Τις τελευταίες μέρες στη Ζυρίχη έχει καταραμένη ζέστη. Οι μύγες έχουν παχύνει και πολλαπλασιαστεί ανυσηχητικά. Τις νύχτες, όπως τώρα, που τα παιδιά κοιμούνται, το μόνο δροσερό μέρος του σπιτιού είναι το μπαλκόνι. Από κει, ξαπλωμένος στην αιώρα (απομεινάρι ένδοξων απογευμάτων σε χαβανέζικες παραλίες) μπορώ μόλις και μετά βίας να δω την μεγάλη άρκτο καθώς και τον Αρκτούρο να λάμπει πάνω απ’τη στέγη του γείτονα. Ο γείτονας – μας χωρίζουν δυο μεγάλα κωνοφόρα και λίγα μέτρα γρασίδι – σφυρίζει νυχτιάτικα στα ελβετικά και σέρνει τις σαγιονάρες του στο τσιμέντο της αυλής του. Το ένα κωνοφόρο φωτίζεται πλαγίως από την παλλόμενη τηλεόραση του από κάτω. Από πάνω του ακριβώς λάμπει η μεγάλη άρκτος και χαζεύοντάς την σημειώνω δύο σκέψεις που άναψαν αυτόματα. Η μια είναι ανατριχιαστική αν και απολύτως κοινότυπη: Την ίδια εικόνα της μεγάλης άρκτου (και ίσως σε συνδυασμό με τη σκιά ενός πεύκου) τη μοιράζομαι πιθανώς με εσένα που ζείς χιλιόμετρα μακριά, κι αν τη μοιράζομαι με εσένα πάει να πεί πως τη μοιράζομαι με την ανθρωπότητα, το ανθρώπινο γένος αυτοπροσώπως. Η δεύτερη σκέψη είναι λιγότερο κοινότυπη: αντίθετα με τον ποιητή, δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία, κι εκείνα που δεν έχω διαβάσει και που δεν θα διαβαστούν ποτέ μιλούν με παρησία για τον άνθρωπο και τις χίλιες διαφορετικές εκδοχές του, δηλαδή για εσένα, πάει να πεί για την ανθρωπότητα, το ανθρώπινο γένος αυτοπροσώπως. Χάρη στην αγχολυτική γλυκήτητα της νύχτας αυτή η σκέψη δε με ενοχλεί καθόλου, από την άλλη όμως δύσκολα να αρνηθεί κανείς οτι το να πηγαίνεις για καφέ ενώ θα μπορούσες να διαβάσεις Καμύ ή Πούσκιν είναι ένα είδος πνευματικής αυτοκτονίας σε δόσεις.

Ο Λάκης, φίλος του πατέρα, που έχει στην κατοχή του τηλεσκόπιο εγκατεστημένο στο εξοχικό του στο(ν) Τυρό, λέει οτι δίπλα σε ένα από τα αστέρια της μεγάλης άρκτου υπάρχει ένα άλλο μικρό και σχεδόν αδιόρατο με γυμνό μάτι και οτι αν μπορείς να το διακρίνεις σημαίνει οτι έχεις καλή όραση. Εγώ πάλι, που βλέπω ένα δεύτερο δίπλα στο μεσαίο της ουράς και δεν έχω ιδιαίτερα καλή όραση, νομίζω οτι υπερβάλλει κάπως.

Την ίδια μεγάλη άρκτο αλλά κάπως χαμηλότερα χαζεύαμε και πριν μια βδομάδα, σε βόρεια παραλία της Κέρκυρας, συνήθως τρώγοντας παγωτό και κοιτάζοντας τις Αλβανικές οροσειρές απέναντι, πάνω από τις οποίες ξεσπούσαν σχεδόν κάθε νύχτα καταιγίδες. Τα φωτάκια από το Σαράντε (που εμείς αποκαλούμε Άγιοι Σαράντα) μόλις που διακρίνονταν ενώ αντίθετα τα φέρρυς για Ανκόνα και Μπάρι διέπλεαν τα στενά αργά αλλά ευδιάκριτα. Ωραίο μέρος η Κέρκυρα, γεμάτο ελιές και κυπαρίσσια. Το κακό είναι οτι περιβάλλεται από την Corfu και μόνο σε ορισμένα σημεία σχεδόν απροσπέλαστα ακόμα από τις ταξιαρχίες των ξενοδόχων, η Κέρκυρα συναντάει τη θάλασσα. Στην Corfu υπάρχει και η πόλη της Corfu, καταμεσίς της οποίας βρίσκεται το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης (ω, ναι), όπου η Κιάρα είδε για πρώτη φορά σπαθί Σαμουράι από κοντά.

Έχω να γράψω κι άλλα αλλά πρέπει τώρα να αποσυρθώ: πολλά κουνούπια εμφανίστηκαν και μου πίνουνε το αίμα, ένεκα η καταραμένη ζέστη που κάνει αυτές τις μέρες στη Ζυρίχη.

Στα μουλωχτά, αρχές Αυγούστου, σαν έτοιμοι από καιρό, θα αποχαιρετήσουμε την Χονολουλού που φεύγει. Εξ’ού και η βροχή απο χαβανέζικα ποστς παρακάτω. Ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε τις ντουλάπες, τα συρτάρια και τους λογαριασμούς μας γενικά με τις νήσους Σάντουϊτς.

Η μετακόμιση η ίδια δεν θα είναι μνημειωδών διαστάσεων, αλλά μέχρι τότε πρέπει να πουλήσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε (αν κανένας από σας, φανταστικοί αναγνώστες, επιθυμεί τη συλλεκτική οθόνη lazopolis ή κάποιο άλλο από τα προσωπικά αντικείμενα του καλλιτέχνη, παρακαλείται να περάσει το Σάββατο το πρωί από την οδό Robert, αριθμός 2987 όπου θα διεξαχθεί δημοπρασία από τους Christies).

Στο μεταξύ ενημερώνω οτι μετά την Έξοδο θα ακολουθήσει ταξίδι στην Καλιφορνικέισον για μια εβδομάδα – από το (Σούρουπο) Λος Άνχελες στην (Αυγή) Σάντα Κρούζ – από το οποίο θα δημοσιευθεί εν καιρώ πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Στη συνέχεια η οικογένεια lazopolis θα εξαφανιστεί από τα ιντερνέτς οριστικά ένεκα του υπερατλαντικού ταξιδιού πίσω στη Γηραιά Ήπειρο. Μετά από δύο μόνο παραστάσεις στην Αθήνα, στα μέσα Αυγούστου, θα διαφύγουμε σε ερημική παραλία της νότιας Κρήτης για χιάτους μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

Αν δεν ξαναποστάρω την τρέχουσα βδομάδα, λοιπόν, ραντεβού το Σεπτέμβρη, οπόταν και θα έχουμε τον lazopolis σε νέες περιπέτειες στην εξωτική Ζυρίχη.

Στο εμβληματικό αυτό μπαρ του Σαν Φρανσίσκο, πίσω από την Μπεκετικής φυσιογνωμίας φιγούρα του μπάρτέντερ υπάρχει ανάμεσα στα μισογεμάτα μπουκάλια μια επιγραφή που γράφει:

We reserve the right not to serve you
nomatter who you are,
who you think you are,
how much money you have or
who your daddy is.

***

Παραδίπλα υπάρχει το ακόμα πιο εμβληματικό βιβλιοπωλείο City Lights, όπου μπορείς να διαβάσεις μυθιστορήματα στην πλοκή των οποίων εμπλέκεται το βιβλιοπωλείο στο οποίο τα διαβάζεις (στην περίπτωσή μου διάβαζα ένα απόσπασμα από το The Savage Detectives για το οποίο θα γράψω οπωσδήποτε πολλλλλά στο μέλλον).

Το αρνητικό της Dogville. Ο ασπριτζής του απογεύματος μαζί με τον ιχθυοπώλη του πρωϊνού και δυο άλλους παίζουν ένα παιχνίδι με κάρτες. Μια γυναίκα περνάει ώρες καθισμένη πίσω από το ανοιχτό παράθυρο στο εισόγειο του σπιτιού της, παρατηρώντας τους περαστικούς.

Καλλιγραφικές λάμπες για δημόσιο φωτισμό. Μπορείς να φανταστείς το φέρρυ που τις έφερε, ένα ήσυχο ανοιξιάτικο πρωί – όλες οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι συμβαίνουν πάντα τα ήσυχα ανοιξιάτικα πρωινά – τριάντα τόσες λάμπες που έπρεπε να βιδωθούν στους τοίχους των διόροφων σπιτιών της “λεωφόρου” Umberto I.

Τα σπίτια φέρουν (περιέργως) αριθμούς, αλλά και μικρές τετράγωνες πήλινες πλακέτες με κάποια κλισαρισμένη εικόνα από το τοπίο του νησιού και τα απαραίτητα από το όνομα του ιδιοκτήτη πάνω σε άσπρο σμάλτο. Όπως Πίπο και Εμμανουέλα, οικ. Τζουζέπε, Μάριο Τζιάπολο.

Τί είναι το Μαρέτιμο, εκτός από τους κατοίκους του; Στο όριο του μικροσκοπικού κάθε πόλη δεν είναι παρά το άθροισμα των κατοίκων της. Αυτοί εδώ θα θαφτούν, όταν έρθει η ώρα τους, στο νεκροταφείο κοντά στο σπίτι τους, και, στο μεταξύ, δεν αισθάνονται οτι προσθέτουν στην ιστορία του, γιατί το νησί δεν είναι παρά μια προέκταση της αυλής τους και οι κάτοικοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, προέκταση της οικογένειάς τους.

Ούτε καλημέρα δε χρειάζεται να πουν, κι όταν λένε, σαν για αστείο, δεν περιμένουν ποτέ απάντηση.

[Όλες οι φωτό με tag το Μαρέτιμο, στο flickr. Δεν είναι πλέον προφανές το γιατί πρέπει να τραβάει κανείς τις δικές του φωτογραφίες, ήδη, μετά από λίγα μόνο χρόνια λειτουργίας της υπηρεσίας. Μέχρι να γεράσουμε - οπόταν και θα έχουμε χρόνο να χαζεύουμε παλιές φωτογραφίες - ο πλανήτης θα είναι φωτογραφημένος από κάθε πιθανή οπτική γωνία...]

Ανταπόκριση από τα βάθη του σκότους, το φυσικό κέντρο της Αυτοκρατωρίας, το ανυποψίαστο Σικάγο: πρώτες εντυπώσεις σχετικά με την επιφάνεια των πραγμάτων.

Η Αμερική της καθημερινής ζωής έχει κωνοφόρα δέντρα, μεγάλα αυτοκίνητα που εκτελούν ευθύγραμμη ομαλή κίνηση σαν βώλοι πάνω στο γρασίδι, τεράστιους διαδρόμους στα τεράστια σούπερ μάρκετ που μένουν ανοιχτά όλη νύχτα, ξύλινα σπίτια με κρεμαστές πολυθρόνες και κούνιες στον κήπο, βίσσωνες και πάπιες και γερανούς στις γεμάτες νούφαρα λίμνες, χάμπουργκερ με μπέηκον για πρωϊνό, μεστά και υπέργλυκα ντόνατς, Ουκρανούς ταξιτζήδες που προσπαθούν να σου πιάσουν την κουβέντα με τα υποτυπώδη αγγλικά τους, μπρούτζινες λάμπες γραφείου με πράσινο κάλυμα και αλυσιδίτσα, λεκάνες γεμάτες ως τη μέση με νερό κτλ κτλ.

Η Αμερική της καθημερινής ζωής είναι γεμάτη από σημαίες. Εύθραυστες, τρομαγμένες και ριγέ σημαίες υψωμένες σε κοντάρια.

Ο τρίτος κόσμος βρίσκεται παντού, αναμεμιγμένος χωρίς προκατάληψη με τους λευκούς αμερικανούς, κάνοντας τις δουλειές που δεν θέλουν αυτοί, με γκρίνια, αδιαφορία και θόρυβο.

Κάθε πρωί που παίρνω το ασανσέρ, διαβάζω την τυχοκολλημένη βεβαίωση του συντηρητή οτι πληρούνται όλες οι προδιαγραφές ασφαλείας, χειρόγραφη και υπογεγραμμένη από τον κύριο John Dawson.

Οι περισσότεροι από όσους Αμερικανούς γνώρισα μου φάνηκαν ιδιαίτερα καλοπροαίρετοι και φιλόξενοι. Οπωσδήποτε, για φονιάδες των λαών, συντηρούν ένα εξαιρετικά καλοσυνάτο προφίλ. Ποιός ξέρει τί κρύβεται πίσω από το φιλικό προσωπείο… Σε κάθε περίπτωση, Thou shall know your enemy.

Τα μεταλλικά κιγκλιδώματα περικλείουν, με ποικίλα λεπτεπίλεπτα σχέδια, παράθυρα, μπαλκόνια ή αυλόπορτες. Σχεδόν πάντα σε μαύρο, με μοτίβα παρμένα από κλώνους ή άνθη.

Στα χωριά οι αυλές έχουν σχεδόν πάντα χαλίκι γύρω απ’την κεντρική είσοδο του σπιτιού και κήπο με γκαζόν και λουλούδια ή κήπο με φρούτα στο βάθος. Τα παράθυρα είναι σχεδόν πάντα στενά και ψηλά. Πάντα πνιγμένα στον κισσό.

Στις πόλεις τα πυκνοχτισμένα, πέτρινα, σπίτια ικανοποιούν τα κλειστοφοβικά μου ένστικτα.

Φωτογραφίες από το τελευταίο long weekend στην Haute Normandie.