Μια από τις πολλές ετυμολογικές απόπειρες της λέξης Jazz είναι οτι προήλθε από την Jass που με τη σειρά της είναι παραφθορά του γαλλικού chasser (‘chercher à prendre’, ‘pousser devant soi, obliger à avancer … faire avancer rapidement’). Μια άλλη, πιο ρομαντική αλλά μάλλον πιο λανθασμένη, εξηγεί οτι το Jass ήρθε απ’το jasmine, διότι οι ιερόδουλες στη Γαλλική συνοικία της Νέας Ορλεάνης είχαν για αγαπημένο τους άρωμα αυτό του γιασεμιού, και οτι στα σοκάκια της Νέας Ορλεάνης οι περαστικοί έσπαγαν πλάκα με τις πινακίδες Jass, καλύπτοντας ή ξεκολώντας το J, οπόταν οι μαγαζάτορες το άλλαξαν σε Jazz. Mια ακόμα οτι προέρχεται από το όνομα Jezebel, επίσης δημοφιλές ανάμεσα στις ποτάνες της Ν. Ορλεάνης. Μια άλλη οτι προέρχεται απ’την αφρικανικής καταγωγής jaz που έφτασε να σημαίνει στα κρεολικά επιταχύνω το ρυθμό, τα πράγματα, τις εξελίξεις.

Και στο βιβλίο του Pynchon, Against The Day, δυο αναρχικοί (απ’αυτους που έβαζαν βόμβες πριν το 1900), ένας εκ των οποίων παίζει μουσική σε ένα μπουρδέλο στην Γαλλική συνοικία, συζητάνε για την τέλεια Αναρχική οργάνωση. Ο μουσικός παρατηρεί οτι η έκφραση “Αναρχική οργάνωση” είναι αντιφατική.

“Yet I’ve noticed the same thing when your band plays – the most amazing social coherence, as if you all shared the same brain.”

“Sure, but you can’t call that organization.”

“What do you call it?”

“Jass.”

*Ken Burns Jazz Intro

**”washes away the dust of everyday life”

Dustin O’Halloran (από το σάουντρακ της Μαριας Αντουανέτας).

Η μαστοράντζα του Ερντεμπίλ έφτασε στη μακρινή Χονολουλού, λοιπόν. Μια προσφορά του ακούραστου και ηρωϊκού πολιτισμικού διακομιστή Κουκουζέλη. Μαζί με τα τραγούδια των Χειμερινών Κολυμβητών έφτασε, κι αυτή μέσω Κουκουζέλη, και η σχετική συζήτηση από το Ρεμπέτικο Φόρουμ. Από την οποία αντιγράφω

τα θέματα των τραγουδιών της “Ανατολής Ανατολών” δεν είναι θέματα τουρκολογίας. Είναι μεράκια, σεβντάδες, θρύλοι, παραμύθια και ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν στο χώρο που άλλοτε λεγόταν Βυζάντιο κι άλλοτε Οθωμανική αυτοκρατορία. Είναι απ’ αυτά που η επίσημη ιστορία άφησε απ’ έξω, γιατί έχουν να κάνουν με τον Άνθρωπο κι όχι με τις ομάδες. Με τον Άνθρωπο που “από τον πύργο της Βαβέλ κρατάει, χωριό του ο έρωτας και τραγουδάει πως η αγάπη δεν έχει πατρίδα”.

Κώστας.

αλλά και

Η τόσο γόνιμη αυτή Ανατολή πώς και συζεί τόσους αιώνες με άφατα τύρρανους θεούς; Και πότε θα διώξει τον καπνό τους να ξαναλάμψει το ροδάκινο στα οπλοστάσια της ζωής, στα εν παλμώ σαβανωμένα θηλυκά της;

Γιάννης

Τα τραγούδια του Ε. Ζάχου μυρίζουν παρελθόν, με ένα τρόπο μάλλον όχι ιστορικό, με έναν τρόπο οικείο – εκείνο που εγείρεται δεν είναι η ιστορική μνήμη αλλά μια μνήμη βιωματική, σχεδόν συναισθηματική, περίεργα κληρονομημένη. Σαν να ανακαλύπτεις στο πατάρι τα παιχνίδια σου απ’όταν ήσουν ενός: δεν τα θυμάσαι ακριβώς. Εκπέμπουν, όμως, μια μεταφυσική οικειότητα.

Εις επίρρωσην των παραπάνω, στέκεται αδύνατο π.χ. να συν-κινηθεί η Heleen με τους στίχους, παρ’ότι της αρέσει, νομίζω, η μουσική και παρ’ότι γνωρίζει μέσες άκρες όσα κι εγώ για την ιστορία της περιοχής.

Το φόρουμ δείχνει, μεταξύ άλλων, οτι υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και καλλιεργούν αυτού του είδους τη μουσική σε ένα επίπεδο πιο κει από αυτό του σαββατοβραδινού ρεμπετάδικου. Και διακινείται και πληροφορία: ο Παπάζογλου έβγαλε λέει καινούριο δίσκο. Τον άκουσε κανείς;

200 μέτρα μακριά από το σπίτι μου στην Αμβέρσα, στο club petrol. Το concept ήταν οτι ο Greenaway θα έπαιζε live βιντεάκια, βασισμένα στο τελευταίο του project, the Tulse Luper suitcases, ενόσω οι θαμώνες θα άκουγαν παράλληλα live μουσική από το dj. Το project ξεκίνησε στο Άμστερνταμ, στο vj temple 11 και μεταφέρθηκε στην Αμβέρσα στο πλαίσιο της αρχής μιας περιοδείας (?). Η φωτό είναι από το show στο Άμστερνταμ.

Πώς ήτανε;

Δεν ξέρω!

Πέρασα το σαββατοκύριακο πεζοπορώντας στις Αρδένες!

Η τελευταία ταινία του Winterbotom που έκανε τόσο θόρυβο εξ’αιτίας των απροκάλυπτων ερωτικών της σκηνών. Πρόκειται για ένα πείραμα: είναι δυνατόν να περιγράψει κανείς μια ερωτική ιστορία χωρίς καμμία αναφορά σε γεγονότα, καμμία αφηγηματική πλοκή, δίνοντας μόνο τις ερωτικές σκηνές όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται;

Η ταινία δεν έχει καμμία σχέση με την πορνογραφία[1] – ο σκοπός του σκηνοθέτη προφανώς δεν είναι να διεγείρει σεξουαλικά το θεατή, αλλιώς θα είχε διαλέξει πιο σεξυ πρωταγωνίστρια. Από την άλλη είναι αφόρητα βαρετή. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις ταινία χωρίς αφήγηση (ή τουλάχιστον με τόσο χαλαρή αφήγηση) και ο Winterbotom δεν είναι απ’ότι φαίνεται τόσο καλός σκηνοθέτης.

[1]και δεν καταλαβαίνω γιατί διαφωνούν στου Old Boy.