Περνάς τον πόιντερ πάνω από το λινκ και ως δια μαγείας βλέπεις μια προεπισκόπηση της αντίστοιχης ιστοσελίδας (όπως ας πούμε εδώ) πριν πατήσεις το κουμπί για να πας. Απλό και εύκολο στην εγκατάσταση, αλλά να δούμε αν θα παραμείνει γρήγορο και ελαφρύ.

Δείτε και τη μηχανή αναζήτησης του snap.com, μπορεί να σας κάνει το οπτικοποιημένο στυλ τους.

Ο αιώνας μας ανήκει στις γυναίκες, αυτό το καταλαβαίνουν και οι macho και οι τεχνο-σπασίκλες και οι καλλιτεχνίζοντες ευαίσθητοι.

διαβάζω στο Βλέμμα του Νίκου Ξυδάκη (Καθημερινή της Κυριακής) και συνειδητοποιώ, όχι χωρίς μια μικρή δόση τρόμου, οτι δεν ανήκω σε καμμιά απ’αυτές τις κατηγορίες, ή, που είναι το ίδιο, οτι ανήκω εξίσου και στις τρείς. Κι όμως, δεν είμαι καθόλου ανένταχτος, εκ φύσεως. Ίσως οι κατηγορίες του να μην είναι εξαντλητικές. Ή, ίσως, είμαι ανάμεσα στους “λοιπούς” (τα χαμένα κορμιά, με πληροφόρησαν πρόσφατα, και ένιωσα συγκινημένος) που δεν καταλαβαίνουν οτι ο αιώνας μας ανήκει στις γυναίκες.

Εύκολη δωρεά αυτή. Να πλειοδοτήσω, λοιπόν: και ο προηγούμενος αιώνας ανήκε στις γυναίκες.

Εφορμώμενος από το πρόσφατο πόστ του Vrypan, για τις συζητήσεις στα σχόλια των ιστολογίων που ξεφεύγουν και για άλλες που χάνονται διαχεόμενες σε διάφορα ιστολόγια, έψαξα μήπως βρώ το εργαλείο που μου λείπει: κάτι που να μαζεύει απλώς τα σχόλια από όσα πόστς σε ενδιαφέρει να παρακολουθήσεις. Και βρήκα το co.mments που κάνει ακριβώς αυτό.

Τραβάς ένα από τα κουμπιά τους στα bookmark σου και κάθε φορά που θές να παρακολουθήσεις μια συζήτηση (εφόσον αυτή διεξάγεται στα σχόλια ενός ποστ, βεβαίως – άρα δεν λύνεται το πρόβλημα που τίθεται στον vrypan) το πατάς. Μετά πας στον ιστοχώρο που έχεις ανοίξει, στο co.mments και βλέπεις τα καινούρια σχόλια από όλες τις συζητήσεις που σε ενδιαφέρουν μαζεμένα. Έχεις και την δυνατότητα να σβήσεις τα σχόλια που έχεις διαβάσει, αλλά και να εμφανίσεις τις συζητήσεις που παρακολουθείς στο δικό σου ιστολόγιο (πράγμα που θα επιχειρήσω μόλις γυρίσω από το αυριανό ταξίδι στο Λέτσε).

Ρωτάω γιατί, παρ’ότι κατανοώ το ζήλο της εφημερίδας να συντηρήσει το ζήτημα με τις υποκλοπές στην επικαιρότητα, δεν μπορώ να καταλάβω τί ακριβώς διάβασαν στο άρθρο του Kiesing στο Nation και το έκαναν πρωτοσέλιδο. Ο άνθρωπος έγραψε ένα άρθρο μεταφέροντας ότι πληροφορία παίζεται στα ελληνικά ΜΜΕ μαζί με την προσωπική του εντύπωση για το τί συνέβη, ενώπιον του αμερικανικού ακροατηρίου που δεν έχει πάρει χαμπάρι, βεβαίως, για το θέμα. Σημαντικό άρθρο, ενδεχομένως, για τους Αμερικάνους, μια που ακόμα και το ενδεχόμενο (ή το γεγονός οτι αντιμετωπίζεται ως ενδεχόμενο) να βρίσκονται υπηρεσίες τους πίσω από τις υποκλοπές θα έπρεπε να τους βάλει σε σκέψεις.

Αλλά στην ελληνική πραγματικότητα, το άρθρο δεν προσφέρει τίποτα καινούριο, εκτός ίσως από την αμφίβολης αξίας πληροφορία οτι υπάρχουν πρώην στελέχη της πρεσβείας των οποίων οι εικασίες σχετικά με τα γεγονότα ταυτίζονται με τις δικές μας (εικασίες). Το κεντρικό άρθρο στην Ελευθεροτυπία, που φέρει την υπογραφή του Τάκη Μίχα, με τίτλο “Κέντρο των υποκλοπών η αμερικανική πρεσβεία”, μιλάει για τις “αποκαλύψεις” του Kiesling, μας μεταφέρει την άποψή του σαν ιδιαίτερα βαρύνουσα εξαιτίας της προυπηρεσίας του και υπονοεί σε όλα τα μήκη και πλάτη οτι ο Kiesling καταγγέλλει την CIA με αποδείξεις. Φαντάζομαι πόσο διασκεδαστικό θα βρήκε το πρωτοσέλιδο ο ίδιος ο Kiesling.

Μήπως θα έπρεπε να προσέχουν λίγο περισσότερο το χρώμα του χαρτιού εκεί στην Ελευθεροτυπία;

update: τα ίδια διαπιστώνουν και στο Reality Tape. Άραγε ο Μίχας κυκλοφορεί στην μπλογκόσφαιρα για να μας πεί πώς το σκέφτηκε;