Μικρή Τσουκατική απορία:

“Αυτό που δέχεται το πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ είναι παραβίαση της νομοθεσίας για τη χρηματοδότηση των κομμάτων για την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη. Το αδίκημα είναι πλημμέλημα και έχει παραγραφεί από το 2004.” (λέει η ελευθεροτυπία.)

Γουάτ δε ΦΑΚ; Πλημμέλημα είναι να παραβαίνεις τη νομοθεσία για τη χρηματοδότηση των κομμάτων;;; Πλημμέλημα;

Ένα νέο επάγγλεμα ανατέλει, στα πρότυπα του δοξασμένου αυτοφοράκια. Όπως κάθε νυχτερινό μαγαζί χωρίς άδεια έχει και έναν αυτοφοράκια που περιμένει στο μπαρ για να συλληφθεί (και να οδηγηθεί στο αυτόφωρο) ως “υπεύθυνος” στην (συνήθη) περίπτωση που τους την πέσουν οι μπάτσοι, έτσι και κάθε κόμμα πρέπει να έχει ένα Τσουκάτο για να αναλαμβάνει την ευθύνη του πλημμελήματος στην (συνήθη) περίπτωση που σε κράζουν τα κανάλια κι οι εφημερίδες.

Ένα γρήγορο λινκ στο τελευταίο άρθρο του Markos Moulitsas (του Daily Kos) στο Newsweek, σχετικά με την συνεχιζόμενη, γραφική τιτανομαχία μεταξύ Ομπάμα και Χίλαρης για το δημοκρατικό χρίσμα. Ο Moulitsas ισχυρίζεται (ή τουλάχιστον θέλει να ελπίζει) οτι η αυξανόμενης έντασης κόντρα εντός του δημοκρατικού κόμματος μπορεί να διχάζει τη βάση εν όψει των προεδρικών εκλογών του χειμώνα αλλά ταυτόχρονα κινητοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα αμέτοχων ψηφοφόρων, προς όφελος, υποτίθεται, των δημοκρατικών. Αυτά στην περίπτωση που οι αναποφάσιστοι superdelegates (εξέχοντα μέλη του κόμματος που απολαμβάνουν το δικαίωμα να συμμετέχουν και να ψηφίζουν στο συνέδριο για το χρίσμα χωρίς να έχουν εκλεγεί από τη βάση) αποφασίσουν το ορθόν, δηλαδή να μην πάνε κόντρα στην λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράζεται από τον συνολικό αριθμό ψήφων υπέρ του Ομπάμα αλλά και από τον αριθμό των υπέρ του πολιτειών.

If Obama lost at the polling booth, these supporters would accept the voters’ verdict and carry on. Many, including those who backed Howard Dean’s heartbreaking 2004 campaign, have been through such disappointment before. But if Beltway bigwigs steal a hard-won victory, it would amount to a declaration of civil war. Not only would the resolve of thousands of loyal foot soldiers and the party’s new fund-raising base be irrevocably shaken, but it would torpedo the opportunity to build and strengthen a new generation of Democrats.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, μάλλον γιατί δεν έχω καμία εμπειρία απο τα τεκταινόμενα στην εγχώρια αμερικανική πολιτική, είναι ποιές ακριβώς κοινωνικές δυνάμεις συγκρούονται εντός του Δημοκρατικού κόμματος, στο όνομα του Ομπάμα και της Χίλαρης. Μια επιφανειακή ανάγνωση, η αγαπημένη των ΜΜΕ, είναι οτι πρόκειται για την σύγκρουση ανάμεσα στο κατεστημένο κεντροκεντρώο, ορθολογικό κομμάτι της βάσης του κόμματος και τις ανανεωτικές/κεντροαριστερές (μέσα αριστερά όμως όπως στο σύστημα 3-5-2 στο ποδόσφαιρο) grassroot και υποτίθεται ιδεολογικοποιημένες τάσεις που υποτίθεται εκφράζει ο Ομπάμα (με περισσή μαεστρία).

Μια λιγότερο επιφανειακή ανάγνωση κανείς;

Η ιστορία του νησιωτικού συμπλέγματος της Χαβάης και των ανθρώπων που έζησαν σ’αυτά τους τελευταίους δέκα αιώνες είναι γεμάτη από αρκούντως συναρπαστικά επεισόδια [1]: από τα μυθικού σθένους υπερωκεάνεια ταξίδια από και πρός το νότιο Ειρηνικό των πρώτων, προ-Κουκ αιώνων και τη “ανακάλυψη” των νησιών από τον κάπταιν Κούκ (που σφαγιάστηκε και φαγώθηκε εδώ btw) μέχρι την επέλαση των ιεραποστόλων, την καταδυνάστευση του Πολυνήσιου πληθυσμού, την εποχή των φαλαινοθηρικών και την εποχή των ζαχαροφυτειών, μέχρι την συνομωσία της οικονομικής ελίτ των νησιών που ανέτρεψε πραξικοπηματικά την παραδοσιακή βασιλεία και πίεσε αφόρητα εως την τελική αφομοίωση των νησιών από τις ΗΠΑ[2], ή τέλος, την μετά το ’50 ισοπεδωτική τουριστική ανάπτυξη και την επέλαση των ξενοδόχων και τελευταία των γιαπωνέζων.

Η σχέση του μειοψηφικού πια τμήματος εκείνου του πληθυσμού που αποκαλεί τον εαυτό του ιθαγενή/πολυνήσιο με τους πυλώνες της σύγχρονης εξουσίας στα νησιά – το αμερικανικό πολιτειακό δημοκρατικό πολίτευμα, τον αμερικανικό στρατό (για τον οποίον οι βάσεις στο Περλ Χάρμπορ αλλά και αλλού είναι τα ορμητήρια από όπου ελέγχεται καθολικά ολόκληρος ο Ειρηνικός και οι ανατολικές ακτές της Ασίας) και την σύγχρονη αμερικανο-ιαπωνική οικονομική ελίτ – δεν είναι πάντα αρμονικές.

Οι λεπτομέριες στις μεταξύ τους σχέσεις είναι συνήθως δαιδαλώδεις και κάθε επίκληση φυλετικής ή πολιτισμικής καθαρότητας εκ μέρους των ιθαγενών μου φαίνεται πάντα ύποπτη. Υπάρχει όμως ένα εύκολα επιβεβαιώσιμο εμπειρικό στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της εκδοχής οτι ο ιθαγενής πληθυσμός παραμερίστηκε αρχικά, έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης αργότερα και στη συνέχεια περιθωριοποιήθηκε δραματικά, περιθωριοποίηση που θα συνεχιστεί και στις επόμενες γενιές Χαβανέζων: το εμπειρικό αυτό στοιχείο είναι οι χιλιάδες άστεγες και άνεργες οικογένειες που ζούν σε σκηνές στις ανατολικές παραλίες του νησιού, εκεί όπου δεν πλησιάζουν οι συνήθεις τουρίστες. Χιλιάδες άστεγοι σε μια από τις πιο πλούσιες πολιτείες των ΗΠΑ όπου η γή είναι από τις ακριβότερες των ΗΠΑ. Και δεν είναι ακριβώς εγκαταλελειμένοι: η πολιτεία της Χαβάης έχει ένα από τα πιο ανεπτυγμένα κοινωνικά προγράμματα στην Αμερική. Είναι όμως μέχρις εσχάτων περιθωριοποιημένοι. Διότι το Αμερικανικό σύστημα απέτυχε κι εδώ με τον χαρακτηριστικό τρόπο που αποτυγχάνει παντού όπου υπάρχουν ανταγωνιστικές ομάδες πληθυσμού με μεγάλες, αρχικά, ανισότητες στην πρόσβαση στην εξουσία: αφήνοντας τις ανισότητες να διογκωθούν στο όνομα της ελευθερίας του ισχυρού, στο όνομα του δικαιώματός του στην κερδοσκοπία.

Το 1993, κατά την επέτειο των 100 χρόνων από το πραξικόπημα, ο Κλίντον (ο πρώτος), υπέγραψε το διάγγελμα της συγνώμης! Με το οποίο ζητούσε συγνώμη από τους Χαβανέζους για την πραξικοπηματική ανατροπή της βασίλισας Λιλί’Ουοκαλάνι και την άδικη προσάρτηση των νησιών από τις ΗΠΑ. Φυσικά τώρα είναι πολύ αργά για την αποκατάσταση του δικαίου. Οι Χαβανέζοι είναι έτσι κι αλλιώς μειοψηφία – μετά την επέλαση των Κινέζων, των Φιλιππινέζων, των Πορτογάλλων (!), των Γιαπωνέζων και των λευκών αμερικανών νιού έιτζερς.

Κάποιοι ντόπιοι όμως πιστεύουν πως υπάρχουν ακόμη περιθώρια ανεξαρτητοποίησης. Μέχρι να βρώ το χρόνο να γράψω περισσότερα για αυτό (και για άλλα πολλά γύρω από τα νησιά) διαβάστε αυτό εδώ το περιεκτικό άρθρο στο Nation γύρω από την ιστορία της προσάρτησης και τα κινήματα ανεξαρτητοποίησης. Και για τους φανατικούς, ιδεολόγους, ρομαντικούς, υπάρχει και η ανοιχτή επιστολή του Χαβανέζικου κινήματος ανεξαρτησίας προς την Αμερικανική Αριστερά (!!!) όπου διαβάζει κανείς πως:

We still hold much in common with prerevolution Cuba–a sugar plantation economy and status as the playground for the rich of North America.

hasta la victoria.

[1]Για μια σχετικά συνοπτική παρουσίαση δείτε το Shoal of Time, a History of the Hawaiian Islands.
[2]Το πρώτο κεφάλαιο στο καταπληκτικό βιβλίο του Stephen Kinzer, Overthrow: America’s Century of Regime Change from Hawaii to Iraq το οποίο btw ο συγγραφέας συζητάει στο democracynow.org.

O David Μamet αποφάσισε κι αυτός να διαβεί το Ρουβίκωνα που χωρίζει (υποτίθεται) τους Δημοκρατικούς/Liberals/”αριστερούς” στις ΗΠΑ από το στρατόπεδο των συντηρητικών.

I took the liberal view for many decades, but I believe I have changed my mind.

Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Το άρθρο του δείχνει με ξεκάθαρο τρόπο την φυσική αφέλεια με την οποία οι (περισσότεροι) αμερικάνοι αντιμετωπίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα τους και τη θέση τους στον κόσμο.

And I began to question my distrust of the “Bad, Bad Military” of my youth, which, I saw, was then and is now made up of those men and women who actually risk their lives to protect the rest of us from a very hostile world.

Ένας από τους σχολιαστές κάτω από το άρθρο (Craig Brown on Fri Mar 21, 2008, 13:25, says:) γράφει πως η ιστορία του Mamet του θυμίζει την ιστορία ενός αμερικάνου στρατιώτη στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που στην κλαγγή της μάχης βρίσκεται σε θέση να παρατηρεί τους Γερμανούς στρατιώτες για ώρες. Συνειδητοποιεί τότε οτι οι εχθροί Γερμανοί δεν είναι τόσο διαφορετικοί από τους δικούς του – μιλάνε κι αυτοί για τις γυναίκες τους, και ανυπομονούν να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους για να παίξουν ποδόσφαιρο και να ξαναφάνε το γλυκό της μαμάς τους. Ενώ θα περίμενε κανείς ο νεαρός στρατιώτης να γυρίσει στο δικό του χαράκωμα και να διηγηθεί την ιστορία στους συμπολεμιστές του, εκείνος αποφασίζει απλά να αλλάξει στρατόπεδο: τώρα κατανοεί καλύτερα την ανθρώπινη φύση. Και γίνεται Ναζί.

Μετά το ιδεαλιστικό αυτό ιντερλούδιο, θα αφήσω τον Mamet να τελειώσει το ποστ με τις καινούριες του ανακαλύψεις:

I realized that the time had come for me to avow my participation in that America in which I chose to live, and that that country was not a schoolroom teaching values, but a marketplace.

“Aha,” you will say, and you are right. I began reading not only the economics of Thomas Sowell (our greatest contemporary philosopher) but Milton Friedman, Paul Johnson, and Shelby Steele, and a host of conservative writers, and found that I agreed with them: a free-market understanding of the world meshes more perfectly with my experience than that idealistic vision I called liberalism.

Ανάμεσα σε μένα, που διαβάζω συνήθως ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και στον εδώ και δεκαπέντε πέντε χρόνια νεκρό Χιλιανό συγγραφέα Roberto Bolano, μεσολαβούν εξακόσιες τόσες σελίδες πολυτελούς χαρτιού πάνω στο οποίο είναι τυπωμένη με εργοστασιακή ακρίβεια μια από τις ενσαρκώσεις του μυθιστορήματος ‘The Savage Detectives’. Σε μια από αυτές τις σελίδες ξαναδιάβασα, χωρίς προειδοποίηση, συμπυκνωμένη, την επιτομή της έννοιας “Αριστερά” (αυτήν του συναισθήματος που ήταν αληθινό, όχι απαραίτητα του οράματος που ήταν ψεύτικο):

One day I asked him where he’d been. He told me that he’d traveled along a river that connects Mexico and central America. As far as I know there is no such river. But he told me that he traveled along this river and that now he could say he knew its twists and tributaries. A river of trees or a river of sand or a river of trees that in certain stretches became a river of sand. A constant flow of people without work, of the poor and the starving, drugs and suffering. A river of clouds he’d sail on for twelve months, where he’d found countless islands and outposts, although not all the islands were settled, and sometimes he thought he’d stay and live on one of them forever or that he’d die there.

Και με κρύο και με χιόνι, και με ύφεση και χωρίς ύφεση, κάποιες εταιρείες ανακοινώνουν ετήσια κέρδη ύψους 40 δις δολλαρίων. Ποιές εταιρείες είναι αυτές; Οι ίδιες που παραβιάζουν πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα ανά τον κόσμο, που ανατρέπουν κυβερνήσεις, που συνδράμουν στις εκλογικές καμπάνιες όλων των υποψηφίων στις ΗΠΑ, κλπ κλπ.

“Τα κέρδη του σήμερα στις ανάγκες της ενεργειακής ζήτησης του μέλλοντος.”

Διαβάζοντας (μέσω του buzz) το άρθρο αυτό του Αρανίτση έπεσα πάνω στη φράση

η ίδια η καλπάζουσα τεχνολογία πίεζε αφόρητα προς την κατεύθυνση μιας έκρηξης που θα άνοιγε τις πύλες της Κόλασης

και σκέφτηκα πόσο εντελώς λάθος βλέπουν τα πράγματα, μερικές φορές, μέσα στην τύφλα τους οι κύρηκες του ερμητισμού στην Ελλάδα αλλά και αλλού. Διότι έτυχε ας πούμε να συζητάω πρόσφατα με τους πειραματικούς εδώ στη Χαβάη αλλά και τους επισκέπτες ερευνητές που ασχολούνται με την παρατηρησιακή αστροφυσική νετρίνων. Θέλουν λοιπόν όλοι αυτοί να φτιάξουν έναν μεγαλύτερο και καλύτερο ανιχνευτή από αυτούς που υπάρχουν σήμερα σε Ιαπωνία, Αμερική και Ευρώπη, όχι γιατί έτσι τους καύλωσε, αλλά γιατί έτσι θα μάθουμε επι τέλους κάποιες βασικές λεπτομέριες σχετικά με το πώς αλληλεπιδρούν τελικά τα νετρίνα (και ίσως και άλλες “λεπτομέριες” σχετικά με την CP παραβίαση – αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος).

Δεδομένης όμως της ξαφνικής (και δυσεξήγητης) κατρακύλας των επιδοτήσεων για έρευνα που διέταξε η παρούσα κυβέρνηση για φέτος (αποτέλεσμα της οποίας η μείωση κατά 10% των μισθών όσων π.χ. δουλεύουν στο Fermilab, τον μεγαλύτερο επιταχυντή στον κόσμο αυτή τη στιγμή ) το να βγείς παγανιά για χρηματοδότηση ενός πειράματος τα αποτελέσματα του οποίου έχουν μόνο θεωρητική αξία (!!) έφτασε να καλείται δονκιχωτισμός.

Τί κάνει λοιπόν η αντίστοιχη νετρινο-κοινότητα; Μόνο ένας αμερικάνικος οργανισμός είναι σίγουρο οτι θα συνεχίσει να έχει πόρους στο άμεσο αλλά και το ευρύ μέλλον: ο αμερικανικός στρατός. Επιπλέον οι ανιχνευτές νετρίνων θα μπορούσαν να είναι πολύ χρήσιμοι ως ανιχνευτές πυρηνικής δραστηριότητας – είναι γνωστό οτι μπορείς να δείς ακριβώς πού βρίσκονται και πότε λειτουργούν τα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας από τα δεδομένα του Kamiokande. Κάθε πυρηνική διάσπαση εκλύει νετρίνα, τα οποία ακολούθως εγκαταλείπουν τον αντιδραστήρα ανενόχλητα και ταξιδεύουν ευθύγραμμα, δείχνοντας, έτσι, προς τα πίσω στην πηγή τους. Αδύνατον να τα σταματήσεις, αδύνατον να τα στρίψεις, τα νετρίνα αποτελούν τον ασφαλέστερο τρόπο καταγραφής και παρακολούθησης κάθε πυρηνικής δραστηριότητας στον πλανήτη (αυτής με γεολωγική προέλευση συμπεριλαμβανομένης).

Ο στρατός μέχρι τώρα δε θέλει να χρηματοδοτήσει αυτόνομα ένα πρότζεκτ με κινητό ανιχνευτή νετρίνων (όπως αυτός με το όνομα Χάνο-Χάνο που έχει προταθεί να κατασκευαστεί λίγο έξω από τις ακτές της Χαβάης), θέλει όμως να συνεισφέρει στα έξοδα. Και θέλει και τα δεδομένα αργότερα.

Συμπερασματικά, οι άνθρωποι που ασχολούνται με τη φυσική των νετρίνων παρότι θα προτιμούσαν να μην μπλέκονται οι στρατόκαυλοι στα πόδια τους (γιατί αυτό συνήθως συνεπάγεται την απαγόρευση δημοσίευσης τουλάχιστον τμήματος των αποτελεσμάτων και των δεδομένων), είναι τελικά αναγκασμένοι όχι μόνο να κυνηγήσουν την συμμετοχή του υπουργείου εθνικής ασφάλειας αλλά και να προσαρμόσουν το επιστημονικό πρόγραμμα ωστε να χωρέσει η παρακολούθηση πυρηνικής δραστηριότητας στα πλάνα τους.

Η καλπάζουσα τεχνολογία λοιπόν πιέζεται από τις έμεσες αλλά καθοριστικές ντιρεκτίβες της πολιτικής ηγεσίας, αντί να πιέζει η ίδια. Το ίδιο εξάλλου συνέβη τα τελευταία εκατό χρόνια, όταν το πυρηνικό πρόγραμμα των ΗΠΑ έσπρωχνε ολόκληρο τον κλάδο της σωματιδιακής φυσικής μπροστά, και όταν Νομπελίστες ερευνητές συναγωνίζονταν εύλογα για το ποιός θα μπεί πρώτος κάτω από την οικονομική ομπρέλα των ενόπλων δυνάμεων.

Παρακολούθησα τη συνέντευξη Τσίπρα με μερικές ώρες καθυστέρηση (διότι κάνουμε και διακοπές πότε πότε) και ειδού οι εντυπώσεις μου(οι ερωτήσεις για reference εδώ).

Κατ’αρχάς όντως ο Τσίπρας φαίνεται συμπαθής τύπος και με προφανείς επικοινωνιακές αρετές. Φαίνεται επίσης να εκφράζει με επιτυχία μια σειρά από αυτονόητα όπως τα περί εκκλησίας, τα περί Μακεδονικού, τα περί εργατών στα μέσα παραγωγής τα περί Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα περί κουκουλοφόρων κλπ. κλπ. . Αυτονόητα θα μου πείτε μόνο για ορισμένους από μας. Για αυτό ακριβώς θεωρώ πολύ σημαντικό που αυτά τα αυτονόητα εκφράζονται από τον κατά πάσα πιθανότητα μελλοντικό πρόεδρο του ΣΥΝ με σχετική σαφήνεια και χωρίς δογματικό ύφος – με τον τρόπο δηλαδή που θα εξηγούσε κανείς κάτι φυσιολογικό και τετριμμένο. Και είναι σημαντικό που αυτό φαίνεται να το επιτυγχάνει με πιο άμεσο τρόπο από αυτόν του Αλαβάνου.

Από την άλλη πλεύρα, και προσπερνώντας (με θετικό πάντως πρόσημο) τις ερωτήσεις ιδεολογικού προσανατολισμού, αξιών και οραμάτων για το απώτατο μέλλον, ερωτήσεις στις οποίες ο Τσίπρας επιδόθηκε σε μετρημένη επίδειξη τυπικής αριστερής ρητορικής, οι απαντήσεις του στις ουσιαστικές ερωτήσεις με άφησαν προβληματισμένο.

Η απάντηση στο ερώτημα για τα εργασιακά και την μικρή δυείσδυση του ΣΥΝ στα συνδικάτα δείχνει οτι συνηδητοποιεί το πρόβλημα εκπροσώπησης των εργαζομένων (το οποίο btw προσπαθεί προς τιμήν του να καλύψει το ΚΚΕ με όποιο τρόπο μπορεί – και αυτό πρέπει να του αναγνωρίζεται) και έχει τη βούληση να βελτιώσει την οργάνωση και τη λειτουργία του ΣΥΝ σ’αυτό τον τομέα. Το ανθρώπινο δυναμικό για να το κάνει αυτό το έχει; Καμιά άποψη για το πώς πρέπει να γίνεί αυτό έχει; Άγνωστο.

Η απάντηση στην ερώτηση του Τάλου για την οργάνωση του ΣΥΝ και τα “νέα” μέσα έδειξε οτι έχει τη διάθεση να δεί το ζήτημα της πιο οριζόντιας οργάνωσης, παρά την τεχνολογική νύχτα που διακρίνει γενικώς την Κουμουνδούρου, χωρίς όμως να έχει να καταθέσει κάτι συγκεκριμένο. Φυσικά για να γίνει το κόμμα πιο grassroot χρειάζεται δουλειά και ανθρώπους.

Η απάντηση για την ανώτατη παιδεία (στην πιο σωστά στημένη ερώτηση της βραδιάς, από το Θέμη Λαζαρίδη) μου φάνηκε πολύ προβληματική, όχι τόσο γιατί απορρίπτω την ουμανιστική θέση του ΣΥΝ οτι η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ελεύθερη, αλλά γιατί ενώ αυτή η πρόταση έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τα δεδομένα της πραγματικότητας (και ορισμένοι ενδεικτικοί αριθμοί περιλαμβάνονται στην ερώτηση) ο Τσίπρας επιμένει να τη στηρίζει χωρίς να μας λέει πού θα βρεί η Ιατρική π.χ. τα λεφτά να υποστηρίξει χίλιους πρωτοετείς, καταλήγοντας στο τέλος στην μερική αναίρεση της πρότασης (είπε κάτι για μεταβατικό στάδιο με κλειστούς αριθμούς – αλλά ολόκληρη η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας είναι ένα μεταβατικό στάδιο με κλειστούς αριθμούς πρόσβασης σε διάφορα αγαθά). Δεν προσπαθώ να πώ οτι η πρόταση του ΣΥΝ είναι για τα σκουπίδια. Προσπαθώ να πώ όμως οτι αν πρόκειται να προτείνεις κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται προφανώς ανέφικτο, πρέπει να προσφέρεις μια πολύ πιο λεπτομερή εικόνα της πρότασής σου που να πείθει οτι είναι τουλάχιστον εφικτή. Αλλιώς κατηγορείσαι για λαϊκισμό. Κατηγορία που μου φαίνεται άδικη: ο ΣΥΝ δεν λαϊκίζει υπερβολικά ακόμα και με τα σταθμά ενός προοδευτικού αριστερού κόμματος. Υπάρχει όμως ένα έλλειμα επεξεργασίας, έλλειμα που ήταν φανερό και στην προεκλογική συνέντευξη του Αλαβάνου στο Ιστολόγιο.

Με άλλα λόγια ο ΣΥΝ δεν έχει (α) νεολαία στα πανεπιστήμια, (β) παρουσία στα συνδικάτα, (γ) κόσμο να δουλέψει και να “συνθέσει” απόψεις. Έχει δηλαδή απελπιστική ανάγκη από χέρια. Και απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν στρατολογούνται εύκολα. Μπορεί ο Τσίπρας να μετατρέψει την πολιτική Λέσχη του ΣΥΝ σε κόμμα; Μπορεί να μετατραπεί ο ΣΥΝ από κόμμα (δίκαιης) διαμαρτυρίας σε οργανισμό που δημιουργεί, προτείνει και προωθεί φρέσκες αλλά καλά επεξεργασμένες ιδέες στο πολιτικό σκηνικό; Μπορεί να εκφράσει όλους αυτούς που περιμένουν να εκφραστούν;

Αυτά είναι κατά τη γνώμη μου τα σημαντικά προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, και για αυτά δεν άκουσα πολλά στη συνέντευξη. Τα υπόλοιπα που διαβάζω στο δίκτυο, μια ατελείωτη, δηλαδή, μετα-συζήτηση για τα ΜΜΕ, για το αν είναι λαιφστάιλ φαινόμενο, για το αν προσπαθεί να καπελώσει το “κίνημα των μπλόγκερς” ή την “κοινότητα του πολιτικού ιστολογείν” (σαν οι λέξεις κίνημα και κοινότητα να σήμαιναν κάτι παραπάνω από το “σύνολο”) ή αν προσπαθεί να το προσεγγίσει ή αν κάνει άνοιγμα στους νέους, όλα αυτά μου φαίνονται επουσιώδη και εν πολλοίς αδιάφορα. Ας του χαρίσουμε το τεκμήριο της ειλικρίνειας και ας πάμε παρακάτω. Έτσι κι αλλιώς, αν η πολιτική παραγωγή του ΣΥΝ περιοριστεί και στο μέλλον στα “αυτονόητα”, με επικοινωνιακό χάρισμα ή χωρίς, αυτό το κόμμα ποτέ δεν πρόκειται να ορθοποδήσει, παρά μόνο ίσως περιστασιακά.

Υ.Γ.: να δώσω τα συγχαρητήριά μου στους συντελεστές της διαδικτυακής συνέντευξης, τον Ματθαίο Τσιμιτάκη και όλους όσους βοήθησαν στην οργάνωση και την παραγωγή της πρωτοποριακής αυτής προσπάθειας.

προσφορά στο Γαλλόφωνο κοινό του μπλόγκ, αυτό το καταπληκτικό κλιπάκι περιγράφει με ακρίβεια την μυστήρια ψυχολογία των Φλαμανδών και την αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν στους Βαλλόνους αδελφούς τους, με φόντο την επί μήνες αδυναμία των πολιτικών κομμάτων στη χώρα να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού και το ενδεχόμενο διάσπασης του ομόσπονδου κράτους στα δύο (ή και τρία) κομμάτια. Στο βιντεο (παρωδία) ο Φλαμανδός υπουργός απαντά στα Γαλλικά σε ερωτήσεις Γάλλων και Βαλλόνων δημοσιογράφων…

Η συνέντευξη καταλήγει με το γαμάτο σχόλιο οτι “στο Βέλγιο, την καρδιά της Ευρώπης, βρίσκονται όλα τα ζωτικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης”, και γυρνώντας προς τον βαλλόνο δημοσιογράφο, “αλλά εσείς οι Βαλλόνοι είστε το παχύ έντερο της ΕΕ, κι αν υπάρχει ένα όργανο χωρίς το οποίο μπορείς να ζήσεις αυτό είναι το παχύ έντερο &^$#(*&)*”.

Τρισεκατομμύρια άτομα όπως αυτά που χρησιμοποιούντια για την κατασκευή ατομικής βομβας. Φρέσκα κουλούρια στο The Onion.