Πραγματικά, το ερώτημα είναι, άμα είσαι Μπαόκι ή ΑΕΚτζής, ο Βάζελος έχει μόλις πάρει το δεύτερο πρωτάθλημα σερί, και οι Γαύροι ψάχνουν για προπονητή ανάμεσα στον Μπάγεβιτς και τον Αλέφαντο, εσύ τί προτιμάς;

α) Να κάνουν ένα κλειστό τετραετές στον Αλέφαντο, να παίρνει ο ΠΑΟ πρωταθλήματα σερί και να έχεις ελπίδες να βγείς τσάμπιονς λίγκ

ή

β) Να παρουν τον Μπάγεβιτς, να επιστρέψουν στο ποδοσφαιρικό στύλ των 90s για να βλέπεις και κανένα ντέρμπι της προκοπής;

Όλοι ξέρουμε οτι ο Μπένι γνωρίζει “τί είναι και πώς είναι” ο δρόμος προς την εξουσία, αλλά και οτι εκείνους που δεν θα κάνουν γερές προπονήσεις θα τους στέλνει στην εξέδρα.

Από την άλλη μεριά, για τον Αλέφαντο της πολιτικής, τί να πεί κανείς. Έχει όραμα, βέβαια, και με τόσες παιχτούρες γύρω του, δε χάνει με τίποτα…

Γεγονότα καθημερινά και καθόλου ασυνήθιστα από την ακαδημαϊκή ζωή στις ΗΠΑ:

Την προγηγούμενη εβδομάδα υποδεχθήκαμε στο Τμήμα Φυσικής, εδώ στη Χαβάη, τον απεσταλμένο του DOE (Department of Energy – Υπουργείο Ενέργειας), δηλαδή τον τύπο εκείνο που θα κάνει την αξιολόγηση του Τμήματος στο Υπουργείο και θα εγκρίνει τα κονδύλια για την επόμενη χρονιά (από τα οποία εγώ πληρώνομαι απευθείας και οι μόνιμοι προφέσσορες παίρνουν τα grant τους, τα λεφτά δηλαδή για εξοπλισμό, ταξίδια, μεταπτυχιακούς φοιτητές και ποστ-ντόκηδες).

Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά εκστόμισα την περίφημη λέξη “αξιολόγηση“.

Βεβαίως ο τυπάκος δεν ήταν κανένα γκράβαρο, ή κανένας γιάπης μανατζαραίος, ή κανένας μικρομεσαίος υπάλληλος υπουργείου που πήρε προαγωγή λόγω παρατεταμένης κυρτογλειφοκαμψίας. Ήταν θεωρητικός φυσικός με καριέρα δεκαετιών πίσω του, που, τώρα, λίγο πριν την σύνταξη, δουλεύει για το Υπουργείο. Το οποίο τον πληρώνει έναν αξιοσέβαστο μισθό για να γυρνάει τα πανεπιστήμια και να ακούει παρουσιάσεις για κάθε πρότζεκτ θεωρητικής/πειραματικής φυσικής που μπορείς να φανταστείς.

Βεβαιώς όλοι οι προφέσσορες και εγώ ως ποστ-ντόκης (για εφέ) δώσαμε λεπτομερείς παρουσιάσεις. Βεβαίως όλοι οι προφέσσορες, ακόμα και όσοι έχουν σαράντα χρόνια στο κουρμπέτι, του αρχηγού του γκρούπ συμπεριλαμβανομένου, στάθηκαν σούζα στις παρουσιάσεις.

Βεβαίως ο άνθρωπος δεν ήρθε εδώ για να βγάλει τα απωθημένα του ούτε για να μας κόψει τα λεφτά. Εξήγησε τις προτεραιότητες της κεντρικά σχεδιασμένης πολιτικής του Υπουργείου, μας έδωσε μερικές συμβουλές σχετικά με το τί νομίζει αυτός οτι πρέπει να γίνει από άποψη προτεραιοτήτων (περισσότεροι φοιτητές, βάρος στο LHC και στη φυσική επιταχυντών, βάρος στη σύνδεση με την Ασία, λόγω γεωγραφικής θέσης), απέφυγε να πάρει δεσμεύσεις, και στο τέλος, αφού άκουσε ευγενικά τις παρουσιάσεις και μς είπε οτι θεωρεί κομμάτι της έρευνας που γίνεται εδώ εξαιρετικής σημασίας, ζήτησε ακριβή κατάλογο εξόδων για τον επόμενο χρόνο, διότι, όπως είπε χαρακτηριστικά, “ξέρω οτι αν σας δώσω περισσότερα από ότι χρειάζεστε δεν πρόκειται να τα στείλετε πίσω”.

Συμπέρασμα: αν θες, ως χώρα, να κάνεις αξιολόγηση στα Πανεπιστήμια και να εξαρτήσεις τη χρηματοδότηση από αυτή την αξιολόγηση (γιατί αλλιώς πρόκειται για αξιολόγηση-ανέκδοτο βέβαια) πρέπει να έχεις άποψη για το επιστημονικό αντικείμενο αυτών που αξιολογείς (την οποία αποκτάς προσλαμβάνοντας ανθρώπους από το αντίστοιχο πεδίο) και πρέπει να έχεις και άποψη για το πού θέλεις να κατευθύνεις την έρευνα στο μέλλον. Αλλιώς πέφτεις σε συζήτηση ελληνικού χαρακτήρα: “ποιός είσαι εσύ ρε, που θα αξιολογήσεις εμένα”, κ.ο.κ. Γενικώς η επιτυχία μιας διαδικασίας αξιολόγησης προϋποθέτει την αποδοχή και τη σοβαρότητα τόσο του αξιολογούμενου όσο και το αξιολογούντα. Λέω εγώ.

Kαι το άρθρο του Καρκαγιάννη συνεχίζει τον ανένδοτο στην Καθημερινή. Στην (καθ’όλα σεβαστή) προσπάθεια να επαναποδοθούν οι τιμές για την πολιτική απόφαση του ΟΧΙ στον Μεταξά (λες και αμφισβητεί κανείς τις στρατιωτικές του ικανότητες ή το εθνικό του φρόνημα – ή τουλάχιστον το τμήμα εκείνο του εθνικού φρονήματος που δεν επικαλυπτόταν με τις επιταγές των προστάτιδων “δυνάμεων”), ο ιστορικός ρόλος του (φασίστα) δικτάτορα Μεταξά χρωματίζεται περίεργα.

Η ορολογία είναι ενδεικτική της ιστορικής και ιδεολογικής συνάφειας των διαφόρων τμημάτων της ελληνικής δεξιάς: ο Ζαχαριάδης βρισκόταν στην “απομόνωση” των φυλακών της Κέρκυρας, ο Μεταξάς πήρε την απόφαση μόνος του έχοντας ενημερώσει τον βασιλιά και τους “συμμάχους” Βρεττανούς (προφανώς δε χρειαζόταν να ενημρώσει κανέναν άλλο), ο Μεταξάς ήταν ο πρωτοπόρος και ο ηγέτης της αντίστασης κατά της φασιστικής επίθεσης (!! ιδεολογική σύγχυση ή συνειδητός χρωματικός διαχωρισμός;;)…

Και ο τελικός ευφημισμός: ο “Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν αυτός που ήταν, αλλά ήταν και αυτός που πήρε την ιστορική απόφαση να πει το «ΟΧΙ» στους εισβολείς.”

Κατάπτυστο, όχι για την κεντρική ιδέα του κειμένου (που αφορά τους ιστορικούς και δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να αμφισβητήσω) αλλά κυρίως για την ορολογία που συνιστά υπόδειγμα του πώς εκφέρεται ο λόγος της βαθειάς δεξιάς στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό.

Η απάντησή του στο τελεσίγραφο των Ιταλών αναίρεσε την αρνητική εικόνα από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936

λέει για τον Μεταξά στο άρθρο του με τίτλο “Τα δύο πρόσωπα του Ιωάννη Μεταξά” ο Γιάννης Γουλιέλμος στην έγκυρη Καθημερινή. Ακόμα κι αν δεχτούμε την Μανιχαϊστική προσέγγιση της Ιστορίας που περιβάλλει το άρθρο, αναρρωτιέμαι αν την ίδια γνώμη για τις στρατηγικές ικανότητες του φασίστα δικτάτορα που αναιρούν την αρνητική του εικόνα έχουν και όσοι αριστερότερα του πολιτικού κέντρου της εποχής πέρασαν μερικά ευχάριστα χρόνια σε φυλακές και εξορίες (το ΚΚΕ δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1940, by the way).

Ενδιαφέρον έχει επίσης η άποψη οτι τα τέσσερα χρόνια της φασιστικής διακυβέρνησης της χώρας ήταν μια “ορθολογική στρατιωτική προετοιμασία” που οδήγησε στον θρίαμβο επί των Ιταλών, τον οποίον ακολουθήσε ένας μεγάλος ΠΟΥΤΣΟΣ από τα Γερμανικά στρατεύματα που περπάτησαν μέχρι την Αθήνα. Φαντάζομαι οτι πρέπει να είχε προετοιμάσει τη χώρα εξίσου καλά και για τα δύο ιστορικά γεγονότα.

Τέτοιες παπαριές διαβάζει κανείς και σε εφημερίδες αριστερότερα της Καθημερινής, λοιπόν;

Ενώ οι έλληνες πολιτικοί τσακώνονται ακόμα πάνω από το καμμένο βιός του κοσμάκη, οι Αμερικάνοι συνάδελφοί τους ήδη βρήκαν τη λύση για την άμεση αισθητική αποκατάσταση των κατεστραμμένων (από την πύρινη λαίλαπα) εκτάσεων. Πρόκειται για μια πρόταση αρκετά ρηξικέλευθη για να βρεί ανταπόκριση ακόμα και από το ΠΑραπαίον ΣΟσιαλιστικό Κίνημα της χώρας: “Γιώργο βάψτα όλα πράσινα”.

Έχοντας πλήρη επίγνωση των πιθανών συνεπειών της δήλωσής μου αυτής, θα ήθελα να υποβάλλω την παραίτησή μου από κάθε πιθανό μελλοντικό πολιτικό πόστο για λόγους που έχουν να κάνουν με την αισθητική και την ηθική της πολιτικής του μέλλοντος. Εξηγούμαι: Αν τώρα που είναι τριών χρονών η κόρη μου αρνείται πεισματικά να υπακούσει σε οποιαδήποτε εντολή δεν εμπεριέχει την άμεση και πρόδηλη απειλή βίας (ενίοτε ακόμα και μπορστά στο φάσμα της φυσικής εξόντωσης) ούτε να φανταστώ δε θέλω τί θα κάνει άμα ενηλικιωθεί (ένα από τα ενδεχόμενα είναι λ.χ. να γίνει ενεργό μέλος της ΦΙΣ). Για αυτό και, έχοντας συναίσθηση των ευθυνών μου, προληπτικώς υποβάλλω την παραίτησή μου από όποιον πολιτικό οργανισμό μπορεί και να ανήκω στο μέλλον. Διότι, όπως λέει κι ο Thrass στην κουβέντα στου Old Boy

Δεν μπορεί, κύριε, να μού το παίζεις εκπρόσωπος λαού σε δημοκρατική χώρα και ο γυιός σου να ληστεύει τράπεζες. Αισθητικά, είναι τερατώδες. Πρακτικά, δίνεις αντιδημοκρατικό παράδειγμα.

Οι κατέχοντες πολιτικά αξιώματα οφείλουν να δίνουν το παράδειγμα πολίτη και οικογενειάρχη, και δεν θα ήθελα να φέρω σε δύσμενή θέση τους μελλοντικούς πολιτικούς συνοδοιπόρους μου. Ελπίζω να γίνει η παραίτησή μου αποδεκτή από τους αρμόδιους φορείς. Να σημειωθεί οτι η παραίτηση αυτή αφορά σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς οργανισμούς, της τοπικής Χονολουλού συμπεριλαμβανομένης (σε περίπτωση που οι μπλόγκερς οργανωθούν σε κόμμα).

Την ώρα που τα τρία διαφορετικά “στρατόπεδα” στο Ιράκ (Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδοι) προσπαθούν να καταλήξουν σε μια συμφωνία για την συνεκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας, με όρους που υπαγορεύει η Αμερικάνικη κυβέρνηση (και που σύμφωνα με την ανάλυση στο mother jones οδηγεί το Ιράκ σε διαμελισμό και παραχωρεί κυρίαρχα δικαιώματα του πρώην κράτους του Ιράκ στα διεθνή “φόρα”), υπάρχουν και μερικοί που δρουν αυτόνομα: η εταιρία Hunt Oil ανακοίνωσε οτι μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις κατέληξε σε ανεξάρτητη συμφωνία με εκπροσώπους της Κουρδικής κοινότητας στο Β. Ιράκ που προβλέπει εξερεύνηση της περιοχής κοντά στα σύνορα με την Τουρκία για πετρελαϊκά κοιτάσματα. Τα νέα αναστάτωσαν τις άλλες δύο πλευρές στο Ιράκ, παρότι οι Κούρδοι έσπευσαν να διαβεβαιώσουν οτι θα μοιραστούν τα κέρδη από τη συγκεκριμένη σύμβαση.

The Iraqi Oil minister denounced the Hunt agreement as illegal—though without a law in place it’s hard to argue the Kurds have violated it.

Το ενδιαφέρον σ’αυτή την υπόθεση είναι οτι ο ιδιοκτήτης της Hunt Oil, Τεξανός μεγιστάνας Ray Hunt, είναι προσωπικός φίλος του προέδρου Bush. Η κυβέρνηση του τελευταίου δήλωσε άγνοια για τη συγκεκριμένη μπίζνα που διακυβέυει την επίτευξη της συμφωνίας για το πετρέλαιο στο Ιράκ – συμφωνία που αποτελεί διακυρηγμένο στόχο της κυβέρνησης Bush.

Hunt declined to comment, but Jeanne Phillips, a spokeswoman for the company, says it told no one about the negotiations. “We do not discuss potential business deals with the United States government,” she says. After the agreement was made public, Phillips says, government officials called to ask for details, but even then the company refused. Kurdish officials also say they kept the negotiations secret from the United States.

Όπως λέει και το άρθρο στο Newsweek, από όπου τα διάβασα όλα αυτά, ο Bush θα μπορούσε να μάθει όλες τις λεπτομέριες της συμφωνίας παίρνοντας τηλέφωνο τον Hunt και ρωτώντας τον. Εξάλλου, ο Hunt έχει, κατά το Newsweek, κατά καιρούς δαπανήσει εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια για να εκλεγεί τόσο ο πατέρας όσο και ο υιός Bush. Σε αντάλλαγμα,

The son rewarded Hunt with a seat on the President’s Foreign Intelligence Advisory Board, a panel of outside elders who oversee whether the commander in chief is getting good advice from the intel community. More recently Hunt has been especially generous about helping to plan—and pay for—Bush’s postpresidential ambitions. He lobbied the president to build the Bush 43 presidential library at SMU—which is where Laura Bush studied—and since then he’s given $35 million to the school to buy some of the land where part of the library complex could sit.

Να υπενθυμίσω εδώ στον προσεκτικό και εν εγρηγόρσει αναγνώστη οτι ο πρώτος και κύριος λόγος για τον οποίον οι ΗΠΑ εισέβαλλαν στο Ιράκ ήταν για να εμποδίσουν την παραγωγή όπλων μαζικής καταστροφής, σώζωντας έτσι τον πλανήτη, και δευτερευόντως τον ίδιο τον λαό του Ιράκ, που μετά από δεκαετίες ανελεύθερων και καταπιεστικών καθεστώτων αναπνέει πλέον ανακουφισμένος τον αέρα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Ο άνθρωπος το γράφει καθαρά

I’m saddened that it is politically inconvenient to acknowledge what everyone knows – the Iraq war is largely about oil

Αυτά. Μεταξύ άλλων ψηγμάτων σοφίας από τον γκουρού της παγκόσμιας οικονομίας, πρόεδρο του Federal Reserve από το 1987 μέχρι το 2006, συνοδοιπόρο της Ayn Rand κλπ. κλπ , Alan Greenspan, στο καινούριο του βιβλίο με τίτλο The Age of Turbulence που κυκλοφορεί από προχτές στα βιβλιοπωλεία των ΗΠΑ.

Μεταξύ των ψηγμάτων αυτών και η αφοπλιστική δήλωση οτι ως το τέλος του 2005-2006 δεν είχε καταλάβει οτι η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων του Federal Reserve (από το 2001) δημιουργούσε την τεχνητή υπερφούσκα που πλανάται τώρα, έτοιμη να σκάσει, πάνω από την αμερικάνικη αγορά ακινήτων.

Περισσότερα στους london times online.

Ο πιο δημοφιλής σύνδεσμος σήμερα στο del.icio.us ήταν ένα άρθρο στο earthtimes.org που αναφέρεται στην έκθεση του Hudson Institute το πόρισμα της οποίας είναι οτι 500 επιστήμονες αμφισβητούν το ανθρωπογενές της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Απ’αυτούς τους 500 πάνω από 300 επικαλούνται

• είτε κλιματικό κύκλο 1500 χρόνων
• είτε έντονη ηλιακή δραστηριότητα,

ενώ οι υπόλοιποι βρίσκουν

• οτι το επίπεδο της θάλασσας δεν ανεβαίνει όσο θα έπρεπε (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση)
• οτι οι καταιγίδες και οι ξηρασίες είναι ηπιότερες απ’ότι παλιότερα (!!) (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση),
• οτι ο αριθμός των θανάτων θα μειωθεί γιατί η ζέστη σκοτώνει λιγότερο από το κρύο (!!!) (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση), ή,
• οτι τα κοράλια, τα πουλιά και τα δέντρα προσαρμόζονται καλά στις κλιματικές αλλαγές (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση)

Μιλάμε για ανεκδιήγητες μαλακίες.

Παρόλα αυτά η έκθεση του Hudson Institute προκάλεσε ντόρο στα ιντερνέτς και πολύς κόσμος, απ’ότι βλέπω στα σχόλια του earthtimes, νομίζει οτι καταρρίπτεται πλέον πανηγυρικά ο ‘μύθος του Global Warming’. Διότι έτσι κι αλλιώς, κι ο Γαλιλαίος κατέρριψε την επιστήμη χιλιάδων ετών πριν απ’αυτόν (επιχείρημα στην εν λόγω συζήτηση).

Ποιοί είναι αυτοί οι Hudson Institute λοιπόν; Πρόκειται για το πιο σημαντικό think tank στις ΗΠΑ, όπως με σπουδή περιγράφουν στην Wikipedia, το άρθρο της οποίας φαίνεται να διορθώθηκε πρόσφατα από

The Hudson Institute is a right-leaning U.S. think tank, founded in 1961

σε

The Hudson Institute is a U.S. think tank, founded in 1961 in 1961

(η παλιότερη εκδοχή εμφανίστηκε ως punchline στο Google search).

Χρηματοδοτείται από δωρεές εταιριών και απλών ανθρώπων (που καίγονται για την πρόοδο της επιστήμης και της πολιτικής), όπως οι Eli Lilly and Company, Monsanto, DuPont, Dow-Elanco, Sandoz, Ciba-Geigy, ConAgra, Cargill, and Procter & Gamble σύμφωνα με την Wikipedia, αλλά και οι Exxon Mobil, IBM, Microsoft, General Electric, Heinz etc. σύμφωνα με τους sourcewatch.org

Σύμφωνα με την Wikipedia,

Some question the institute’s position on many issues. An example is their view of food production and the large sums they receive from food companies.

ενώ σύμφωνα με το sourcewatch.org

While describing itself as “non-partisan” and preferring to portray itself as independently “contrarian” rather than as a conservative think tank, the Hudson Institute gains financial support from many of the foundations and corporations that have bankrolled the conservative movement. The Capital Research Center, a conservative group that seeks to rank non-profits and documents their funding, allocates Hudson as a 7 on its ideological spectrum with 8 being “Free Market Right” and 1 “Radical Left.”

ενώ ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που μπορώ να σκεφτώ οτι κάνει τον Μητσοτάκη να φαίνεται αγνή παιδούλα, ο Henry Kissinger,
λέει οτι

Hudson Institute is today one of America’s foremost policy research centers

Με άλλα λόγια πρόκειται για λαμόγια ολκής. Λαμόγια όμως που συνιστούν κέντρο παραγωγής προπαγάνδας και πολιτικών θέσεων, λαμόγια που επηρρεάζουν το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, λαμόγια που χρηματοδοτούνται και στηρίζονται από ένα ευρύ φάσμα πολυεθνικών (ακόμα και από την General Electric που έχει π.χ. έντονο ενδιαφέρον να σπρώξει την εναλλακτική παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μιας και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστής ανεμογεννήτριων στον κόσμο).

Λαμόγια που δείχνουν (όχι ίσως με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, αλλά πάντως δείχνουν) τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική βούληση από τα κέντρα πραγματικής ισχύος (τα boards of directors των πολυεθνικών) περνάει μέσα από μια έμμισθη επιστημονικοφανή κοινότητα, μέσα από τα (εναλλακτικά και μη) ΜΜΕ, μέσα από τα μυαλά των ψηφοφόρων και της κοινής γνώμης, και καταλήγει μέσω μιας πολιτικής πίεσης που δίνει τις σωστές αφορμές, στα κέντρα ονομαστικής ισχύος, την πολιτική ηγεσία, δουλειά της οποίας είναι να μετατρέπει την βούληση σε εφαρμοσμένη πολιτική.

These are the hands that built America.

Όντας όσο μακρύτερα γίνεται από τις φωτιές και τα παραναλώματα (όχι και τόσο μακριά – το πρωί άναψε φωτιά στην δίπλα κοιλάδα και έκαναν 25 λεπτά οι ακαμάτηδες ταβλαδόροι πυροσβέστες να φτάσουν και να τη σβήσουν) έχω να παρατηρήσω τα εξής (με υπερβολική ίσως ψυχραιμία για την περίσταση):

• οι φωτιές και οι καταστροφές απελευθερώνουν τα μπινελίκια. Και τις παπαριές. Ασύλληπτες παπαριές διαβάζω καθημερινά από αγανακτισμένους ιστολόγους (δεν μπορώ καν να φανταστώ τί θα ακούνε τα δικά σας αυτιά από τις τηλεοράσεις). Παρόλα αυτά είμαι υπερ της συγκέντρωσης την Τετάρτη (;) και αν ήμουν Ελλάδα θα πήγαινα.
• όσοι πιστεύουν στο σενάριο της ασύμμετρης απειλής είναι αθεράπευτα ηλίθιοι και θα έπρεπε να συνταξιοδοτηθούν πάραυτα και μετά να απελαθούν. Αντιλαμβάνομαι οτι αυτό είναι αδύνατο (αντιλαμβάνομαι και την τραγική συνεπαγόμενη διαπίστωση).
• Θα μπορούσα να σκεφτώ ορισμένες (φτηνές και ανεπαρκείς βέβαια) δικαιολογίες για να ψηφίσει κανείς ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές. Δεν μπορώ να φανταστώ καμμιά για να ψηφίσει κανείς την ΝΔ. Ας χάσει μια φορά η κυβέρνηση τις εκλογές για λόγους πραγματικά εθνικούς (που λέει κι ο old boy).
• Θα ήταν υπερβολικό να ζητούσαμε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (όλα, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου) να μας δείξουν τα πολύ συγκεκριμένα μέτρα που θα πάρουν αν συμμετέχουν στην επόμενη κυβέρνηση (μαζί με τα συγκεκριμένα πρόσωπα που θα τα υλοποιήσουν) για να βελτιώσουν την αντίδραση του κρατικού μηχανισμού στις καταστροφές; Τα μέτρα πρόληψης; Είμαι πολύ φιλόδοξος, ε;
• Αν και αμφιβάλλω, ίσως αυτή η συνολική καταστροφή να καλλιεργήσει ένα ίχνος πολιτικής συνείδησης σε ορισμένους, που να μην συναρτάται απαραίτητα με τα μαξιμαλιστικά σχέδια που ο καθένας μας έχει για το πώς θα προοδεύσει η ανθρωπότητα αρχής γενομένης από τη χώρα μας. Ίσως να αντιληφθούν μερικοί ακόμα οτι είτε είσαι σοσιαλιστής είτε αναρχοαυτόνομος είτε παλαιοορθόδοξος δεξιός είτε νεορθόδοξος αριστερός, είτε κουκουές είτε πρώην δίκκης που έγινες συν, ακόμα κι αν είσαι εξτρεμιστής νεοφιλελεύθερος (χε χε), μπορείς να συμφωνήσεις με τους άλλους τρελούς του χωριού σε ένα μινιμουμ αποτελεσματικότητας του κρατικού μηχανισμού. Σε ένα μίνιμουμ, είπα. Δεν είπα να μηχανοργανωθεί το σύμπαν, δεν είπα να πληρωθούν αύριο διπλάσιους μισθούς οι δάσκαλοι και να επιμορφωθούν για να δουλέψουν τα σχολεία σωστά. Δεν είπα να μαγέψει η πολεοδομία και να λυθεί το κυκλοφορικό στις μεγάλες πόλεις μέχρι τα Χριστούγεννα. Ας μην επανιδρυθεί και το κράτος, ας μην αλαφρώσει άμεσα το δημόσιο κι ας μην ξεχρεώσει αύριο η Ολυμπιακή. Ας μην αντιμετωπιστεί το ασφαλιστικό μέχρι του χρόνου το καλοκαίρι. Αλλά ένα μίνιμουμ αποτελεσματικότητας μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι οτι γίνεται να υπάρξει.

  Όχι, ε;