Θα μπορούσες να φανταστείς κάθε καλώδιο από κάθε ταράτσα να περνάει μέσα απ’τα κενά που κρύβουν οι τοίχοι, κάποιες φορές πολλά πατώματα πιο κάτω, ως την τηλεοπτική συσκευή που του αντιστοιχεί. Σαν ρίζες από δόντια. Απονεύρωση. Δεν έχει τόση σημασία, πάντως.
Το ουσιώδες είναι οτι από ένα ύψος και πάνω είναι ουρανός, από ένα ύψος και κάτω είναι μπαλκόνια. Το ενδιάμεσο βασίλειο προσφέρει προνομιακές θεάσεις μιας πόλης, κατά κάποιο τρόπο, γυμνής.
Το υποκίτρινο φώς του αυτοκινητόδρομου είναι η πιο πειστική ενσάρκωση της απόλυτης μοναξιάς που εκπέμπουν οι νυχτερινοί δημόσιοι χώροι. Οι προβολείς των αυτοκινήτων ισχνοί. Το στιγμιαίο τους φώς απορροφάται στα τοιχώματα της οδικής αρτηρίας από τόνους οπλισμένου μπετόν. Είκοσι μέτρα πιο πάνω το βιομηχανικό φως υποχωρεί προς το απόλυτο σκοτάδι.
Όμως εδώ το τοπίο είναι κάπως διαφορετικό: πάνω από τον σιωπηρό ίλιγγο της λεωφόρου, κάθετα στον οδικό άξονα υπερίπταται ένα ακόμα σύμβολο της αστικής μοναξιάς. Ένας λαμπυρίζον σταθμός του μετρό κι ένας συρμός σταματημένος εντός του. Ένας συρμός: μια αλυσίδα που φωτοβολεί (κόκκινο-γαλάζιο) πάνω απ’την άσφαλτο, μεταφέροντας σιωπηλές μορφές μέσα στη νύχτα.
Μια ακόμα γαμάτη φωτό απ’το Θάνο.
Στον σύγχρονο κόσμο οι σιωπές είναι πάντα άπλετα φωτισμένες. Δεν συνυπάρχουν πια με το σκοτάδι.