Ο Gavin Salam σε μεγάλα κέφια, σε ένα ωραίο ταινιάκι εφτάμισι λεπτών για τη ζωή του θεωρητικού φυσικού που δουλεύει με βάση το LHC. Με nocturne του Chopin, με Παρίσι, με πρασινοπίνακες από τοίχο σε τοίχο, με λίγο από LHC accident. Εν ολίγοις, με απ’ όλα. Και με μια ενδιαφέρουσα μεταφορά απ’τη φυσική στη μουσική.

What the LHC will do is … adding the cellos, and from the cellos and double basses we are trying to figure out what the theory is [...]. And what the rest of the orchestra is playing

Δείτε το στο youtube ή σε υψηλή ανάλυση, στην πηγή.

Ενδιαφέρον έχει επίσης και το επόμενο επεισόδιο, collidonomics. Για τους δασκάλους Λυκείου υπάρχει και μια σελίδα με σχετικό διδακτικό υλικό.

Είδα προχτές την ταινία του Ron Howard, Angels and Demons, λόγω κυρίως επαγγελματικού ενδιαφέροντος: μερικές σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο CERN (ο Τομ Χανκς που πρωταγωνιστεί, μαζί με την σέξυ Ιταλίδα πρωταγωνίστρια έκαναν τις σχετικές εμφανίσεις στη Γενέυη) και το σενάριο εμπλέκει το LHC, σε επτασφράγιστο πείραμα του οποίου παράγεται ένα μπουκαλάκι από αντιύλη το οποίο και κλέβουν οι κακοί για να το χρησιμοποιήσουν ως βόμβα και να καταστρέψουν το Βατικανό.

Όσοι θα βλέπατε την ταινία μόνο για τις σκηνές στο CERN, δείτε καλύτερα μόνο το σχετικό γιουτιούμπ βιντεάκι, όπου μας δείχνουν τον επιταχυντή να ανάβει, τα πρωτόνια να τρέχουν, κρούσεις σε αργή κίνηση, φωτόνια που πετάνε μέσα στα καλορίμετρα, και όλα αυτά με υπόκρουση τσιτωμένους επιστήμονες που μιλούν αγγλικά με διάφορες ευρωπαϊκές προφορές (η πιο καλτ είναι η ανακοίνωση γύρω στα 2.40 οτι “we hab e signal in de luminosity monito’s, we hab events!” που μου θύμισε την περιβόητη διαφήμιση “what are you sinking about?”).

Καταπληκτικα γραφικά λοιπόν! Φαντάσου τί outreach θα μπορούσε να γίνει αν το CERN είχε στη διάθεσή του animators αυτής της κλάσης. Η Moving Picture Company που τα έκανε γράφει στο σάιτ της:

The 40 second shot describes the creation and storage of antimatter by travelling through the inner workings of CERN’s Large Hadron Collider and Atlas Detector. The true nature of CERN’s particle collisions was adapted to suit the story and provide a visually thrilling moment for audiences. An extensive pre-vis was created as a guide for the onset crew who filmed the first part of the shot in a green-screen backed Control Room set and the last part of the shot in the antimatter collection lab. The middle section of the sequence was entirely a CG creation. The interior of the facility including the outer parts of the Atlas and CERN tunnel were re-created by the Environments team using camera projection techniques, using photographs taken by Stammers and Bickerton at the CERN Labs in Geneva, as well as RED camera footage shot by Bickerton at CERN on an earlier recce. To re-create the X-Ray look of the interior of the Atlas detector, MPC was provided with a complex CAD model from CERN which the Asset Dept remodelled, and Kevin Hahn adapted this geometry to develop the X-Ray look in Renderman. Sections of internal pipes for which MPC had no access to they used reference photos sourced from the internet and the live action set to construct CG sections to join the multiple environments. Particle collisions and antimatter FX were provided FX animators Mathieu Chardonnet and Xavier Lestourneaud and all layers were composited by Scott Taylor.

Κατά τα λοιπά η ταινία είναι το αντίστοιχο του Χάρρυ Πόττερ για θρησκόληπτους συνταξιούχους με μεταφυσικές ανησυχίες που πρόκειται να ταξιδέψουν σύντομα στη Ρώμη.

Το CERN πάντως ασχολήθηκε αρκετά με το πρότζεκτ ωστε να έχει και σελίδα με σχετικές ερωτήσεις και απαντήσεις (οι απαντήσεις είναι α)όχι δεν είναι δυνατόν να φτιάξουν δυο γραμμάρια αντιύλης σε μπουκαλάκι και β)όχι, η αντιύλη δεν πρόκειται να λύσει το ενεργειακό μας πρόβλημα).

Dustin O’Halloran (από το σάουντρακ της Μαριας Αντουανέτας).

Von Clausewitz said that war is the logical extension of diplomacy. Verdoux feels that murder is the logical extension of business

Charlie Chaplin, interviewed for his 1947 film Monsieur Verdoux (via NYT)

A SHORT LOVE STORY IN STOP MOTION from Carlos Lascano on Vimeo.

Με την τεχνική του stop motion. Μουσική Sigur Ros. Χωρίς σχόλια.

Είδαμε χτες, ετεροχρονισμένα (δείτε ένα πρόσφατο ποστ, από τον old boy) τον “έρωτα στα χρόνια της χολέρας”, δε μούβι. Ο “σκηνοθέτης που κινηματογράφησε τη Φιόνα”, στους 4 γάμους και μία κηδεία, ο Mike Newell τα γάμησε τη μάνα. (more…)

Άλλη μια στιλιζαρισμένη αδιάφορη παπαριά από τον Brian De Palma, στα βήματα της Femme Fatale (αλλά με πολύ καλύτερους ηθοποιούς). Υποθέτω πρέπει εκστασιαστούμε με τα καταπληκτικά κάδρα και τις νουάρ μερακλήδικες ατάκες της ταινίας. Αλλά οι χαρακτήρες παραμένουν αρχετυπικοί και ρηχοί, η ατμόσφαιρα θυμίζει έντονα κακέκτυπο του LA confidential και οι ηθοποιοί μουρμουράνε συνεχώς για να μας πείσουν οτι κάτι (νουάρ) σημαντικό συμβαίνει στο χαοτικό και (νουάρ) ασυνάρτητο σενάριο (το οποίο είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του James Elroy που δήλωσε ευτυχής με την απόδοση!!!).

Πολύ κουραστικό να βλέπεις μέτριες ταινίες από ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν σινεμά…

Cache, η τελευταία ταινία του Michael Haneke: με θέμα την ενοχή σε προσωπικό, ταξικό, εθνικό επίπεδο, την ενοχή του ατόμου και την συλλογική ενοχή ενός ολόκληρου λαού. Την ενοχή όχι σε περιπτώσεις όπου το σφάλμα που την προκαλεί είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν ελαφρυντικά, δικαιολογίες βάσιμες ή αβάσιμες, όταν η συνείδησή σου αρχίζει να παίζει παιχνίδια και η ηθική σου ακεραιότητα δοκιμάζεται εκ των έσω.

Το Cache δεν είναι φτιαγμένο στα μέτρα της μέσης Αμερικανικής παραγωγής: δεν τελειώνει έχοντας δώσει λύση σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα, δεν περιγράφει μια οικογένεια που διέρχεται μια κρίση και βγαίνει απ’αυτή ενδυναμωμένη. Δεν υιοθετεί την οπτική του συστήματος, αλλά ούτε και τη συμπληρωματική οπτική του επαναστάτη. Δεν έχει καν εύκολη τελική σκηνή!

Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα τελευταία. Και όσοι έχουν πρόσβαση στο dvd μπορούν να δούν μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Haneke όπου λέει, με Γαλλικά μετανάστη, μεταξύ άλλων, ερωτηθείς γιατί τα ζευγάρια στην ταινία μοιάζουν να ζουν αρμονικά, οτι η εμπειρία του από ανθρώπους γύρω του το επιβεβαιώνει συνεχώς: τα ζευγάρια λειτουργούν. Όχι πάντα με ειλικρίνεια, όχι πάντα με αυθορμητισμό, αλλά λειτουργούν και λειτουργούν καλά.

Επίσης οτι ο χρυσός κανόνας της σκηνοθεσίας, κατά την εκτίμησή του, είναι

to always enter a scene at the latest possible time and exit it at the earliest possible time.

Σοκαριστική, ωμή, βαθειά πολιτική, γεμάτη από αδιέξοδα, άδεια από απαντήσεις: με άλλα λόγια απόλυτα ρεαλιστική η τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς που, δικαίως μάλλον, κέρδισε το χρυσό φοίνικα στις Κάννες. Γίνεται να κάνεις ταινία με θέμα τον πόλεμο (απελευθερωτικό και μετά εμφύλιο) και να είναι ρεαλιστική χωρίς να είναι σπλάττερ. Επίσης γίνεται να κάνεις μια ταινία με θέμα τόσο πολιτικό και να μην αφήσεις κανένα συμπέρασμα (ούτε εύκολα διδάγματα σαν τη φρικαλεότητα του πολέμου) να διαπεράσει την αντικειμενική και ταυτόχρονα δυσβάσταχτα ευαίσθητη οπτική σου.

“Κατάφερα να μπώ σ’αυτόν τον πόλεμο παρ’ότι προσπάθησα να το αποφύγω, και τώρα, παρ’ότι προσπαθώ, στέκεται αδύνατο να βγώ απ’αυτόν” γράφει ο Χ στην αγαπημένη του περιμένοντας το απόσπασμα – το απόσπασμα που στήθηκε όχι από τους εχθρούς του αλλά από τους φίλους του, και στο οποίο οδηγείται γιατί πιστεύει πως το δίκιο είναι ολόκληρο με το μέρος του και δεν μπορεί να το προδώσει.

Τα πάντα πρέπει ν’αλλάξουν ώστε τα πάντα να παραμείνουν τα ίδια

εξηγεί ο αναρριχώμενος, κυνικός, νεαρός ευγενής στον αποστρατευόμενο αριστοκράτη `Γατόπαρδο‘, στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Tomasi de Lampedusa*. Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την μετάβαση από την Αυτοκρατωρική φεουδαρχία στο εθνικό κράτος στην Ιταλία. Ο χαρισματικός αριστοκράτης αμέσως αντιλαμβάνεται οτι παραχωρώντας το δικαίωμα σε μια εικονική δημοκρατία – αναπόφευκτο στη συγκεκριμένη συγκυρία – η ίδια άρχουσα τάξη θα κληθεί να στελεχώσει τους ίδιους μηχανισμούς εξουσίας, συντηρώντας με διαφορετικό τρόπο τα ίδια συμφέροντα.

Όταν σε άλλη συζήτηση, ο κληρικός παρατρεχάμενος του Γατόπαρδου διαμαρτύρεται οτι η εκκλησία θα υποστεί πλήγμα από τη μετάβαση στο εθνικό κράτος παίρνει την αποστομωτική απάντηση:

Νομίζεις πάτερ οτι αν η εκκλησία μπορούσε να σώσει τον εαυτό της θυσιάζοντας όλους εμάς θα είχε έστω και τον παραμικρό δισταγμό; Δεν θα είχε κανέναν, και αυτό είναι δίκαιο.

Πολλά απ’αυτά ισχύουν και στα καθ’ημάς και το δικό μας πέρασμα από την αυτοκρατωρική φεουδαρχία στο εθνικό κράτος, αλλά πως να κάνουμε οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση όταν τα 400 χρόνια που η χώρα ήταν τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατωρίας αντιμετωπίζονται σαν μια μαύρη τρύπα απ’όπου σχεδόν καμία πληροφορία δεν είναι πρέπον να αντληθεί;

*Γνωστό και από την ομώνυμη επική ταινία του Βισκόντι με τον (καταπληκτικό) Burt Lancaster στο ρόλο του πρίγκηπα του Σαλίνα.