξεκινάω γράφοντας ένα ποστ για ξεμούδιασμα, μετά από μήνες άσφαιρους και αραχνιασμένους σε τούτο εδώ το ιστολόγιο. Μπαράζ ιώσεων – η εκδίκηση του πολιτισμένου κόσμου έναντι ημών των εκ Χαβάης προερχόμενων – σε συνδυασμό με μηδενικό ελεύθερο χρόνο με έχουν καθηλώσει σε απραγία, παρότι τους τελευταίους μήνες και τί δεν έχουν δεί τα μάτια μας (μέσα απ’τους σωλήνες του ιντερνέτ) στην Αθήνα – εξεγέρσεις, δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες, μπάτσοιγουρούνιαδολοφόνους, την επίστροφή του Μπάγιεβιτς, κλπ. κλπ.

Για την εξέγερση δεν είχα να γράψω πολλά, κι ότι θα έγραφα υπάρχει σίγουρα καταγεγραμμένο σε κομμάτια κάπου μέσα στον κατακλυσμό από αναλύσεις έγκυρων εμβαπτισμένων παρατηρητών. Ο Μπάγιεβιτς επέστρεψε και καλά να πάθει. Οι μπατσοιγουρουνιαδολοφόνοι (δηλαδή η αστυνομία που λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα σαν αστυνομία τριτοκοσμικής χώρας), θα έπρεπε προφανώς να μεταρυθμιστούν, αλλά προφανώς θα παραμείνουν ως έχουν (όπως ακριβώς και η πυροσβεστική). Και γενικώς η παρούσα κατάσταση των πραγμάτων θα συνεχίσει πιθανότατα να αναπαράγει τον εαυτό της, με την (μάλλον αμεληταία) διαφορά οτι ορισμένοι στη χώρα άρχισαν να καταλαβαίνουν οτι κάτι στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα άρχισε να μυρίζει δυσάρεστα.

Σε κάθε περίπτωση, ευτυχισμένο το 2009, κι ότι ποθείτε. Θεωρείστε τον εαυτό σας προειδοποιημένο – θα ακολουθήσουν αρκετά κείμενα σχετικά με το LHC και τη θεωρητική φυσική.

Μετά από ανελέητη αναζήτηση τριών εβδομάδων και τουλάχιστον δέκα αιτήσεις, ένα μεσητικό γραφείο φαίνεται πως αποφάσισε οτι, ναι, είμαστε κατάλληλοι για να νοικιάσουμε το διαμέρισμά τους. Κι έτσι μετακομίζουμε το Σαβατοκύριακο. Την επόμενη βδομάδα φιλοδοξώ να επιστρέψω σε κατάσταση σχετικής ομαλότητας, οπόταν θα πρέπει να αναμένετε συχνότερες ανταποκρίσεις από το δύσμοιρο (προς το παρόν) LHC, τον κόσμο της φυσικής σωματιδίων και την εντυπωσιακή Ζυρίχη.

Για τα επόμενα δυο χρόνια τουλάχιστον η οικογένεια lazopolis θα κατοικοεδρεύει εδώ, στην καρδιά του Ελβετικού τραπεζικού συστήματος, οπόταν, αγαπητέ αναγνώστη, άμα σε βγάλει ο δρόμος σου προς τα ‘δω, στείλε μέηλ να κανονίσουμε συνάντηση.

Εν τω μεταξύ, τα βράδυα στην τηλεόραση παίζει μόνο CNN, γερμανόφωνα και γαλλόφωνα κανάλια. Γερμανικά δεν καταλαβαίνουμε, γαλλικά καταλαβαίνουμε αλλά ντουμπλαρισμένες ταινίες δεν αντέχει να δεί κανείς ούτε υπό την απειλή βασανιστηρίων, και κατά συνέπεια είδαμε χτες ολόκληρη την ομιλία του Αχμενανινατζάντ στα Ηνωμένα Έθνη. Μιλάμε για τουλάχιστον δίωρη θεολογική ανάλυση για το αγαθό και το ηθικό (και το νόμιμο). Μπροστά σ’αυτό το μαρτύριο το waterboarding μοιάζει με πεντόβολα.

Τί είναι χειρότερο; Τα τρία τεμάχια από τη Μίλαν στο Σαν Σίρο ή το να μην μπορείς να κερδίσεις τη Μέταλλουργκ Ζαπορίζια στο γήπεδό σου; Για τα 4 ακατέβατα και εντός έδρας από το συνδιεκδικητή της δεύτερης θέσης, ούτε λόγος. Πάλι καλά που ήταν καλές οι κληρώσεις.

Κυριολεκτικά: το νέο τεύχος του Αστερίξ θα είναι εδώ μεθαύριο. Δείτε το επίσημο site. Το μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται ακόμα στις επιθέσεις της παγκοσμιοποιημένης Ρώμης, όπως λέει το intro μετά το κλικ στο χωριό.