Αρχείο για την ενότητα ‘πολιτικα’

Πίπες Πάσχου

Saturday, August 11th, 2007

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/BY7875_rv1s" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με την επικοινωνιακή τακτική της Greenpeace, όπως αυτή εκφράζεται από το παραπάνω σκληρό διαφημιστικό (το γεγονός οτι το διαφημιστικό προκαλεί άμεσες αντιδράσεις στο θεατή πιθανόν να σημαίνει οτι η καμπάνια πέτυχε το στόχο της – εξαρτάται ποιός ήταν ο στόχος της anyway – πάντως δείτε τη σχετική συζήτηση στο dontkissthefrog αλλά και στους e-roosters, που παίζουν με την ομάδα του Πάσχου). Aλλά νομίζω οτι κανείς δεν θα πρέπει να διαφωνεί με το γεγονός οτι η Greenpeace είναι, ηθικά μιλώντας, έτη φωτός μακριά από το άλλο άκρο, τους επιστήμονες, συμβούλους και διαφημιστές που *πληρώνονται* για να διαβάλλουν το οικολογικό κίνημα, να αμφισβητούν τα σχεδόν ομόφωνα συμπεράσματα της επιστημονικής κοινότητας και να δίνουν επιχειρήματα στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία να αναβάλλει τη λήψη μέτρων που έπρεπε να έχουν ληφθεί χτές. Το ίδο έργο από πλευράς επικοινωνιακής τακτικής, τό ‘χουν ξαναδεί εδώ στο Αμέρικα: από τις καπνοβιομηχανίες πριν κανα δυο δεκαετίες.

Λέει ο Πάσχος Μανδραβέλης στο άρθρο του με τίτλο* “Ο Σαβοναρόλα του καιρού μας” οτι

Τα πιο φρικτά εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν με την ίδια συνταγή: η πίστη στην απόλυτη αλήθεια (που κάποιοι συνωμότες προσπαθούν λυσσαλέα να αποκρύψουν) και η διαδικασία του επείγοντος. «Το τέλος του κόσμου» ήταν το καλύτερο επιχείρημα για κάθε φονταμενταλισμό. Και πάντα υπάρχουν φαινόμενα που θα «δικαιώσουν» τις προβλέψεις.

Αυτό να σημαίνει άραγε οτι πρέπει να αγνοούμε την επιστήμη όταν μας λέει οτι το πρόβλημα είναι υπαρκτό, να μην βλέπουμε οτι υπάρχουν “συνομώτες” που ανοιχτά και δημόσια χρηματοδοτούνται για να έχουν συγκεκριμένες απόψεις, να μην αντιλαμβανόμαστε οτι το πρόβλημα είναι επείγον, να αγνοούμε τα φαινόμενα που δικαιώνουν τις προβλέψεις;

Και να τα κάνουμε όλα αυτά γιατί; Επειδή η μεθοδολογία του Πάσχου είναι η ορθή; Επειδή ο Πάσχος, που πασχίζει να γράψει το άρθρο του, από τον καναπέ του, ξέρει. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι που δουλεύουν πάνω στο πρόβλημα επί δεκαετίες είναι μαλάκες και φανατικοί.

Πίπες Πάσχου, λοιπόν.

(*) και παρακάμπτω το αδόκιμο της αναλογίας μεταξύ μεσσιανικού και αποκαλυπτικού, όπως και το τραβηγμένο της αναλογίας μεταξύ εσχατολογικού και Greenpeace, που σημειώνει ο akindynos στο σχετικό Buzz σχόλιο.

Παραθέτω παρακάτω ένα πιο κόσμιο διαφημιστικό για φάλαινες. Ο sir Hopkins τα λέει πειστικότερα (;).
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/VwSZn_27NVw" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Του φαίνεται ψιλοεπείγον: “παρέμβαση” στο Μον Παρνές

Sunday, July 29th, 2007

Ο αγαπητός/η Huginn μας ενημερώνει (με σχόλιό του σε προηγούμενο ποστ) οτι ομάδα 5/10/20/30 ατόμων που έκανε “παρέμβαση” στο καζίνο της Πάρνηθας (βάψανε μερικούς τοίχους κόκκινους και γράψανε και μερικά συνθήματα στους εναπομείναντες εκρού) συνελήφθη από μια/δυο διμοιρίες ΜΑΤ. Οι ΜΑΤατζήδες τους κάνανε τόπι στο ξύλο (μετά τη σύλληψη, λένε), και τους τσουβαλιάσανε στην ΓΑΔΑ, όπου και, μετά από μερικές σωφρονιστικές σφαλιάρες, τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.

Ο αγαπητός/η Huggin μας προστάζει να διαδώσουμε τα νέα (στους χιλιάδες αναγνώστες μας), οπότε πάρτε το σχόλιο

#
Huginn said { on 29 Jul, 9:36 am e}

Ψιλό επείγον μου φαίνεται,πηγή ιντυμίντια…
Ομάδα περίπου 20 ατόμων επιτέθηκε το πρωΐ της Κυριακής στο πάρκινγκ του Καζίνο της Πάρνηθας.

Οι δράστες πέταξαν κόκκινες μπογιές σε δύο ΙΧ αυτοκίνητα κι ένα λεωφορείο που ήταν σταθμευμένα εκεί.

Στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή και εξαφανίστηκαν. Από την αστυνομία βρίσκεται σε εξέλιξη επιχείρηση ενώ έχουν αποκλειστεί όλοι οι δρόμοι με σκοπό τον εγκλωβισμό και τη σύλληψη των δραστών.

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΣΥΛΛΗΨΗ 3 ΑΤΟΜΩΝ εδώ και διαδώστε το…

Η όλη ιστορία φαίνεται να ξεκίνησε με αφορμή φερόμενη απόφαση της κυβέρνησης να παραχωρήσει 65.5 στρέμματα στο καζίνο, αντί της αναδάσωσης.

Δύο σχόλια δικά μου

α) Η “παρέμβαση” μου φαίνεται ηλίθια. Μια εκστρατεία ενημέρωσης μέσω ίντερνετ θα είχε μάλλον τα ίδια αποτελέσματα, χωρίς το ξύλο και χωρίς να δίνεται τροφή στην αέναη προσπάθεια παραμόρφωσης κάθε μή φιλήσυχης πρωτοβουλίας από τα ΜΜΕ. Άλλο τόσο ηλίθια μου φαίνεται η αντίδραση του κρατικού μηχανισμού, αλλά η μία ηλιθιότητα εκπορεύεται από την άλλη.

β) Εντελώς ανεξάρτητα, η αστυνομική βία μέσα και έξω από την Ασφάλεια μου προξενεί ένα εντονότατο συναίσθημα αηδίας και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει το μέγεθος της αποτυχίας μας (σας) σαν κοινωνία να οικοδομήσουμε κανόνες συμπεριφοράς στοιχειωδώς σοβαρούς. Γιατί ο μπάτσος που δέρνει αγαπητέ αναγνώστη, δέρνει εξ’ ονόματός σου, πληρώνεται απ’τους φόρους σου και η εξουσία του υπάρχει επειδή του την παραχώρησες εσύ.

Κι έτσι, ανάμεσα στα χαζά ζημιάρικα παιδιά και στους μπάτσους που τα δέρνουν, αναγκάζομαι να είμαι με το μέρος των παιδιών. Κι ας αναγνωρίζω οτι υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στο θύτη και το θύμα. Διότι αν πρόκειται να διαλέξεις πλευρά, δεν είναι βολετό να διαλέξεις την πλευρά με το γκλομπ.

Αλλά αυτό το παιχνίδι με ενδιαφέρει ολοένα και λιγότερο, αγαπητέ/η Huggin

Chomsky και εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α.

Monday, July 2nd, 2007

Στο τελευταίο (προτελευταίο αλλά εδώ τα περιοδικά μας έρχονται καθυστερημένα) Monthly Review (ένα εντελώς ακραίο κομμουνιστικό περιοδικό στο οποίο γράφουν κάτι εξτρεμιστές, περιθωριακοί τύποι) ο Νόαμ Τσόμσκυ περιγράφει την “Pax” Americana:

Κατ’αρχάς τα γνωστά:

It is an astonishing fact that the United States and Britain have had more trouble running Iraq than the Nazis had in occupied Europe, or the Russians in their East European satellites, where the countries were run by local civilians and security forces

[...]The United States and Britain have been torturing the population of Iraq for a long time. In recent history, both governments strongly supported Saddam Hussein’s terrorist regime through the period of his worst crimes, and long after the end of the war with Iran. Iran finally capitulated, recognizing that it could not fight the United States, which was, by then, openly participating in Saddam’s aggression—something that Iranians have surely not forgotten, even if Westerners have. Dismissing history is always a convenient stance for those who hold the clubs, but their victims usually prefer to pay attention to the real world. After the Iran-Iraq war, Washington and London continued to provide military equipment to their friend Saddam, including means to develop weapons of mass destruction and delivery systems. Iraqi nuclear engineers were even being brought to the United States for instruction in developing nuclear weapons in 1989, long after Saddam’s worst atrocities and Iran’s capitulation.

Και κάτι επίσης προφανές που όμως το περνάμε πάντα στο ντούκου:

[...]But these critical matters [σχετικά με το Ιράκ] are scarcely mentioned in the ongoing debate about the problem of greatest concern to Americans. They are barred by a rigid doctrine. It is unacceptable to attribute rational strategic-economic thinking to one’s own state, which must be guided by benign ideals of freedom, justice, peace, and other wonderful things. That leads back again to a very severe crisis in Western intellectual culture, not of course unique in history, but with dangerous portent.

Ορισμένες συμπτώσεις:

[...]Governments typically regard their populations as a major enemy, and keep them in ignorance of what is happening to them and planned for them. Nevertheless, we can speculate. One reasonable speculation is that Washington planners may be seeking to inspire secessionist movements that the United States can then “defend” against the home country. In Iran, the main oil resources are in the Arab areas adjacent to the Gulf, Iran’s Khuzestan—and sure enough, there is now an Ahwazi liberation movement of unknown origin, claiming unspecified rights of autonomy. Nearby, Iraq and the gulf states provide a base for U.S. military intervention.

The U.S. military presence in Latin America is increasing substantially. In Venezuela, oil resources are concentrated in Zulia province near Colombia, the one reliable U.S. land base in the region, a province that is anti-Chávez and already has an autonomy movement, again of unknown origins. In Bolivia, the gas resources are in richer eastern areas dominated by elites of European descent that bitterly oppose the government elected by the indigenous majority, and have threatened to secede. Nearby Paraguay is another one of the few remaining reliable land bases for the U.S. military.

Ο εθνικισμός μπορεί να έχει πολλές όψεις:

[...]Going back half a century, the Eisenhower administration identified three major global problems: Indonesia, North Africa, and the Middle East—all oil producers, all Islamic. In all cases, the concern was independent nationalism. The end of French rule in Algeria resolved the North African problem. In Indonesia, the 1965 Suharto coup removed the threat of independence with a huge massacre, which the CIA compared to the crimes of Hitler, Stalin, and Mao. The “staggering mass slaughter,” as the New York Times described it, was greeted in the West with unconcealed euphoria and relief.13 The military coup destroyed the only mass-based political party, a party of the poor, slaughtered huge numbers of landless peasants, and threw the country open to Western exploitation of its rich resources, while the large majority tries to survive in misery. Two years later, the major problem in the Middle East was resolved with Israel’s destruction of the Nasser regime, hated by the United States and Britain, which feared that secular nationalist forces might seek to direct the vast energy resources of the region to internal development.

Το Ιράν έχει ανάγκη τα πυρηνικά, έλεγε ο Kissinger πριν 30 χρόνια:

[...]Let us turn next to Iran and its nuclear programs. Until 1979, Washington strongly supported these programs. During those years, of course, a brutal tyrant installed by the U.S.-U.K. military coup that overthrew the Iranian parliamentary government ruled Iran. Today, the standard claim is that Iran has no need for nuclear power, and therefore must be pursuing a secret weapons program. Henry Kissinger explained that “For a major oil producer such as Iran, nuclear energy is a wasteful use of resources.” As secretary of state thirty years ago, Kissinger held that “introduction of nuclear power will both provide for the growing needs of Iran’s economy and free remaining oil reserves for export or conversion to petrochemicals,” and the United States acted to assist the Shah’s efforts. Dick Cheney, Donald Rumsfeld, and Paul Wolfowitz, the leading planners of the second Bush administration, worked hard to provide the Shah with a “complete ‘nuclear fuel cycle’—reactors powered by and regenerating fissile materials on a self-sustaining basis. That is precisely the ability the current administration is trying to prevent Iran from acquiring today.” U.S. universities were arranging to train Iranian nuclear engineers, doubtless with Washington’s approval, if not initiative; including my own university, the Massachusetts Institute of Technology, for example, despite overwhelming student opposition. Kissinger was asked about his reversal, and he responded with his usual engaging frankness: “They were an allied country.” So therefore they had a genuine need for nuclear energy, pre-1979, but have no such need today.

Νεοφιλελευθερισμός:

[...]Official globalization is committed to so-called neoliberalism, also a highly misleading term: the regime is not new, and it is not liberal. Neoliberalism is essentially the policy imposed by force on the colonies since the eighteenth century, while the currently wealthy countries radically violated these rules, with extensive reliance on state intervention in the economy and resort to measures that are now banned in the international economic order. That was true of England and the countries that followed its path of protectionism and state intervention, including Japan, the one country of the South that escaped colonization and the one country that industrialized. These facts are widely recognized by economic historians.

Ανοιχτές αγορές:

[...]After the war, massive reliance on the dynamic state sector became a central component of the U.S. economy, even more than it had been before, continuing right to the present. And the United States remains committed to protectionism, when useful. The most extreme protectionism was during the Reagan years—accompanied, as usual, by eloquent odes to liberalism, for others. Reagan virtually doubled protective barriers, and also turned to the usual device, the Pentagon, to overcome management failures and “reindustrialize America,” the slogan of the business press. Furthermore, high levels of protectionism are built into the so-called “free trade agreements,” designed to protect the powerful and privileged, in the traditional manner.

The same was true of Britain’s flirtation with “free trade” a century earlier, when 150 years of protectionism and state intervention had made Britain by far the world’s most powerful economy, free trade seemed an option, given that the playing field was “tilted” in the right direction, to adapt the familiar metaphor. But the British still hedged their bets. They continued to rely on protected markets, state intervention, and also devices not considered by economic historians. One such market was the world’s most spectacular narcotrafficking enterprise, designed to break into the China market, and also producing profits that financed the Royal Navy, the administration of conquered India, and the purchase of U.S. cotton—the fuel of the industrial revolution. U.S. cotton production was also based on radical state intervention: slavery, virtual extermination of the native population, and military conquest—almost half of Mexico, to mention one case relevant to current news. When Britain could no longer compete with Japan, it closed off the empire in 1932, followed by other imperial powers, a crucial part of the background for the Second World War. The truth about free trade and economic development has only a limited resemblance to the doctrines professed.

Ελπίζω οτι η έκταση των αποσπασμάτων θα σας κάνει να υποψιαστείτε οτι ολόκληρο το άρθρο αξίζει μιας ανάγνωσης (και δύο και τριών). Επίσης ελπίζω οτι οι καλύτερα πληροφορημένοι τα σχετικά με τη διεθνή σκηνή θα σχολιάσουν τυχόν παρεκτροπές του Τσόμσκυ, τις δηλώσεις του οποίου δεν έχω το χρόνο να ελέγξω, και τις οποίες αναπαράγω εδώ σαν αφορμή για συζήτηση, cum grano salis.

O Ted Rall και τα τείχη

Friday, June 22nd, 2007

trall070517.gif

Τοίχο-τοίχο, από τον καταπληκτικό Ted Rall.

40 χρόνια

Saturday, June 9th, 2007

Φαντάσου οτι στη χώρα σου υπάρχουν δύο ειδών δρόμοι: οι καρόδρομοι, για σένα, και οι δρόμοι πολυτελείας που η επικυρίαρχη κατοχική δύναμη κρατάει για τους πολίτες της, πολίτες που κατοικούν σε παράνομους, κατά το διεθνές δίκαιο, οικισμούς. Οι δικοί τους δρόμοι οδηγούν παντού χωρίς προβλήματα. Οι δικοί σου δρόμοι είναι γεμάτοι από πεντακόσια τόσα σημεία ελέγχου, στα οποία κατοχικός στρατός σου κάνει σωματικό έλεγχο, σε ανακρίνει, , σε παρενοχλεί, σε κρατάει, πιθανώς, όμηρο για ώρες και σε κάποιες περιπτώσεις σε γυρίζει πίσω. Αυτά όλα άν έχεις πάσο. Για το οποίο πρέπει να κάνεις αίτηση στον κατοχικό στρατό. Αίτηση έχει νόημα να κάνεις μόνο αν δεν ανήκεις σε ομάδα που βρίσκεται υπό “παροδικό περιορισμό” (αυτό συμβαίνει περιοδικά για όλους τους άνδρες τους νεώτερους από 45). Και ακόμα κι αν κάνεις, μπορεί τη μέρα που θες να πας στο διπλανό χωριό να τύχει να είναι ημέρα “ολικής κλειστότητας” (!!) και όλες οι άδειες να έχουν ανακληθεί.

Φαντάσου οτι όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα τα 2/3 των συμπατριωτών σου να είναι κάτω από τα απόλυτα όρια της φτώχειας (2 δολλάρια τη μέρα), σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Φαντάσου οτι όλα αυτά δικαιολογούνται διότι γίνονται για την “ασφάλεια” των κατοχικών δυνάμεων και του κράτους στο οποίο ανήκουν, το κράτος του Ισραήλ (ναι, δε μιλάμε για το Ιράκ τόσην ώρα). Φαντάσου οτι για πρώτη φορά στην ιστορία η διεθνής κοινότητα έχει επιβάλλει κυρώσεις όχι στη χώρα με τον κατοχικό στρατό, αλλά στους ήδη καταπιεσμένους και λεηλατημένους συμπατριώτες σου. Με τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με την παρότρυνση του αγαπητότατου Ανδρέα Ανδριανόπουλου*. Με την ανοχή μας, ως συνήθως.

Διότι οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες.

Ο Ισραηλίτης ιστορικός Benny Morris έχει δηλώσει οτι

Υπάρχουν συγκυρίες στην Ιστορία που δικαιολογούν μια εθνοκάθαρση. Ένα Εβραϊκό κράτος δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τον ξεριζωμό 700,000 Παλαιστινίων. Άρα ήταν απαραίτητο να τους ξεριζώσουμε, Δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να εξορίσουμε αυτόν τον πληθυσμό. Ήταν απαρασίτητο να καθαρίσουμε την ενδοχώρα και να καθαρίσουμε τις συνοριακές περιοχές και να καθαρίσουμε τους κεντρικούς δρόμους. Ήταν απαραίτητο να καθαρίσουμε τα χωριά από τα οποία τα κομβόι μας και οι έποικοί μας δέχονταν πυρά.

Σήμερα υπάρχουν ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι που ζούν εντός των (πάντα ακαθόριστων) συνόρων του κράτους του Ισραήλ. Ζούν σε ένα κράτος όπου, θεσμοθετημένα, δεν απολαμβάνουν δικαιώματα ισονομίας και ισοπολιτείας, όπου θεσμοθετημένα θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας, διότι το κράτος του Ισραήλ είναι εκπεφρασμένα το κράτος των Εβραίων, όχι το κράτος των πολιτών του. Μάλιστα ο Deputy Prime Minister Avigdor Lieberman έχει επανηλλειμένα ζητήσει την απέλαση όλων των μη-Εβραίων κατοίκων από το Ισραήλ. Ο Lieberman γεννήθηκε στη Μολδαβία!

Σημειώστε τέλος οτι από όλη την παραπάνω περιγραφή απουσιάζουν μερικές λεπτομέρειες: το τσιμεντένιο τείχος που χωρίζει τους τρομοκράτες από τους καλούς, οι εκτελέσεις, βιασμοί, καταστροφές σπιτιών, και άλλες βιαιοπραγίες στις οποίες επιδίδεται ο Ισραηλινός στρατός σε καθημερινή βάση. Οι οργανωμένες επιθέσεις του στρατού, που πάντα “ενέχουν τον κίνδυνο να έχουν παράπλευρες απώλειες”. Απουσιάζουν επίσης οι αποστολές αυτοκτονίας των Παλαιστινίων. Οι βόμβες σε δημόσιους χώρους που σκοτώνουν αδιακρίτως.

Σημειώστε τέλος οτι σύντομα συμπληρώνονται 40 χρόνια από τον πόλεμο των έξι ημερών στη Μέση Ανατολή. 40 χρόνια κατοχής, για τη Δυτική όχθη.

Σε έναν κόσμο γεμάτο συγκρούσεις, σε ένα κόσμο γεμάτο με θύματα και εκτελεστές, είναι υποχρέωση των σκεπτόμενων ανθρώπων να μήν είναι με το μέρος των εκτελεστών

Howard Zinn, A people’s history of the United States

* ο οποίος έχει εξαφανίσει από την ιστοσελίδα του τις σχετικές επερωτήσεις του στη Βουλή (όχι απαραίτητα κακόβουλα – υποθέτω πως θεωρεί οτι οι κοινοβουλευτικές δραστηριότητές του δε μας αφορούν άμεσα). Αντίθετα υπάρχει σε εμφανές σημείο κείμενό του εναντίον του Μίκη Θεοδωράκη, όπου τον εγκαλεί για πολιτική και ιδεολογική ασυνέπεια!!! Ο Aνδριανόπουλος, βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ!!

Μόνο τρείς

Monday, June 4th, 2007

Μόνο τρείς από τους Ρεπουμπλικάνους υποψήφιους για τον προεδρικό θρόνο δεν πιστευουν στη θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Η ερώτηση τέθηκε άμεσα στο τηελοπτικό ντημπέιτ κορυφής ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους υποψήφιους για τα primaries: Υπάρχει κανείς που να μην πιστεύει στη θεωρία της εξέλιξης; Και τα παληκάρια Sam Brownback, Tom Tancredo, και Mike Huckabee σήκωσαν το χέρι τους σαν καλοί μαθητές. Οι υπόλοιποι που δεν σήκωσαν το χέρι τους είναι αδιευκρίνιστο τί ακριβώς πιστεύουν. Αντίστοιχο ερώτημα σε σχέση με το αν η Γή γυρίζει γύρω απ’τον ήλιο ή το αντίστροφο δεν τέθηκε.

Άραγε οι δικοί μας πολιτικοί αποδέχονται τη θεωρία της εξέλιξης; Οι νεορθόδοξοι ηγέτες μας; Ο Παρασκευαϊδης, ας πούμε;

ποστ Α.

Friday, June 1st, 2007

Τόσες μέρες διαβάζω για την υπόθεση της Α., διαβάζω τα ποστ της Α., τα σχόλια στα ποστ της Α. . Για κάποιο λόγο (που ακόμα τον ψάχνω) μόνο ένα σχόλιο του Νίτσε, μέσω Un certain plume από τα σχόλια εδώ, εκφράζει επακριβώς την αίσθηση που μου δημιουργούσαν οι καταθέτοντες ηλεκτρονικούς στεφάνους γύρω από την Α. .

“Είναι χτυπημένος από τη μοίρα, και να που καταφθάνουν οι “συμπαθούντες” για να του περιγράψουν τη συμφορά του –στο τέλος βέβαια θα φύγουν ικανοποιημένοι και ενθουσιασμένοι: χόρτασαν με τον τρόμο του παθόντος, λες και ήταν δικός τους, και έτσι πέρασαν ένα όμορφο απόγευμα”. (Νίτσε, “Χαραυγή”).

Την αίσθηση του τραγικού που μου προξένησε η ίδια η Α. δεν θα ήθελα να τη συζητήσω. Οι καταγγελίες της όμως, σαν κοινωνικές πράξεις, χρίζουν συζήτησης. Αυτή η συζήτηση γίνεται στου Κουκουζέλη, στου Τάλου, στου Σραόσα-Ρακάσα και αλλού, που δεν έτυχε να κοιτάξω. Αυτή η συζήτηση έχει νόημα.

Οι δημόσιες περιγραφές συναισθημάτων δεν έχουν νόημα, παρεκτός σαν άσκηση λογοτεχνίας.

Τυφλή ανάλυση

Tuesday, May 15th, 2007

Η μέθοδος της “τυφλής” ανάλυσης (ανάλυση των πειραματικών δεδομένων με στατιστική μέθοδο αλλά χωρίς να έχει κανείς πρόσβαση στις μετρήσεις μέχρι να εξαχθεί το τελικό αποτέλεσμα) φαίνεται πως έχει αρκούντως εντυπωσιακό προηγούμενο μακιαβελλικής απόχρωσης, στην Ιατρική:

Let us take out of the hospitals,… 200, or 500 poor People, that have Fevers,Pleurisies, etc. Let us divide them into half, let us cast lots, that one half of them may fall to my share, and the other to yours; I will cure them without blood-letting and sensible evacuation… We shall see how many funerals both of us shall have. But let the reward of the contention or wager, be 300 florens, deposited on both sides…

John Baptista van Helmont, 1662

Στο μεταξύ οι επιστημονικές πρακτικές έχουν αλλάξει. Στις περισσότερες περιπτώσεις. Ή μήπως όχι ακριβώς;

Nigeria 2001:

In the middle of the chaos, a chartered DC-9 flew in from the US. On board were doctors employed by the giant pharmaceutical company Pfizer, bringing better drugs and medical equipment than Kano [Nigeria] had ever seen. Like MSF, they had come to treat sick children, but they had come to treat them on their own terms – as part of a medical experiment.

For Pfizer had a new antibiotic that it hoped would become a multibillion-dollar blockbuster, the perennial dream of drug companies. It was called trovafloxacin and is now sold in the US under the brand name Trovan.[...]

Pfizer says it saved 189 lives. Five died on Trovan and six on ceftriaxone, which had to be given by painful injection because there were not enough personnel to administer the intravenous drips used in the west. That was a death rate of 6% – as good as the best in the west and dramatically better than the overall death toll which, in some areas, reached 20%.

So Pfizer saved 189 lives, but 15,000 Africans died in the epidemic and many others went blind or deaf. It is in that juxtaposition that questions of amorality in this drug trial arise. Here was a humanitarian disaster. Why were skilled and well-equipped doctors from the richest country in the world gathering data on 200 children when they could have been saving the lives of hundreds more?

Sarah Boseley
Saturday January 20, 2001, The Guardian

Φυσικά η Εταιρεία κοιτάζει το συμφέρον της. Και έσωσε και 189 παιδιά τζάμπα. Το αόρατο χέρι της Αγοράς ελεημονεί και τους φτωχούς πότε πότε.

Σιωνιστές, εγκεφαλικά χτυπημένοι και αλλοπρόσαλλοι ερευνητές του Σατανά

Thursday, March 15th, 2007

Την στιγμή που οι αποβλακωμένες κυβερνήσεις ασχολούνται με προϋπολογισμούς και απολογισμούς και με την ευημερία των αριθμών, κάποιοι ανεγκέφαλοι εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας, νεο-διαφωτιστές του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πυρηνικής Έρευνας (CERN) με τη χρηματοδότηση των 19 ευρωπαϊκών χωρών, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, ετοιμάζουν να βυθίσουν την ανθρωπότητα σε βαθύ σκότος. Ετοιμάζονται να αμφισβητήσουν το Θεό συνεπικουρούμενοι και υποβοηθούμενοι από τον Σατανά και τα επί γης όργανά του. Επιδιώκουν να ληστέψουν το φως και να κατασπαράξουν την ποίμνη του Παντοκράτορα και Δημιουργού Θεού εισερχόμενοι στην άβυσσο ως φοβεροί λύκοι όχι από την πύλη αλλά από το παράθυρο… Ετοιμάζονται να προβούν τους επόμενους μήνες –λέγεται πως θα γίνει μέσα στο καλοκαίρι- στο μεγαλύτερο πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας για να ανακαλύψουν –άκουσον-άκουσον- το «σωματίδιο»του Θεού!!! Οι άλογοι και υπερόπτες σιωνιστές επιστήμονες ακολουθώντας τυφλά τα χνάρια των αποβλακωμένων δύσμοιρων συναδέλφων τους που έκτισαν πριν από χιλιάδες χρόνια τη Βαβέλ έχουν κατασκευάσει σε βάθος 175 μέτρων κάτω από τις ελβετικές Άλπεις έναν τεράστιο δοκιμαστικό σωλήνα μήκους 26,7 χιλιομέτρων (Mεγάλος Επιταχυντής Συγκρουόμενων Δεσμών Αδρονίων, LHC) μέσα στον οποίο θα επιχειρήσουν να δημιουργήσουν μια κοσμική σύγκρουση ελευθερώνοντας ασύλληπτα ποσά ενέργειας. Στην ουσία οι εγκεφαλικά χτυπημένοι και αλλοπρόσαλλοι αυτοί ερευνητές, ως νέοι σκοταδιστές της ανθρωπότητας και ζηλωτές της δόξας του ματαιόδοξου Γάλλου Ναπολέοντα Βοναπάρτη θα προσπαθήσουν με εφαλτήριο τη Γαλλία να αναπαραστήσουν συμπαντικές εκρήξεις ( Big- Bang) μέσα από συγκρούσεις σωματιδίων με ταχύτητα του φωτός στον ανωτέρω σωλήνα.

Του Διονύση Μακρή

από το orthodoxia.gr

Είναι κι αυτό μια κάποια διαφήμηση!

Άραγε, γνωρίζει κανείς αν αυτούς τους τριπαρισμένους καραγκιόζηδες τους πληρώνουν εμμέσως από την τσέπη τους οι έλληνες φορολογούμενοι;

Κι εγώ θέλω: άντε γαμήσου ρε Μάκη

Friday, March 2nd, 2007

Το έναυσμα το έδωσε ο old boy. Είθε το ξέσπασμά του να γίνει κύμα που θα σαρώσει το δίκτυο…

Ερώτηση, όμως: ο Μάκης διαμορφώνει το κοινό του ή το κοινό περιμένει τον μεσσία Μάκη να εκφράσει την αμφίβολη και μπερδεμένη ηθική του; Η άποψή μου είναι πως ο Μάκης αρθρώνει τις πιο κατάπτυστες, αλλά υπαρκτές, μύχιες σκέψεις μιας ολόκληρης γενιάς που νιώθει οτι χάνει τον έλεγχο των πραγμάτων και γι αυτό επιστρέφει στον συντηρητισμό. Όμως είναι ο Μάκης που οργανώνει τη χυδαιότητα εντός τους.

Πάντως, αν το καλοσκεφτείτε, ευτυχώς που ο τύπος ενδιφέρεται μόνο να πουλάει. Φανταστείτε να είχε και ιδεολογική ατζέντα.

Σημείωση: προφανώς δεν είδα την εκπομπή που σκανδάλισε τον old, αλλά μπορώ εύκολα να τη φανταστώ.