“Τίποτε δεν μπορεί να γίνει βιαστικά. Τα πράγματα πρέπει να μεγαλώσουν, πρέπει να ψηλώσουν, κι αν έλθει ποτέ ο καιρός για το μεγάλο έργο, τότε τόσο το καλύτερο. Πρέπει να συνεχίσουμε να ψάχνουμε. Έχουμε βρεί κομμάτια, αλλά όχι το σύνολο. Μας λείπει ακόμα η αποφασιστική δύναμη, γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι να μας υποστηρίξουν. Ψάχνουμε για ανθρώπους. Αρχίσαμε εκεί πέρα,
στο Μπάουχάουζ. Αρχίσαμε εκεί με μια κοινότητα στην οποία ο καθένας μας έδωσε ό,τι είχε. Περισσότερα δεν μπορούμε να κάνουμε.”

Paul Klee, On modern art.

Παρακάτω, ο Joseph O’Neill, συγγραφέας του Netherlands που περιμένει στη διαρκώς αυξανόμενη στοίβα βιβλίων μου να διαβαστεί, γράφει για τις επιστολές του Μπέκετ που δημοσιεύονται για πρώτη φορά (δεν λείπει και η απαραίτητα νευρώδης και απαραίτητα ασπρόμαυρη φωτογραφία του θείου Σάμουελ). Επιστολές προς τον Joyce π.χ., σχετικά με τη χρήση διαφορετικών γραμματικών τύπων στην Ελληνικήν, επιστολές που έγραψε σε διάφορες γλώσσες σε μια δύστοκή και δύσκολη περίοδο της ζωής του (και πολυτάραχη περίοδο στην Ευρώπη γενικώς). Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ένα από τα χιλιάδες εκείνα βιβλία που δεν θα διαβάσω ποτέ λόγω έλλειψης χρόνου. Δεν μπορεί όλοι οι άνθρωποι να έχουν χρόνο για όλα τα βιβλία. Οι ιδιωτικές επιστολές του Μπέκετ σίγουρα διαβάζονται από ανθρώπους που έχουν τουλάχιστον διαβάσει πρωτύτερα ένα βιβλίο του Μπέκετ από εκείνα που ο ίδιος έγραψε με σκοπό να διαβαστούν. Κάτι με σπρώχνει παρ’όλα αυτά να το παραγγείλω. Αγοράζοντάς το, όμως, αναρωτιέμαι, δεν εξαγοράζω το δικαίωμα να αναβάλλω επ’αόριστω την ανάγνωσή του; Ο old boy ή ο Μπόρχες σίγουρα θα έχουν γράψει κάτι σχετικό.

Σημαίνουν όλα αυτά πως είμαι posh, όπως ισχυρίζεται σε κάθε ευκαιρία η Heleen; Τί θα έλεγε ο Irvin Yalom, αναρωτιέμαι;

Sürmeli gözlü güzel yüzlü gazâlân anda

Zer kemerli beli hancerli cüvânân anda

Bâ-husûs aradığım serv-i hırâmân anda

Nice akmaya gönül su gibi Sa’d-âbâd’a^[3]

There are kohl-eyed fresh-faced gazelles there

There are gold-belted khanjar-hipped young people there

And of course my love’s swaying cypress body is there

Why shouldn’t the heart flow like water towards Sa’d-âbâd?

Nedîm (نديم) (1681?–1730)

Κι ενώ το κείμενο δεν αφορά ουσιαστικά τους κατοίκους του νησιού, μου δίνει την αίσθηση οτι τώρα καταλαβαίνω ελαφρώς καλύτερα το υποβαθμισμένο, τουλάχιστον*, κομμάτι του πληθυσμού. Ίσως γιατί η γεννεσιουργός αιτία τις υποβάθμισης είναι η ίδια και στους δύο ωκεανούς: μια βαθειά και ουσιώδης διαταραχή που διατρέχει την Αμερικανική κουλτούρα.

Some made the long drop from the appartment or the office window; some took it quietly in two-car garages with the motor running; some used the native tradition of the Colt or Smith and Wesson; those well-constructed implements that end insomnia, terminate remorse, cure cancer, avoid bankruptcy, and blast an exit from intolerable positions by the pressure of a finger; those admirable American instruments so easily carried, so sure of effect, so well designed to end the American dream when it becomes a nightmare, their only drawback the mess they leave for relatives to clean up.

The men he broke made all these various exits but that never worried him. Somebody has to lose and only suckers worried.

To Have and Have not, E.Hemingway

Η προσαρμογή μας στον παράδεισο της άλλης άκρης του κόσμου δεν περιλαμβάνει μόνο ύπτιες ασκήσεις στις ομολογουμένως εκθαμβωτικές παραλίες. Περιλαμβάνει και τη συμβίωση με τις συνέπειες σε ολόκληρη την κλίμακα από το μικροσκοπικό μέχρι το μνημειώδες του somebody has to loose and only suckers worry.

*Αλλά και, εξ αντανακλάσεως, το παρελαύνον κομμάτι του πληθυσμού: τις ορδές των τουριστών που καταφθάνουν προσμένοντας να συναντούν τον παράδεισο.