Ένα γρήγορο λινκ στο τελευταίο άρθρο του Markos Moulitsas (του Daily Kos) στο Newsweek, σχετικά με την συνεχιζόμενη, γραφική τιτανομαχία μεταξύ Ομπάμα και Χίλαρης για το δημοκρατικό χρίσμα. Ο Moulitsas ισχυρίζεται (ή τουλάχιστον θέλει να ελπίζει) οτι η αυξανόμενης έντασης κόντρα εντός του δημοκρατικού κόμματος μπορεί να διχάζει τη βάση εν όψει των προεδρικών εκλογών του χειμώνα αλλά ταυτόχρονα κινητοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα αμέτοχων ψηφοφόρων, προς όφελος, υποτίθεται, των δημοκρατικών. Αυτά στην περίπτωση που οι αναποφάσιστοι superdelegates (εξέχοντα μέλη του κόμματος που απολαμβάνουν το δικαίωμα να συμμετέχουν και να ψηφίζουν στο συνέδριο για το χρίσμα χωρίς να έχουν εκλεγεί από τη βάση) αποφασίσουν το ορθόν, δηλαδή να μην πάνε κόντρα στην λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράζεται από τον συνολικό αριθμό ψήφων υπέρ του Ομπάμα αλλά και από τον αριθμό των υπέρ του πολιτειών.

If Obama lost at the polling booth, these supporters would accept the voters’ verdict and carry on. Many, including those who backed Howard Dean’s heartbreaking 2004 campaign, have been through such disappointment before. But if Beltway bigwigs steal a hard-won victory, it would amount to a declaration of civil war. Not only would the resolve of thousands of loyal foot soldiers and the party’s new fund-raising base be irrevocably shaken, but it would torpedo the opportunity to build and strengthen a new generation of Democrats.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, μάλλον γιατί δεν έχω καμία εμπειρία απο τα τεκταινόμενα στην εγχώρια αμερικανική πολιτική, είναι ποιές ακριβώς κοινωνικές δυνάμεις συγκρούονται εντός του Δημοκρατικού κόμματος, στο όνομα του Ομπάμα και της Χίλαρης. Μια επιφανειακή ανάγνωση, η αγαπημένη των ΜΜΕ, είναι οτι πρόκειται για την σύγκρουση ανάμεσα στο κατεστημένο κεντροκεντρώο, ορθολογικό κομμάτι της βάσης του κόμματος και τις ανανεωτικές/κεντροαριστερές (μέσα αριστερά όμως όπως στο σύστημα 3-5-2 στο ποδόσφαιρο) grassroot και υποτίθεται ιδεολογικοποιημένες τάσεις που υποτίθεται εκφράζει ο Ομπάμα (με περισσή μαεστρία).

Μια λιγότερο επιφανειακή ανάγνωση κανείς;

Το Nature έκανε πρόσφατα μια άτυπη δικτυακή δημοσκόπηση στην οποία συμμετείχαν 1400 αναγνώστες του από 60 χώρες γύρω από τη χρήση ή μή φαρμακευτικών ουσιών για την “τόνωση” διανοητικών λειτουργιών όπως η εστίαση, η συγκέντρωση και η μνήμη. Το 20% όσων συμμετείχαν απάντησαν θετικά!

For those who choose to use, methylphenidate was the most popular: 62% of users reported taking it. 44% reported taking modafinil, and 15% said they had taken beta blockers such as propanolol, revealing an overlap between drugs. 80 respondents specified other drugs that they were taking. The most common of these was adderall, an amphetamine similar to methylphenidate. But there were also reports of centrophenoxine, piractem, dexedrine and various alternative medicines such as ginkgo and omega-3 fatty acids.

Η σχετικά πρόσφατη αυτή τάση αποδίδεται στην αυξημένη πίεση για αποτελέσματα που ασκείται σε όλα τα στάδια της ζωής ανθρώπων που ακολουθούν ακαδημαϊκή καριέρα ή γενικά καριέρα που απαιτεί έντονη και καθημερινή “διανοητική” εργασία, από το σχολείο και το πανεπιστήμιο μέχρι την πολυπόθητη απόκτηση μόνιμης (ή “μόνιμης”) θέσης εργασίας.

Οι δημοφιλέστερες από τις παραπάνω νευροντόπες φαίνονται να έχουν “σχετικά μικρή” θετική επίδραση, λένε οι ειδικοί, αλλά δεν υπάρχουν μελέτες για πιθανές παρενέργειες από μακροχρόνια χρήση.

Few studies have looked in depth at the prevalence of this kind of drug use or at people’s attitudes towards it. And few data are available on how effective these neuroenhancing agents are or on long-term side effects.

Επιπροσθέτως, παρότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί οτί η χρήση παρόμοιων ουσιών από ανήλικους μαθητές θα έπρεπε να απαγορεύεται, ορισμένοι ισχυρίζονται οτι θα τα έδιναν στα παιδιά τους αν έπαιρναν και οι συμμαθητές τους!

Το φαινόμενο φαίνεται να κατατάσσεται ακόμα στη σφαίρα του Placebo, αλλά τα ηθικά διλήμματα στο μυαλό ορισμένων φαίνεται πως έχουν ήδη απαντηθεί. Έτσι όταν τα σκευάσματα φτάσουν να προσφέρουν μετρήσιμες βελτιώσεις στην διανοητική απόδοση των χρηστών, μια νέα, χρυσοφόρα αγορά θα έχει μόλις ανοίξει. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι διαφημιστές. The future is orange!

Όσοι τους τρώει το άγχος οτι θα μας καταπιούν οι μαύρες τρύπες που θα παραχθούν (;) στο LHC, αλλά και όσοι θέλετε να διαβάσετε ένα πολύ καλογραμμένο και συνοπτικό άρθρο για τα σχετικά εξωτικά αυτά φαινόμενα, δείτε στου Vagelford και (στα αγγλικά) στους παραπέρα συνδέσμους.

O David Μamet αποφάσισε κι αυτός να διαβεί το Ρουβίκωνα που χωρίζει (υποτίθεται) τους Δημοκρατικούς/Liberals/”αριστερούς” στις ΗΠΑ από το στρατόπεδο των συντηρητικών.

I took the liberal view for many decades, but I believe I have changed my mind.

Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Το άρθρο του δείχνει με ξεκάθαρο τρόπο την φυσική αφέλεια με την οποία οι (περισσότεροι) αμερικάνοι αντιμετωπίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα τους και τη θέση τους στον κόσμο.

And I began to question my distrust of the “Bad, Bad Military” of my youth, which, I saw, was then and is now made up of those men and women who actually risk their lives to protect the rest of us from a very hostile world.

Ένας από τους σχολιαστές κάτω από το άρθρο (Craig Brown on Fri Mar 21, 2008, 13:25, says:) γράφει πως η ιστορία του Mamet του θυμίζει την ιστορία ενός αμερικάνου στρατιώτη στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που στην κλαγγή της μάχης βρίσκεται σε θέση να παρατηρεί τους Γερμανούς στρατιώτες για ώρες. Συνειδητοποιεί τότε οτι οι εχθροί Γερμανοί δεν είναι τόσο διαφορετικοί από τους δικούς του – μιλάνε κι αυτοί για τις γυναίκες τους, και ανυπομονούν να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους για να παίξουν ποδόσφαιρο και να ξαναφάνε το γλυκό της μαμάς τους. Ενώ θα περίμενε κανείς ο νεαρός στρατιώτης να γυρίσει στο δικό του χαράκωμα και να διηγηθεί την ιστορία στους συμπολεμιστές του, εκείνος αποφασίζει απλά να αλλάξει στρατόπεδο: τώρα κατανοεί καλύτερα την ανθρώπινη φύση. Και γίνεται Ναζί.

Μετά το ιδεαλιστικό αυτό ιντερλούδιο, θα αφήσω τον Mamet να τελειώσει το ποστ με τις καινούριες του ανακαλύψεις:

I realized that the time had come for me to avow my participation in that America in which I chose to live, and that that country was not a schoolroom teaching values, but a marketplace.

“Aha,” you will say, and you are right. I began reading not only the economics of Thomas Sowell (our greatest contemporary philosopher) but Milton Friedman, Paul Johnson, and Shelby Steele, and a host of conservative writers, and found that I agreed with them: a free-market understanding of the world meshes more perfectly with my experience than that idealistic vision I called liberalism.

(από το xkcd.com)

Μια μικρή επισήμανση μόνο, σχετικά με την νέα ημερομηνία παράδοσης της δέσμης πρωτονίων στο LHC. Στο συνέδριο στο Moriond ο Lyn Evans (report από το Resonaances.com) προσδιόρισε την πιθανή ημερομηνία παράδοσης (πιθανώς με χαμηλότερη της μέγιστης ενέργεια – η μέγιστη ενέργεια είναι 7TeV ανά δέσμη, δηλαδή 14TeV στο σύστημα κέντρου μάζας των πρωτονίων ενώ οι φήμες τώρα μιλούν για 5-6 ΤeV αρχικά) στα μέσα Ιουνίου, που σημαίνει οτι οι πρώτες συγκρούσεις θα πρέπει να αρχίσουν τέλη Αυγούστου. Αν όλα πάνε καλά με τις δοκιμές ψύξης-απόψυξης των υπεραγωγών στους διάφορους τομείς του επιταχυντή.

Και με κρύο και με χιόνι, και με ύφεση και χωρίς ύφεση, κάποιες εταιρείες ανακοινώνουν ετήσια κέρδη ύψους 40 δις δολλαρίων. Ποιές εταιρείες είναι αυτές; Οι ίδιες που παραβιάζουν πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα ανά τον κόσμο, που ανατρέπουν κυβερνήσεις, που συνδράμουν στις εκλογικές καμπάνιες όλων των υποψηφίων στις ΗΠΑ, κλπ κλπ.

“Τα κέρδη του σήμερα στις ανάγκες της ενεργειακής ζήτησης του μέλλοντος.”

Από τους D. Busch και J. Starling του πανεπιστημίου του Madison, Wisconsin, δημοσιευμένο στα 1986, με τίτλο: “Rectal Foreign Bodies: Case Reports and a Comprehensive Review of the World’s Literature“. Δείτε εδώ (τρίτο στην κατάταξη) την επική σχετική ακτινογραφία και τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της έρευνας (το άρθρο δεν το βρίσκω όμως στο δίκτυο και ανησυχώ – λέτε να είναι κατασκευασμένο;;).

Τρισεκατομμύρια άτομα όπως αυτά που χρησιμοποιούντια για την κατασκευή ατομικής βομβας. Φρέσκα κουλούρια στο The Onion.

Και τώρα κάτι εντελώς διαφορετικό: πώς οι απόλυτα κακοί λένε πράγματα που ακούγονται γαμάτα (αλλά κατά βάθος είναι γάμα τα).

Don’t Make the Poor Pay for Reducing Global Warming

Climate change can no longer be considered an issue that can wait for future generations to confront. There is an emerging global consensus among policymakers, private sector leaders and the public that we must act before the challenges become even greater.

λέει ο αρχηγός, και συνεχίζει τάσοντας εαυτόν υπέρ του carbon trading με εγγυήσεις μάλιστα οτι οι ανεπτυγμένες χώρες θα σηκώσουν περισσότερο βάρος και θα βοηθήσουν και τις “αναπτυσσόμενες”. Ποιός είναι ο παίκτης; Paul Wolfowitz, ex πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Χα.

Άλλο παράδειγμα, ο Άρνι

In California, we have picked up where the federal government has left off in its failure to lead. In an example of post-partisanship, Democrats and Republicans together are responding quickly to the reality of climate change in our state. We have passed legislation to roll back greenhouse gases to 1990 levels by 2020 and strictly limit carbon emissions from vehicles.

και συνεχίζει εξηγώντας πως ο Αμερικάνος δεν πρέπει απαραίτητα να εγκαταλείψει την ηλιθιωδώς σπάταλη νοοτροπία του: μπορούμε να κατασκευάσουμε τζιπάκια που καίνε λιγότερη ή καθόλου βενζίνη, λέει. Και τα γυναικόπαιδα μπορούν να οδηγούν τα SUV τους. Αρκεί να εκπέμπουν λιγότερο CO2.

Και ερωτώ τους σεσημασμένους σχολιαστές: πρέπει να είσαι με τον Άρνι ή εναντίον του;