Η περιβόητη κεφαλιά του Zidane στο παγκόσμιο του 2006, αποτελεί μνημείο, κατά τη γνώμη μου, του ανθρώπινου προσώπου του πρωταθλητισμού (και του fair play υπό ορισμένη οπτική γωνία) επειδή καταδεικνύει πως όσο μεγάλες κι αν είναι οι προσωπικές και συλλογικές φιλοδοξίες σε ένα ματς τόσο ιστορικής σημασίας όσο ο τελικός ενός παγκοσμίου κυπέλλου, υπάρχει πάντα ένας σκληρός πυρήνας αξιοπρέπειας που ο ανθρωποαθλητής είναι διατεθιμένος, έστω και ενστικτωδώς, να υπερασπίσει με κάθε κόστος, ακόμα και πέρα από το δεσπόζον πλαίσιο της νίκης και της ήττας. Ένας άλλος Γάλλος με Αλγερινή καταγωγή έχει ξαναθέσει το ίδιο ζήτημα όχι μέσα στο πλαίσιο του ποδοσφαίρου, αλλά μέσα σ’αυτό της επανάστασης, όπου η ανάγκη της νίκης είναι ακόμα πιο επιτακτική. Όταν ρώτησαν τον Αλμπέρ Καμύ αν πρόκειται να υποστηρίξει το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Αλγερίας έκανε (με μεγάλη καθυστέρηση) την ιστορική δήλωση (που του στέρησε αργότερα κάθε λογής κομματική ταυτότητα):

Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στην επανάσταση και στη μάνα μου, θα διάλεγα τη μάνα μου

Σημ.: όλα αυτά τα θυμήθηκα ξανά εξαιτίας ενός ιερόσυλου σχόλιου από τον Kensai στο buzz.

Καθόλη τη διάρκεια του έτους 1849, ενώ η Ιρλανδία μαστίζεται από το μεγάλο λιμό και στην Ιταλία ο Γκαριμπάλντι μπαίνει στη Ρώμη, ενώ στις ΗΠΑ ο Μισσισιπής πλημμυρίζει την Νέα Ορλεάνη και το St. Louis καίγεται σχεδόν ολοσχερώς αφήνοντας όσους επίδοξους χρυσορύχους ταξίδευαν από την ανατολή στην Καλιφόρνια χωρίς ενδιάμεσο σταθμό για μερικούς μήνες, ενώ η Βενετία παραδίδεται στα στρατεύμετα των Αυστριακών και κάποιος Ντοστογιέφσκυ καταδικάζεται εις θάνατον για αντικυβερνητικές πράξεις και συμμετοχή σε εξτρεμιστική ομάδα διανοούμενων, ενώ ο Πόε και ο Σοπέν πεθαίνουν και ο Στρίντμπεργκ και ο Παβλόφ γεννιούνται, στο βασίλειο της Δανιμαρκίας συμβαίνει μεταξύ άλλων κάτι οπωσδήποτε αδιάφορο: ο κύριος Κίρκεγκαρντ και η Ρεγκίνα Όλσεν εκτελούν με ζήλο τους προσχεδιασμένους πρωινούς και απογευματινούς τους περιπάτους στους δρόμους της Κοπεγχάγης.

Αν δεν ήμουν ένας μετανοών, με την προηγούμενη ζωή μου, ούτε ένας μελαγχολικός… ο δεσμός μας θα μ’είχε κάνει τόσο ευτυχισμένο όσο δεν ονειρεύτηκα ποτέ οτι μπορούσα να είμαι.

Περνούσαν από τα ίδια σημεία, μέρα με τη μέρα, και όταν συναντιόνταν αντάλασσαν μόλις ένα αδιόρατο νεύμα, μια χειρονομία που έπρεπε ακολούθως να ερμηνευθεί σαν καλής ή κακής θέλησης, ανάλογα με το αν ο κύριος Κίρκεγκαρντ βρισκόταν σε αισιόδοξη ή μελαγχολική καμπή. Μια ματιά κατά τη διάρκεια του κυρήγματος στην εκκλησία, μια κίνησή του να της αφήσει χώρο να περάσει στο δρόμο, το ελαφρύ ανασήκωμα του καπέλου, το γεμάτο προσμονή σταμάτημά της στη μέση ενός δρόμου ή πάνω σε μια γέφυρα.

[Στο περιθώριο] Μου είπε: “Είθε να μην είναι πολύ αργά όταν θα μετανιώσεις…”. Αναγκάστηκα με σκληρότητα να αστειευτώ και τη ρώτησα αν νόμιζε πως έπρεπε να έρθω όπως ο Βίλχελμ στη μπαλάντα της Λενώρας

Εννιά χρόνια πριν ο Κίρκεγκαρντ στα εικοσιεφτά του έλεγε στην δεκαοχτάχρονη Ρεγκίνα που μόλις είχε παίξει πιάνο για αυτόν: “Τί με νοιάζει η μουσική! Εσάς επιθυμώ, εσάς επιθυμούσα τα τελευταία δυο χρόνια.” Ο αρραβώνας που ακολούθησε με την κεραυνοβολημένη Ρεγκίνα κράτησε λίγους μόλις μήνες: ο Κίρκεγκαρντ γρήγορα αποφάσισε οτι ο ρόλος που του επιφυλάσσει η μοίρα, του φιλοσόφου, του συγγραφέα, του Χριστιανού, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον έγγαμο βίο. Όχι μόνο διέλυσε τον αρραβώνα, εξαιτίας της μελαγχολίας του, αλλά προέτρεψε την Ρεγκίνα να παντρευτεί. Εκείνος δεν θα παντρευόταν; “Ναι, βέβαια, σε δέκα χρόνια, όταν θα έχω ξεζουμιστεί και θα χρειάζομαι μια νεαρή γεμάτη πόθο να με ξανανιώσει”!

Τί είναι άλλωστε ο Χριστιανισμός; Δεν είναι βέβαια ένα σύνολο από θεωρήματα, αλλά μονάχα να τεθείς στην υπηρεσία του.

Η Ρεγκίνα κατέρρευσε, αλλά δυο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον Σλέγκελ, τον παλιό της δάσκαλο.

Το “Ημερολόγιο του Αποπλανητή” γράφτηκε εξ’αιτίας της, για να την απωθήσω. Δε χάνει κανείς αυτόν που αγαπάει παρά όταν τον κάνει να ενεργήσει αντίθετα με τις πεποιθήσεις του. Αυτή το διάβασε, το ξέρω από τον Σίμπερν.

Οι περίπατοι στην πόλη ξεκίνησαν συστηματικά το 1849 και τελείωσαν όταν ο Κίρκεγκαρντ ζήτησε την άδεια από τον Σλέγκελ να μιλήσει στη Ρεγκίνα και ο Σλέγκελ αρνήθηκε. Τότε ο Κίρκεγκαρντ άλλαξε καθημερινά δρομολόγια.

Ποτέ δεν άλλαζα το δρόμο μου κατά ένα βήμα και γύριζα πάντοτε από το δρόμο του Κάστρου, ακόμα κι όταν, σπανιότατα, συνέβαινε να φαίνεται, λίγα βήματα μακρύτερα, ναρχεται από το δρόμο του Ασβεστόφουρνου και θα μπορούσα να διασταυρωθώ μαζί της αν δεν έστρεφα. Έτσι γινόταν μέρα με τη μέρα. [...] Την επόμενη Κυριακή, ήμουν στην εκκλησία για να ακούσω το κύρηγμα του Πωλλί. Ήταν κι αυτή επίσης. Στάθηκε κοντά μου. Ο Πωλλί κηρύττει όχι πάνω στο ευαγγέλιο αλλά πάνω στην επιστολή που αναπτύσσει οτι “πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον” κλπ. (επιστολή Ιακώβου, 1,17). Σ’αυτές τις λέξεις, κρυμμένη από το διπλανό της, στρέφει το κεφάλι και μου ρίχνει ένα πολύ διεισδυτικό βλέμμα. Κοίταζα αορίστως μπροστά μου.

Το 1855 η Ρεγκίνα και ο Σλέγκελ έφυγαν για τις Δανικές Δυτικές Ινδίες ενώ αργότερα τον ίδιο χρόνο ο Κίρκεγκαρντ, στα σαρανταδύο του, πέθανε ξαφνικά.

Έπειτα έρχονται στιγμές όπου όλα μου φαίνονται να ‘χουν μια απέραντη γλυκήτητα, όπου πιστεύω οτι έχω εννοήσει πως ο προορισμός μου είναι να περιβάλλω ακριβώς με αλήθεια την ύπαρξή μας διασαφηνίζοντας και ομολογώντας φανερά οτι ο χριστιανισμός μας είναι μια παρηγοριά και οτι δεν απαιτούμε απο τον καθένα να είναι οπαδός.

H Ρεγκίνα Όλσεν έζησε μέχρι το 1904 και προς το τέλος της ζωής της έδωσε μερικές συνεντεύξεις σε επιμελητές του έργου του Κίρκεγκαρντ, οι οποίες όμως δε διαφώτησαν ιδιαίτερα τη σχέση της μαζί του. Ο σχολιαστής Robert Neiiendam έγραψε οτι “ήξερε πως την ανέδειξε μαζί του στην Ιστορία και αυτή η σκέψη ήταν η ανταπόδωση για όσα είχε υποφέρει”.

* Soeren Kirkegaard: Ρεγκίνα. Μετάφραση Παύλου Παπασιωπη (1906 – 1977 γεννηθής εν Κοζάνη έλληνας λογοτέχνης που δημοσίευσε μόνο δύο συλλογές διηγημάτων σε απόσταση δέκα χρόνων η μια από την άλλη, με τους τίτλους “Αίθουσα” και “Εκτροπή”). Εκδόσεις Κωνσταντινίδη.

Η “Ελληνική ομάδα εκλαϊκευσης σωματιδιακής φυσικής” είναι παρακλάδι της αντίστοιχης ομάδας του CERN και έχει ως στόχο να διαδώσει στο ευρύ κοινό τα θεωρητικά και πειραματικά επιτεύγματα στο χώρο της σωματιδιακής φυσικής. Εκτός από μεταφράσεις δημοφιλών φυλλαδίων και πόστερ του CERN για το LHC (σημαντική δουλειά από μόνη της), η ομάδα

1. φαίνεται να μεταφράζει συστηματικά τις επίσημες ανακοινώσεις του LHC
2. διοργανώνει masterclasses όπου μαθητές των τελευταίων τάξεων του Λυκείου παρακολουθούν εκλαϊκευτικές διαλέξεις από σχετικούς πανεπιστημιακούς και έχουν την ευκαιρία να παίξουν με πραγματικά πειραματικά δεδομένα. Παίζει και μια ημέρα για καθηγητές λυκείου!
3. “Μέλη της Ελληνικής Ομάδας Εκλαΐκευσης δίνουν σεμινάρια-διαλέξεις σε μαθητές Λυκείων και Γυμνασίων, επιμορφωτικά σεμινάρια σε καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης καθώς και παρουσιάσεις σε ευρύ κοινό.” Η ομιλία φαίνεται να είναι στανταρισμένη και με σχετικό βίντεο.
4. Η ομάδα φαίνεται να προσπαθεί να μεταφράσει και τα συνήθως πολύ καλά “explain it in 60 seconds” άρθρα του symmetry magazine (joint fermilab/slac publication), ξεκινώντας από αυτά τα δύο εδώ.

Σε γενικές γραμμές φαίνεται να είναι μια κατ’αρχάς συνεπή προσπάθεια με καλές επιλογές περιεχομένου, παρά τον τραγικά web -1 ιστότοπο (που μπορεί όμως να βελτιωθεί εύκολα) ο οποίος κάνει την περιήγηση λίγο στριφνή*. Ελπίζω η προσπάθεια να συνεχιστεί και να βρεί ανταπόκριση κυρίως όσον αφορά τα σχολεία και τις μαθητικές εκδηλώσεις. Όσοι καθηγητές λυκείων ενδιαφέρεστε να τους φέρετε για παρουσίαση, επικοινωνήστε μαζί τους (στοιχεία στο τέλος αυτής της σελίδας).

*Επίσης να γκρινιάξω για τις μεταφράσεις των δύο άρθρων του symmetry magazine όπου υπάρχουν προτάσεις που έτσι όπως είναι μεταφρασμένες δε βγάζουν νόημα.

Ένα ακόμη τρόπαιο προστέθηκε στη συλλογή μου: από σήμερα δικαιούμαι να χτενίζω (και νόμιμα πια) τους δρόμους των νήσων Σάντουιτς (όπως και κάθε άλλο καρόδρομο των ΗΠΑ) και να συναγελάζομαι ισότιμα με τους άλλους χαζοβιόληδες, ακαμάτηδες και πληκτόπληκτους οδηγούς στα εντόνως κοινωνικά επί της ασφάλτου δρώμενα. Ενημερώνω τους τουρίστες οτι συνηθίζω να κινούμαι στην περιοχή του Γουακίκι μόνο τις πρώτες απογευματινές ώρες και ως τη δύση του ηλίου.

Το καλύτερο απ’όλα, δε, είναι οτι, μετά από 32 χρόνια μπαίνει επιτέλους, ΤΕΛΟΣ, στο επιχείρημα “τί μιλάς εσύ, ρε, αφού δεν έχεις δίπλωμα”, μόνιμη επωδός κάθε σχολίου/εποικοδομητικής κριτικής στην οδήγηση των άλλων. Χε χε χε χε χε.

Να προσθέσω παρενθετικά, οτι είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με την αρχή έκδοσης της άδειας οδήγησης – δημόσια υπηρεσία με τα όλα της, με κισέδες και κακομούτσουνες τελειωμένες πενηντάρες ΔΥ. (more…)

Ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς φυσικούς του αιώνα μας άφησε προχτές, μετά από πολύχρονη συμβίωση με την νόσο του Πάρκινσον. Ο Coleman σημάδεψε τη θεωρητική φυσική τόσο μέσα από την έρευνά του όσο και μέσα από τη παρουσίαση των ιδεών του, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας είναι οι περίφημες διαλέξεις του στο Χάρβαρντ στο μάθημα της θεωρίας πεδίου αλλά και οι ευρύτερα γνωστές διαλέξεις από το θερινό σχολείο στο Erice, που κυκλοφόρησαν με τίτλο Aspects of Symmetry. Διαβάστε το σύντομο σημείωμα του Nima Arkani-Hamed για τον συνάδελφο στο Harvard αλλά και δάσκαλο Coleman.

If I have seen further than others, it is because I was standing in between the shoulders of dwarves.

Sidney Coleman, 1937-2007

Η απάντησή του στο τελεσίγραφο των Ιταλών αναίρεσε την αρνητική εικόνα από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936

λέει για τον Μεταξά στο άρθρο του με τίτλο “Τα δύο πρόσωπα του Ιωάννη Μεταξά” ο Γιάννης Γουλιέλμος στην έγκυρη Καθημερινή. Ακόμα κι αν δεχτούμε την Μανιχαϊστική προσέγγιση της Ιστορίας που περιβάλλει το άρθρο, αναρρωτιέμαι αν την ίδια γνώμη για τις στρατηγικές ικανότητες του φασίστα δικτάτορα που αναιρούν την αρνητική του εικόνα έχουν και όσοι αριστερότερα του πολιτικού κέντρου της εποχής πέρασαν μερικά ευχάριστα χρόνια σε φυλακές και εξορίες (το ΚΚΕ δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1940, by the way).

Ενδιαφέρον έχει επίσης η άποψη οτι τα τέσσερα χρόνια της φασιστικής διακυβέρνησης της χώρας ήταν μια “ορθολογική στρατιωτική προετοιμασία” που οδήγησε στον θρίαμβο επί των Ιταλών, τον οποίον ακολουθήσε ένας μεγάλος ΠΟΥΤΣΟΣ από τα Γερμανικά στρατεύματα που περπάτησαν μέχρι την Αθήνα. Φαντάζομαι οτι πρέπει να είχε προετοιμάσει τη χώρα εξίσου καλά και για τα δύο ιστορικά γεγονότα.

Τέτοιες παπαριές διαβάζει κανείς και σε εφημερίδες αριστερότερα της Καθημερινής, λοιπόν;

Την ώρα που τα τρία διαφορετικά “στρατόπεδα” στο Ιράκ (Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδοι) προσπαθούν να καταλήξουν σε μια συμφωνία για την συνεκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας, με όρους που υπαγορεύει η Αμερικάνικη κυβέρνηση (και που σύμφωνα με την ανάλυση στο mother jones οδηγεί το Ιράκ σε διαμελισμό και παραχωρεί κυρίαρχα δικαιώματα του πρώην κράτους του Ιράκ στα διεθνή “φόρα”), υπάρχουν και μερικοί που δρουν αυτόνομα: η εταιρία Hunt Oil ανακοίνωσε οτι μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις κατέληξε σε ανεξάρτητη συμφωνία με εκπροσώπους της Κουρδικής κοινότητας στο Β. Ιράκ που προβλέπει εξερεύνηση της περιοχής κοντά στα σύνορα με την Τουρκία για πετρελαϊκά κοιτάσματα. Τα νέα αναστάτωσαν τις άλλες δύο πλευρές στο Ιράκ, παρότι οι Κούρδοι έσπευσαν να διαβεβαιώσουν οτι θα μοιραστούν τα κέρδη από τη συγκεκριμένη σύμβαση.

The Iraqi Oil minister denounced the Hunt agreement as illegal—though without a law in place it’s hard to argue the Kurds have violated it.

Το ενδιαφέρον σ’αυτή την υπόθεση είναι οτι ο ιδιοκτήτης της Hunt Oil, Τεξανός μεγιστάνας Ray Hunt, είναι προσωπικός φίλος του προέδρου Bush. Η κυβέρνηση του τελευταίου δήλωσε άγνοια για τη συγκεκριμένη μπίζνα που διακυβέυει την επίτευξη της συμφωνίας για το πετρέλαιο στο Ιράκ – συμφωνία που αποτελεί διακυρηγμένο στόχο της κυβέρνησης Bush.

Hunt declined to comment, but Jeanne Phillips, a spokeswoman for the company, says it told no one about the negotiations. “We do not discuss potential business deals with the United States government,” she says. After the agreement was made public, Phillips says, government officials called to ask for details, but even then the company refused. Kurdish officials also say they kept the negotiations secret from the United States.

Όπως λέει και το άρθρο στο Newsweek, από όπου τα διάβασα όλα αυτά, ο Bush θα μπορούσε να μάθει όλες τις λεπτομέριες της συμφωνίας παίρνοντας τηλέφωνο τον Hunt και ρωτώντας τον. Εξάλλου, ο Hunt έχει, κατά το Newsweek, κατά καιρούς δαπανήσει εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια για να εκλεγεί τόσο ο πατέρας όσο και ο υιός Bush. Σε αντάλλαγμα,

The son rewarded Hunt with a seat on the President’s Foreign Intelligence Advisory Board, a panel of outside elders who oversee whether the commander in chief is getting good advice from the intel community. More recently Hunt has been especially generous about helping to plan—and pay for—Bush’s postpresidential ambitions. He lobbied the president to build the Bush 43 presidential library at SMU—which is where Laura Bush studied—and since then he’s given $35 million to the school to buy some of the land where part of the library complex could sit.

Να υπενθυμίσω εδώ στον προσεκτικό και εν εγρηγόρσει αναγνώστη οτι ο πρώτος και κύριος λόγος για τον οποίον οι ΗΠΑ εισέβαλλαν στο Ιράκ ήταν για να εμποδίσουν την παραγωγή όπλων μαζικής καταστροφής, σώζωντας έτσι τον πλανήτη, και δευτερευόντως τον ίδιο τον λαό του Ιράκ, που μετά από δεκαετίες ανελεύθερων και καταπιεστικών καθεστώτων αναπνέει πλέον ανακουφισμένος τον αέρα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Ο άνθρωπος το γράφει καθαρά

I’m saddened that it is politically inconvenient to acknowledge what everyone knows – the Iraq war is largely about oil

Αυτά. Μεταξύ άλλων ψηγμάτων σοφίας από τον γκουρού της παγκόσμιας οικονομίας, πρόεδρο του Federal Reserve από το 1987 μέχρι το 2006, συνοδοιπόρο της Ayn Rand κλπ. κλπ , Alan Greenspan, στο καινούριο του βιβλίο με τίτλο The Age of Turbulence που κυκλοφορεί από προχτές στα βιβλιοπωλεία των ΗΠΑ.

Μεταξύ των ψηγμάτων αυτών και η αφοπλιστική δήλωση οτι ως το τέλος του 2005-2006 δεν είχε καταλάβει οτι η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων του Federal Reserve (από το 2001) δημιουργούσε την τεχνητή υπερφούσκα που πλανάται τώρα, έτοιμη να σκάσει, πάνω από την αμερικάνικη αγορά ακινήτων.

Περισσότερα στους london times online.

Διαβάζω στο contra.gr οτι ο Γκάλης αποθεώθηκε στη Μαδρίτη όπου παίζει η εθνική για το Ευρωμπάσκετ και όπου πρόκειται να τιμηθεί από τη FIBA. Αυτός ο ψυχρός, μοναχικός τύπος είναι ίσως η πιο πετυχημένη ενσάρκωση του απόλυτου αθλητή που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα. Αδίστακτος, τελειομανής, με την πιο αποτελεσματική και ταυτόχρονα εκφραστική κίνηση της εποχής του, με το πιο σφυρηλατημένο και αρμονικό μυικό σύστημα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, αυτός ο τύπος εμφανιζόταν στο γήπεδο για να παίξει και το “έξω” έπαυε να υπάρχει για αυτόν.

Τον είχα δεί μόνο μια φορά εν δράση, σε ένα παιχνίδι με την Νήαρ Ήστ, στην μπασκετική Καισαριανή, με το γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο, παρόλο που το ματς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον από πλευράς αγωνιστικής: ο Άρης θα κέρδιζε με τριάντα πόντους τουλάχιστον. Ο Γκάλης ήταν εκεί, έπαιξε για 40 λεπτά στο πιό αδιάφορο παιχνίδι του πρωταθλήματος, έτρεξε αμίλητος περισσότερο κι απ’τον νεαρότερο αντίπαλό του και δεν έκανε παραπάνω από ένα δυο λάθη: ο Άρης κέρδισε με τριάντα πόντους, ο Γκάλης πέτυχε σαράντα τεμάχια!

Για αυτούς και άλλους λόγους ο Γκάλης είναι το πιο ατόφιο παράδειγμα αυτού του περίεργου πράγματος που ονομάζεται αθλητισμός. Κι αυτό το ατόφιο παράδειγμα στάθηκε ικανό να συγκινήσει ακόμα και τους μπασκετικά ανίδεους Έλληνες οπαδούς [για όσους δε θυμούνται και είναι πάνω από 27, δείτε εδώ, εδώ κι εδώ]. Και τους συγκινεί ακόμα μια δεκαετία και βάλε μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα.

Στο μυαλό μου η συγκίνηση αυτή εκφράζεται απόλυτα με δύο αριθμούς: 30.8 πόντοι μέσος όρος σε 854 επίσημα παιχνίδια.

Αυτός ο τύπος που βλέπετε εδώ δεν είναι άλλος από τον περιβόητο Grigori Perelman. O άνθρωπος δηλαδή που, αφού απέδειξε την εικασία του Poincare, αφού αρνήθηκε το Fields Medal (το Νόμπελ των μαθηματικών), και ενώ δεν έχει ακομα αποφασίσει να διεκδικήσει το 1 εκατομύριο δολάρια ($$$!!!) που έχουν οριστεί σαν έπαθλο από το ινστιτούτο Clay για την απόδειξη της εικασίας, κρύβεται, υποτίθεται, εδώ και καιρό σε ένα διαμέρισμα κάπου στη Μόσχα για να αποφύγει τα φλας των μίντια. Οι μπλόγκερς όμως είναι παντού. Και αντί για τη Μόσχα, τον εντόπισαν στο μετρό της Αγίας Πετρούπολης.

Μιλάμε για μεγάλη σκατόφατσα, όχι αστεία. Αυτός ο τύπος λοιπόν (διδακτορικό στο πανεπιστημίο του Λένινγκραντ και έρευνα στο Steklov Institute of Mathematics) δήλωσε οτι αρνήθηκε το Fields Medal διότι “μου είναι τελείως αδιάφορο. Όλοι καταλαβαίνουν οτι αν η απόδειξη [της εικασίας Poincare] είναι ορθή, κάθε άλλη διάκριση περιττεύει”.