(by Thanos):

Όσοι ψοφάτε να δείτε Χονολουλού (με σύννεφα βαριά όμως και πολύ βρόχα), παρακολουθείστε το φώτομπλογκ του Θάνου αυτό τον καιρό. Υποψιάζομαι οτι θα ανεβάσει τουλάχιστον εκατό φωτό, μια την ημέρα, σαν κινέζικο βασανιστήριο. Ο γκαντέμης αυτός φωτογράφος φιλοξενήθηκε στο μέγαρο lazopolis περί τις τρείς εβδομάδες και κατέγραψε, σαν άλλος Ρόμπερτ Κάπα, τη μάχη του νησιού με τα στοιχεία της φύσης.

Μετά την θριαμβευτική είσοδο του νέου έτους πήγαμε, λοιπόν, με τον αδερφό και την οικογένεια εδώ πιο δίπλα, στο Μεγάλο Νησί, ένα από τα λίγα μέρη του κόσμου όπου μπορεί κανείς να κάνει σκί στα 4000 μέτρα (δίπλα στα καλύτερα τηλεσκόπια του κόσμου), να δεί σπαρταριστή λάβα και να κατέβει στην παραλία για σερφ, όλα μέσα σε μια μέρα.

Εκεί διέπραξα δύο κρίσμες καθώς φαίνεται ύβρεις κατά της Πέλε, της θεότητας του ηφαιστείου: όχι μόνο κατούρησα πάνω στην λάβα χωρίς να ζητήσω ειλικρινά συγνώμη αλλά πήρα μαζί μου και ένα μικρό δείγμα από μια πιο πρόσφατη έκρηξη, για σουβενίρ. Κάθε ταξιδιωτικός οδηγός που σέβεται τον εαυτό του σε προειδοποιεί οτι ακόμα και μια από τις δύο παρεκβάσεις προκαλεί την μήνη της Πέλε με απρόβλεπτες και συνήθως καταστροφικές συνέπειες για τον υβριστή.

Μόλις γυρίσαμε από το Μεγάλο Νησί ο καιρός άλλαξε προς το χειρότερο. Τα παραθυρόφυλλα χτυπούσαν μανιασμένα τις νύχτες και η τρίχρονη κόρη μας έβλεπε στα όνειρά της ένα κύριο να παίνει στο σπίτι και να την απειλεί. Δυο μέρες αργότερα ήρθε το πρώτο χτύπημα της μοίρας: κάποιο κατα τα άλλα συμπαθές πρεζόνι μπήκε όντως στο σπίτι μας και έκανε πάρτυ. Ο τυχερός αυτός νέος σήκωσε σε 10 λεπτά μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, μια βιντεοκάμερα, ένα ipod φρέσκο, 1000 δολλάρια και 800 ευρώ του (άτυχου) αδερφού μου συν ένα ολοκαίνουριο macbook pro ενός (ακόμα πιο άτυχου) φίλου του αδερφού μου το οποίο βρισκόταν καμαρωτό πάνω στο τραπέζι με την εγγύηση και το λογισμικό μέσα στην χαρτονένια θήκη του με το χερούλι για εύκολο κουβάλημα (καταραμένη apple). Σήκωσε επίσης μια παλιά κάμερα του αδερφού μου (που δεν τον ενόχλησε πολύ). Ευτυχώς δε βρήκε την καινούρια κάμερά του (αυτό θα τον οδηγούσε στα πρόθυρα της αυτοκτονίας).

Δυο μέρες αργότερα βουλώνει η λεκάνη της τουαλέτας μας ακριβώς πριν το πρωινό χέσιμο του Σαββάτου, γεγονός που εκ των υστέρων καταλάβαμε οτι απλώς προμύνηε τα χειρότερα: το αυτοκίνητό μας κλάταρε οριστικώς και αμετακλήτως (κολλημένα πιστόνια κλπ. κλπ.) με αποτέλεσμα όχι μόνο να ψάχνουμε για καινούριο αλλά και να χρεαστεί να νοικιάσουμε αμάξι για κανα δυο μέρες στην ίδια μας την πόλη.

Ταυτόχρονα τις τελευταίες πέντε μέρες έχουμε πάει για τέννις κάτω στο Γουακίκι τρείς φορές και έχει αρχίσει να βρέχει και τις τρείς δεκαπέντε λεπτάκια αφού ξεκινήσουμε (δηλαδή όσο για να μας αφήσει να ζεσταθούμε). Και τις τρείς φορές αποφασίσαμε να σταματήσουμε και να πάμε πίσω σπίτι, και τις τρείς φορές στη διαδρομή προς τα πίσω χρειάστηκε να υπομείνουμε τον βασανιστικό χειμωνιάτικο ήλιο που στο μεταξύ είχε ξεμυτήσει. Φυσικά τις μέρες που αρχίζει να ψιχαλίζει στην παραλία και αποφασίζουμε να μη φύγουμε, συνεχίζει να ψιχαλίζει, μέχρι να φύγουμε. Εχτές, Κυριακή, ημέρα του Κυρίου, που αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο και boogie boarding, άρχισε να φυσάει ακατάπαυστα ενώ η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα. Στο βόρειο τμήμα του νησιού όπου καταφύγαμε για να χαζέψουμε τους σέρφερς, η αστυνομία είχε κλείσει όλες τις παραλίες για πρώτη φορά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο (κάτασπρος ωκεανός από τα αφρισμένα κύματα κλπ κλπ).

Τί άλλο; Α, βρήκαμε και ένα νεκρό πουλί στα σκαλιά του σπιτιού μας.

Μετά από όλα αυτά δυσκολεύομαι να πείσω τη Heleen οτι δε μας κυνηγάει η κατάρα της Πέλε ή κάποιου άλλου χθόνιου πλάσματος. Παίζει επίσης και η ερμηνεία οτι ο γκαντέμης είναι ο αδερφός μου, ο οποίος όχι μόνο έφτασε εδώ με δυο μέρες καθυστέρηση μιας και έχασε και τις δύο αεροπορικές συνδέσεις του στο ταξίδι από Ελλάδα (σε Παρίσι και Σ. Φρανσίσκο), αλλά επιπλέον τον έχουν ληστέψει δύο φορές στη ζωή του, μια εδώ και μια πέρισυ τα Χριστούγεννα λίγο πριν προσπαθήσει (ανεπιτυχώς) να έρθει εδώ, όταν του βούτηξαν την τσάντα με τα λεφτά, το διαβατήριο και τη βίζα (γεγονός που ματαίωσε εκείνο το ταξίδι).

Τώρα, τις επόμενες μέρες θα πάμε με το Θάνο στο Σ. Φρανσίσκο, αεροπορικώς. Ο μόνος τρόπος να αποδείξω οτι δε φταίει το πετραδάκι από το Μεγάλο Νησί που έχω μέσα στο πορτοφόλι μου είναι να το πάρω μαζί μου. Αν δεν πέσει το αεροπλάνο είναι προφανές οτι το πετραδάκι είναι αθώο.

Αν πέσει, φίλε αναγνώστη, έχεις κάθε δικαίoλογία να γίνεις κι εσύ προληπτικός!

Ενώ διασχίζουμε, λοιπόν, τον κατηφορικό αυτοκινητόδρομ Η2 που οδηγεί στο Πέρλ Χάρμπορ, λέει ο μπαμπάς στην σχεδόν τρίχρονη κόρη:
– Κοίτα Κιάρα το δάσος που περνάει από μέσα του αυτό το ποταμάκι, και που μέσα στο δάσος υπάρχουν μεγάαλα δέντρα και μέσα στα δέντρα μένουν κουκουβάγιες και σκίουροι και μικροί ποντικοί και σκαντζόχοιροι, όπως στο βιβλίο σου που διαβάζαμε χτες το βράδυ…

και απαντά η κόρη (στα αγγλικά)

- Yeah, but where is the Starbucks ?

Τριάντα δύο σημαίνει δεκατέσσερα χρόνια μετά το σχολείο (περισσότερα από ότι μέσα στο σχολείο). Σημαίνει εφτά χρόνια μετά το πανεπιστήμιο (ισοφαρίζοντας την επταετία στο Φυσικό Αθήνας). Σημαίνει εφτά χρόνια χωρίς μπάσκετ μετά από εφτά χρόνια μπάσκετ. (από πρώην μπασκετμπολίστας, πρέπει πλέον να αυτοπροσδιορίζομαι ως κάποιος που έπεξε και ένα φεγγάρι μπάσκετ).

Με παραπάνω χρόνια και (λίγα) παραπάνω κιλά, με γυναίκα και κόρη, χωρίς την πολυτέλεια μιας ξάγρυπνης νύχτας και χωρίς τσιγάρο, ακούω τα τριζόνια της Χονολουλού και κοιτάζω τη θάλασσα. Εφτά χρόνια πρίν, με τσιγάρο και αλκοόλ, η θάλασσα υποννοούταν πάντα, πίσω από τις πολυκατοικίες της Αθήνας. Κάπνιζες κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό στο σημείο που συναντάει τις κεραίες στις ταράτσες και ήταν σαν να κοιτάζεις τη θάλασσα. Τώρα η θάλασσα είναι ορατή, άμεσα, πίσω απ’τους ουρανοξύστες του Γουακίκι, και η απέναντι όχθη φτάνει στην Αμερική ή την Ιαπωνία.

Στο μεταξύ αύριο πρωί, κάτω στην πόλη, Αμερικάνοι και Ασιάτες θα πουλάνε και θ’αγοράζουν τον κόσμο, ανεβαίνοντας ένα ένα τα σκαλιά της ιεραρχίας. Αντίθετα οι δικές μου μέρες είναι γεμάτες χρωμοδυναμική και τόπ κουάρκς, υπέρυθρες ανωμαλίες και απειρισμούς κατωφλίου, Χίγγς και Σούζυ και νετρίνα. Ανεβαίνω, παράλληλα, σχεδόν από αδράνεια, τα σκαλιά μιας άλλης, καλύτερα οχυρωμένης και λιγότερο ευπώλητης (δυστυχώς) ιεραρχίας. Από διδακτορικός φοιτητής, σε τζούνιορ ποστ ντοκ, σε σίνιορ ποστ ντοκ (του χρόνου).

Και χρωμοδυναμική μέχρι τις έξι, γιατί από κεί και μετά οι μέρες μου είναι γεμάτες Heleen και Κιάρα. Γίνεται, ωρέ, επιστήμη με ωράριο; Αντίστροφα, γίνεται μπαμπάς με ωράριο; Γίνεται, γίνεται, είναι καιρός να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το ωράριο αυξάνει την παραγωγικότητα, άλλωστε, ειδικά όταν συνδυάζεται με υπερωρίες.

Μετά τη μία τη νύχτα, σ’αυτή την πόλη δεν οδηγεί κανείς – από το παράθυρο βλέπω μακριά τον αυτοκινητόδρομο έρημο.

Εφτά χρόνια πρίν θα ήταν αδύνατον να φανταστώ τον εαυτό μου όπως είναι σήμερα. Στο μεταξύ αντάλλαξα πρόθυμα την χαοτική, ‘εργένικη’ και ονειρική ζωή μιας παρατεταμένης φοιτητικής μετηβείας με μια πιο συμπαγή καθημερινότητα οικοδομημένη στον πραγματικό κόσμο όπου παράγεις (έστω αριθμούς), εκτίθεσαι, κρίνεσαι και ανταγωνίζεσαι (έστω και απρόθυμα ή προσποιητά – αν και σε ένα χώρο όπου όλοι οι ανταγωνιζόμενοι ανταγωνίζονται προσποιητά, όλες οι προσποιήσεις μεταπίπτουν ραδιενεργώς και ο ανταγωνισμός γίνεται καθ’όλα πραγματικός – Λακάν). Δεν είμαι σίγουρος οτι θα βγώ κερδισμένος απ’την ανταλλαγή. Πάντως μέχρι τώρα δεν έχω παράπονο.

Τριάντα δύο, λοιπόν. Καλά είναι. Όπως λέει κι ο φίλος Avi, μέχρι τα 92 έχω ακόμα. Σοφή κουβέντα αυτή, οπότε ακούστε και κανένα τρανσάκι από τον εν λόγω.

Από μια μικρή, με ανεπαρκή ηχομόνωση και άθλια υδραυλικά ξύλινη καλύβα, σε ένα μεγάλο, χωρίς ρεύμα και γκάζι, με προβληματική ηλεκτρική εγκατάσταση, και σαφώς πιο ακριβό σπίτι, με θέα όμως στην ουρανογραμμή (skyline λέμε) του Γουακίκι. Μόλις βάλουμε ιντερνέτ θα γράψω περισσότερες λεπτομέριες για τον άθλο της μετακόμισης, τα κατσαριδοκούραδα, τα υγρά καθαρισμού και τον νέο, πεπαλαιωμένο γιαπωνέζικο κήπο μας.

Επίσης να μην ξεχάσω να ειδοποιήσω όλους εσάς που σκέφτεστε να έρθετε στην Χονολουλου, πώς έχετε ακόμα ακριβώς έντεκα μήνες καιρό. Μετά το πέρας του Σεπτεμβρίου 2008 η οικογένεια lazopolis θα μετακομίσει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) πίσω στη Γηραιά Ήπειρο.

Η απόλυτη διαδρομή στις νήσους Σάντουϊτς: 17μιση χιλιόμετρα στη ζούγκλα και τις λάσπες της ακτής Να Πάλι, 17μιση χιλιόμετρα παρέα με τη γκρεμίλα, τα κουνούπια και περιστασιακά τη φαντασμαγορική θέα της πιο απόκρυμνης ακτογραμμής της Καβά’ι. Στο τέλος των 17μιση χιλιομέτρων, όμως (περίπου δέκα ώρες περπάτημα αν δε χαθείς στο μονοπάτι στα κομμάτια που περνάνε μέσα από την πυκνή βλάστηση των κοιλάδων), σε περιμένει η παραλία στις φωτογραφίες. Με τρεχούμενο νερό (πεντακάθαρο μεν, αλλά χρησιμοποιείς τα ειδικά χαπάκια ιωδίου, δε, γιατί κυκλοφορούν κάτι βάρβαρα βακτήρια), με ευρύχωρη παραλία για ύπνο, με σπηλιές και λιμνούλες, με δέντρα για σκιά και αιώρες και με τον πιο φαντασμαγορικό έναστρο ουρανό που έχω συναντήσει ποτέ.

Εκεί συναντήσαμε τον Άνταμ από το Όρεγκον, που μάζευε λεφτά, σαν μάγειρας σούσι στο Πόρτλαντ, για να βγάλει το εισητήριο για Χαβάη μαζί με την σερφοσανίδα του. Ο Άνταμ διένυσε μόνος τα 17μιση χιλιόμετρα κουβαλώντας τη σανίδα του, γιατί εδώ τα πρωϊνά, του είπαν, το κύμα θα ήταν εκπληκτικό.

Έφτασε στην Καβά’ι, χωρίς να έχει λεφτά για ξενοδοχείο ή αυτοκίνητο (η μεταφορά του σερφ μπόρντ με το αεροπλάνο κόστισε πολύ και δεν την είχε υπολογίσει), οπότε κατασκηνώνει όπου βρεί και κινείται με ωτοστόπ.

Εκεί συναντήσαμε και την Γιονγκ Σου, Κινέζα που ζεί εδώ και έξι χρόνια στο Σάν Φρανσίσκο. Η οποία αποφάσισε να πάρει ένα χρόνο άδεια από τη δουλειά της για να κάνει ταξίδια. Ως τώρα έχει καλύψει τη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βραζιλία, Περού σε ένα εξάμηνο), κομμάτι της Κεντρικής (Παναμάς, Ελ Σαλβαντόρ) και τώρα Χαβάη για ένα μήνα ολόκληρο. Η Γιονγκ Σού ταξιδεύει όσο πιο φτηνά γίνεται. Ο επόμενος προορισμός της είναι η Μεσόγειος.

σημείωση 1: το να κατουράς σε μια αχανή παραλία κάτω από την απόλυτη σκιά ενός δυσθεώρατου βράχου μέσα στη νύχτα ενώ ο γαλαξίας είναι αναμμένος πάνω από το κεφάλι σου είναι απερίγραπτη ηδονή.

σημείωση 2: μόλις αποφασίσεις να αποχωριστείς τον παράδεισο πρέπει να περπατήσεις πίσω τα 17μιση χιλιόμετρα – δεν περνάει λεωφορείο από την άκρη του Να Πάλι. Ο τελικός απολογισμός εκτός από το σε πλήρη διάταση μυικό σύστημα, περιέλαβε στην περίπτωσή μου και δύο μαυρισμένα νύχια και πολλές φουσκάλες.

σημείωση 3: κάντε κλικ στις φωτό – μεγαλώνουν φαντασμαγορικά.

σημείωση 4: φαντάσου επίσης βραδυνό γεύμα με κονσέρβα τόνου, τον αστερισμό του Κύκνου απλωμένο στην εντέλεια στον ουρανό που μόλις έχει σκοτεινιάσει και τον 22χρονο ορεσείβιο Άνταμ με τα βλάχικα αμερικάνικα αγγλικά του να περιγράφει πώς σκοπεύει στο μέλλον κι αυτός να γυρίσει τον κόσμο.

Κοιτάχτε τί πλησιάζει επικίνδυνα τη Χαβάη (ευτυχώς πλησιάζει το Μεγάλο νησί κι όχι τη Χονολούλου – ευτυχώς για μας που μένουμε εδώ δηλαδή). Τυφώνας μεγέθους 4 που έπεσε στα 3 σήμερα.

Ονομάζεται Flossie (άραγε ποιός τα βρίσκει αυτά τα ονόματα;) και φέρνει βροχή… To Central Pacific Hurricane Center ισχυρίζεται οτι ο τυφώνας θα χτυπήσει το Μεγάλο νησί Τρίτη πρωί πρωί.

Θα το διασκεδάσουμε απόψε…

Ίτσι, νί, σαν, σι, κού, ρόκου, χίτσι, χάτσι, κιού, νιού.

Η επίδραση των Γιαπωνέζων γειτόνων στην αριθμητική μας.

Εχτές παρακολούθησα, εγκλωβισμένος στο αδυσώπητο μποτιλιάρισμα της οδού Καπιολάνι, μια ραδιοφωνική συζήτηση με θέμα την ευτυχία, την επιτυχημένη ζωή και μια σειρά άλλες προβληματικά ορισμένες έννοιες. Κατά τη διάρκεια της σοβαροφανούς αυτής συνδιαλέξεως ένας εκ των συνομιλητών αναφέρθηκε, δίκην αντιπαραδείγματος, στην περίπτωση ενός Αμερικανού που περνάει τον καιρό του συλλέγοντας ημίγυμνες (από τη μέση και πάνω) φωτογραφίες ηθοποιών του Χόλυγουντ. Ο εν λόγω ερασιτέχνης διατηρεί, από ότι φαίνεται, και σχετικό ιστοχώρο όπου και επιδεικνύει τα τελευταία του αποκτήματα. Με εντελώς προβλέψιμο τρόπο, όπως πάντα, ο φιλήσυχος αυτός πολίτης χρησιμοποιήθηκε σαν τυπική περίπτωση ανθρώπου που σπαταλάει τη ζωή του ενασχολούμενος με άχρηστα πράγματα που δεν συνεισφέρουν στην πρόοδο του ίδιου ή της κοινότητας της οποίας είναι μέλος, κτλ, κτλ., άρα θα μάλλον αισθάνεται αποτυχημένος, μόνος και δυστυχής.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, μπορεί ο συμπαθής αυνάνας να θεωρεί οτι ζεί μια πλήρη και επιτυχημένη ζωή, ευχαριστώντας τον Θεό που στην εποχή μας το πάθος του μπορεί να τραφεί και να ανθίσει με τέτοια σχετική ευκολία. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο ευτυχής είναι ο άλλος.

Και όχι μόνο αυτό. Πολύ πιθανόν, με τα σταθμά της αιωνιότητας, οι υπολογισμοί μου και τα διηγήματά σου, οι φωτογραφίες σου, η επιχείρησή σου, η εφημερίδα σου, το κόμμα σου να μην είναι ούτε στο ελάχιστο πιο σημαντικά από τις τόπλες φωτογραφίες του μονήρη Αμερικανού.

Θίνκ αμπάουτ δάτ.