Προκαλεί η υπερθέρμανση του πλανήτη περισσότερους και ισχυρότερους καταστρεπτικούς κυκλώνες, όπως ισχυρίζεται η Greenpeace; Σύμφωνα με τον Thomas Schroeder του τμήματος ΜΕΤΕΟ στη Χαβάη (το μετεωρολογικό ινστιτούτο εδώ είναι υπεύθυνο για κάθε καταιγίδα από την Καλιφόρνια μέχρι τη γραμμή αλλαγής ημέρας στο μέσο του Ειρηνικού) η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί σήμερα, ούτε πρόκειται να δοθεί πειστικά τα επόμενα χρόνια λόγω έλλειψης αξιόπιστων στοιχείων σχετικά με τις καταιγίδες του προηγούμενου αιώνα. Χαρακτηριστικά αναφέρθηκαν πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν που δεν καταγράφησαν, για διάφορους λόγους, ανάμεσα στις οποίες και καταιγίδα με 500.000 θύματα στις νοτιοανατολική Ασία! Οι εκτιμήσεις που δείχνουν αυξημένη κυκλωνική δραστηριότητα τα τελευταία χρόνια στην πραγματικότητα απεικονίζουν την καλύτερη και πιο συστηματική παρακολούθηση τέτοιων συστημάτων με το πέρασμα του χρόνου.

Θεωρητικά, η αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειας (των πρώτων 30 μέτρων) των ωκεανών (συνέπεια της υπερθέρμανσης του πλανήτη) είναι ένας από τους πέντε διαφορετικούς παράγοντες που είναι απαραίτητοι για τη δημιουργία ενός κυκλωνικού συστήματος. Ένας άλλος είναι η σχετικά μικρή διακύμανση της ταχύτητας του ανέμου καθ’ύψος – αν πολύ ισχυρότεροι άνεμοι πνέουν σε σχετικά χαμηλό ύψος το κυκλωνικό σύστημα διασκορπίζεται (οι trade winds που φυσούν ασταμάτητα στη Χαβάη είναι ένας απ’τους λόγους που τα νησιά είχαν στο παρελθόν σχετικά λίγα κρούσματα καταστρεπτικών καταιγίδων*).

Για την ακρίβεια προσομειώσεις σε πλανητικό επίπεδο δείχνουν οτι είναι λογικό να περιμένει κανείς ελαφρά μείωση της κυκλωνικής δραστηριότητας με εξαίρεση τις περιοχές στις παρυφές των μουσώνων (όπου προβλέπεται μικρή αύξηση). Αλλά έτσι κι αλλιώς οι προσομοιώσεις που υποθέτουν διπλασιασμό του CO2 στην ατμόσφαιρα δείχνουν διακύμανση της κυκλωνικής δραστηριότητας στο επίπεδο του 2% – σαφώς μή μετρήσιμη με τα ισχύοντα συστήματα παρακολούθησης.

Μια αξιοσημείωτη “παράπλευρη απώλεια” της έντονης διεπιστημονικής κόντρας σχετικά με την αύξηση ή μη της συχνότητας και της καταστρεπτικότητας των κυκλωνικών καταιγίδων είναι η επίδραση τέτοιων προβλέψεων στα ασφάλιστρα των κατοικιών σε περιοχές που θεωρούνται ευάλωτες, όπως η Φλόριντα. Οι ασφαλιστικές, εκμεταλλευόμενες τις δυσοίωνες προβλέψεις μερίδας της επιστημονικής κοινότητας, αυξάνουν αλματωδώς τα ασφάλιστρα σε δυσθεώρατα ύψη – ή αρνούνται να ασφαλίσουν σπίτια σε περιοχές που θεωρούν ιδιαίτερα ευάλωτες – σε σημείο που αλλάζει δραματικά ο ετήσιος προϋπολογισμός
μεγάλης μερίδας των (κυρίως συνταξιούχων) κατοίκων της πολιτείας της Φλόριντα. Παρόμοιες τάσεις παρατηρούνται και σε άλλες γειτονικές πολιτείες των ΗΠΑ.

Το συμπέρασμα από όλη αυτή την ιστορία είναι οτι όταν ένα επιστημονικό ζήτημα αποκτά ξαφνικά την προβολή και την σπουδαιότητα που έχουν σήμερα οι περιβαλλοντικές αλλαγές, δημιουργούνται πόλοι επιρροής και στα δύο άκρα του φάσματος (από ανθρώπους που είτε δεν έχουν την γνώση είτε έχουν ισχυρά εξωεπιστημονικά κίνητρα, είτε και τα δυο μαζί), που διαστρεβλώνουν την ήδη περίπλοκη συζήτηση συνεχώς Τις συνέπειες τις πληρώνει νομοτελειακά ο “απλός πολίτης”.

Για την ιστορία να σημειώσω οτι ο Tomas Schroeder δεν έδειξε να έχει αμφιβολίες σχετικά με το άν υπερθερμένεται ο πλανήτης ή αν αυτό οφείλεται στην αύξηση του CO2. Στην ερώτηση “θεωρείτε οτι υπάρχει αιτιακή σχέση ανάμεσα στην αδιαμφισβήτητη αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα και την αδιαμφησβήτητη αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη” απάντησε πως, ναί, πιστεύει οτι υπάρχει αιτιακή σχέση και παρέπεμψε στην τελευταία έκθεση του IPCC το οποίο περιέραψε ως σχετικά μετριοπαθή οργανισμό ως προς τις δηλώσεις του. Επίσης εξήγησε οτι είναι γνωστό και εντελώς διάφανο στην κοινότητα οτι στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι σκεπτικιστές σχετικά με τα παραπάνω πληρώνονται από ιδρύματα όπως το ινστιτούτο CATO** , που υπάρχουν για να υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

* Δείτε όμως την ιστορία του κυκλώνα Iniki που έπληξε τα νησιά την 11η Σεπτεμβρίου 1992 και τις προσπάθειες των μετεωρολόγων και των “hurricane hunters” να πάρουν μετρήσεις από το εσωτερικό και το “μάτι”.
** στη σελίδα του οποίου φαίνεται τώρα να ανησυχούν σχετικά με το αν οι ΗΠΑ, μια που συνεισφέρει το μεγαλύτερο ποσοστό CO2 σε διεθνές επίπεδο, οφείλει αποζημιώσεις σε τρίτες χώρες (PDF).

H ομάδα DAMA/LIBRA από το Gran Sasso της Ιταλίας ισχυρίζεται* πως ανίχνευσε απευθείας σωματίδια σκοτεινής ύλης προερχόμενα από την άλω που υποτίθεται οτι συνοδεύει το γαλαξία μας. To εν λόγω πείραμα βασίζεται στην απλή παρατήρηση οτι καθώς η Γή κινείται με 30 χμ/δευτερόλεπτο (πόσο;) σε σχέση με τον ήλιο και το ηλιακό μας σύστημα με 232 χμ/δευτερόλεπτο (πόσοοο;) σε σχέση με το κέντρο του γαλαξία ως προς τον οποίο η άλως της σκοτεινής ύλης είναι ακίνητη, το καλοκαίρι το (διανυσματικό) άθροισμα των δύο ταχυτήτων είναι μεγαλύτερο από ότι το χειμώνα, και άρα η Γη σαρώνει περισσότερα σκοτεινά σωματίδια (γνωστά και ως WIMPs) τότε από ότι το χειμώνα. Συνεπώς το πλήθος των παρατηρήσιμων σωματιδίων θα πρέπει να αυξομειώνεται κατά τη διάρκεια ενός έτους. Όπως πάντα μπάλα παίζει ένα συνημίτονο και μια αρμονική ταλάντωση (ομαλή κυκλική κίνηση, προβολή συνιστώσας της ταχύτητας σε άξονα που περνά από το κέντρο κλπ, κλπ). Το σημαντικό είναι πως καμία άλλη πηγή θορύβου που μιμείται την αντίδραση του ανιχνευτή στα σκοτεινά σωματίδια δεν εμφανίζει αντίστοιχη ταλαντωτική συμπεριφορά.

Υποτίθεται οτι τα αποτελέσματα του DAMA/LIBRA έχουν στατιστική βαρύτητα μεγαλύτερη από 6.5σ (σκληρό). Παρόλα αυτά εμείς θα κρατήσουμε όπως πάντα μικρό καλάθι μέχρι να υπάρξει επιβεβαίωση από άλλα παρόμοια πειράματα – όπως λέει κι ο apetrov εδώ το παρόμοι πείραμα XENON δεν είδε τίποτα.

*χωρίς δημοσίευση ακόμα αλλά με μια παρουσίαση σε συνέδριο.

UPDATE: το προδημοσιευμένο άρθρο στο arxiv εδώ. Σκληρή κριτική από τον Juan Collar στο Cosmic Variance εδώ.

Ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς φυσικούς του 20ου αιώνα πέθανε χτες, αφήνοντας τοον κόσμο της Φυσικής φτωχότερο.

This was John Archibald Wheeler, one of the legends of modern physics. He did foundational work on quantum mechanics, collaborating with Niels Bohr on some of the earliest work in nuclear fission. He invented the S-matrix. He played important roles in both the Manhattan project (atomic bomb) and the Matterhorn project (Hydrogen bomb). He made major contributions to general relativity, co-authoring with Charlie Misner and Kip Thorne the bible of the field. He was legendary for his way with words, coining such terms as wormholes, quantum foam, black holes, and the wave function of the Universe (the Wheeler-DeWitt equation). He trained generations of students; one of his first was Richard Feynman.

(από τη νεκρολογία ενός από τους μαθητές του στο cosmic variance)

Το Nature έκανε πρόσφατα μια άτυπη δικτυακή δημοσκόπηση στην οποία συμμετείχαν 1400 αναγνώστες του από 60 χώρες γύρω από τη χρήση ή μή φαρμακευτικών ουσιών για την “τόνωση” διανοητικών λειτουργιών όπως η εστίαση, η συγκέντρωση και η μνήμη. Το 20% όσων συμμετείχαν απάντησαν θετικά!

For those who choose to use, methylphenidate was the most popular: 62% of users reported taking it. 44% reported taking modafinil, and 15% said they had taken beta blockers such as propanolol, revealing an overlap between drugs. 80 respondents specified other drugs that they were taking. The most common of these was adderall, an amphetamine similar to methylphenidate. But there were also reports of centrophenoxine, piractem, dexedrine and various alternative medicines such as ginkgo and omega-3 fatty acids.

Η σχετικά πρόσφατη αυτή τάση αποδίδεται στην αυξημένη πίεση για αποτελέσματα που ασκείται σε όλα τα στάδια της ζωής ανθρώπων που ακολουθούν ακαδημαϊκή καριέρα ή γενικά καριέρα που απαιτεί έντονη και καθημερινή “διανοητική” εργασία, από το σχολείο και το πανεπιστήμιο μέχρι την πολυπόθητη απόκτηση μόνιμης (ή “μόνιμης”) θέσης εργασίας.

Οι δημοφιλέστερες από τις παραπάνω νευροντόπες φαίνονται να έχουν “σχετικά μικρή” θετική επίδραση, λένε οι ειδικοί, αλλά δεν υπάρχουν μελέτες για πιθανές παρενέργειες από μακροχρόνια χρήση.

Few studies have looked in depth at the prevalence of this kind of drug use or at people’s attitudes towards it. And few data are available on how effective these neuroenhancing agents are or on long-term side effects.

Επιπροσθέτως, παρότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί οτί η χρήση παρόμοιων ουσιών από ανήλικους μαθητές θα έπρεπε να απαγορεύεται, ορισμένοι ισχυρίζονται οτι θα τα έδιναν στα παιδιά τους αν έπαιρναν και οι συμμαθητές τους!

Το φαινόμενο φαίνεται να κατατάσσεται ακόμα στη σφαίρα του Placebo, αλλά τα ηθικά διλήμματα στο μυαλό ορισμένων φαίνεται πως έχουν ήδη απαντηθεί. Έτσι όταν τα σκευάσματα φτάσουν να προσφέρουν μετρήσιμες βελτιώσεις στην διανοητική απόδοση των χρηστών, μια νέα, χρυσοφόρα αγορά θα έχει μόλις ανοίξει. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι διαφημιστές. The future is orange!

(από το xkcd.com)

Διαβάζω στο Not Even Wrong (και στους NYT) για τη δωρεά του δισεκατομυριούχου Jim Simons (o Renaissance Technologies για όσους σχολούνται με τα hedge funds) ύψους 60 εκ. δολλαρίων με σκοπό την εκ του μηδενός ίδρυση ενός (ακόμα) ινστιτούτου για τη γεωμετρία και τη φυσική στο Stony Brook. Το καινούριο ινστιτούτο γύρω από τόσο “άχρηστα” αντικείμενα όπως η γεωμετρία και η αμιγώς θεωρητική φυσική θα είναι από τα πιο εύρωστα στις ΗΠΑ, από ότι φαίνεται.

Και σκέφτομαι οτι τέτοιου είδους δωρεές φυσικά και θα ήταν ευπρόσδεκτες (θεωρητικά) και στα δικά μας εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η μικρή λεπτομέρια είναι οτι ο Simons ξεκίνησε την καριέρα του ως (πολύ) διαπρεπής μαθηματικός/θεωρητικός φυσικός (βλέπε Chern-Simons μοντέλα) και μετά την έκανε για το χρηματιστήριο όπου και έγινε ζάμπλουτος (προσλαμβάνοντας ως επί το πλείστον ανθρώπους με διδακτορικό στη φυσική, τα μαθηματικά και την επιστήμη υπολογιστών, btw, να του κάνουν τις προβλέψεις για τα derivatives που χρειάζεται*).

Ενώ οι δικοί μας αντίστοιχοι επιχειρηματίες είναι στην καλύτερη περίπτωση λαμόγια και στη χειρότερη υπερλαθρέμποροι. Οι δικές τους δωρεές είναι πολύ πιο πιθανόν να γίνουν προσβλέποντας σε συγκεκριμένα ανταλλάγματα, ή απαιτώντας να κατευθύνουν την έρευνα στους τομείς που χρειάζεται η επιχείρησή τους – μετακυλίοντας δηλαδή την οργάνωση και μέρος του κόστους για το r&d τους (λέμε τώρα) στα πανεπιστήμια.

Δε λέω πως αυτό το τελευταίο είναι απαραίτητα κακό. Αναρωτιέμαι όμως αν θα βρεθεί κανείς να δώσει 60 εκ. ευρώ (ή έστω δραχμές) για ένα ινστιτούτο γεωμετρίας στην Αθήνα.

*: και οι δόκτορες στις παραπάνω επιστήμες ας ρίξουν μια ματιά στα job opennings στην rentec, θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό!

Η διαδικασία αναζήτησης του εκλεκτού που θα καλύψει την χηρεύουσα θέση στο τμήμα θεωρίας εδώ στη Χαβάη μας φέρνει μερικούς εκλεκτούς ομιλητές για τα συνήθως βαρετά σεμινάρια της Πέμπτης. Σήμερα είχαμε τον Alex Friedland, από το Los Alamos, που δουλεύει στο interdisciplinary χώρο ανάμεσα στη θεωρητική φυσική υψηλών ενεργειών και στην αστροφυσική. Η ομιλία, για την οποία θα γράψω αν προλάβω μόλις βρώ το pdf αρχείο της παρουσίασης, είχε ως θέμα το πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε παρατηρήσεις της αστροφυσικής για να εξάγουμε συμπεράσματα για την ύπαρξη ή όχι εξωτικών σωματιδίων ή καταστάσεων που προβλέπονται από διάφορα θεωρητικά μοντέλα. Ανάμεσα στα άλλα που ειπώθηκαν το μάτι μου πήρε και αυτή την ωραία σχηματική παρουσίαση της εξέλιξης των άστρων ανάλογα με τη μάζα τους. Την εντόπισα στο site του Chandra στο Harvard και το παραθέτω.

Παρεκλίνουμε από την παραδοσιακή θεματολογία αυτού του ιστολογίου και μπαίνουμε για λίγο στα χωράφια του spaceballz μόνο και μόνο για να σας δείξουμε ένα πολύ περιεκτικό σκονάκι γύρω από τους τρόπους με τους οποίους οι αστρονόμοι ανακαλύπτουν εξωπλανήτες. Εξωπλανήτες ονομάζονται οι πλανήτες έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Όπως αντιλαμβάνεστε πρόκειται για πολύ σέξυ αντικείμενο: Είμαστε μόνοι στο σύμπαν; Υπάρχουν εξωγήινοι πολιτισμοί; Υπάρχουν κατοικίσιμοι πλανήτες; Υπάρχουν πλανήτες όπου οποιαδήποτε μορφή ζωής βασισμένη στο νερό έχει δυνατότητα ύπαρξης;

Ισως δεν είναι προφανές σε όσους δεν έχουν άμεση επαφή με την αστρονομία, αλλά οτιδήποτε σε μέγεθος πλανήτη βρίσκεται σε άλλο ηλιακό σύστημα από το δικό μας και δεν ακτινοβολεί (δηλαδή δεν είναι άστρο) είναι πολύ δύσκολο να παρατηρηθεί “απευθείας”. Μπορεί όμως κανείς, με την βοήθεια των σούπερ γουάου τηλεσκοπίων τελευταίας κυκλοφορίας να τους παρατηρήσει έμμεσα, με τρείς διαφορετικές μεθόδους. Αυτές οι μέθοδοι και ακόμα περισσότερα περιγράφονται περιληπτικά στο εν λόγω “σκονάκι” από το SEED magazine.

Για όσους βιαστικούς δεν θέλουν να διαβάζουν σκονάκια, οι τρείς τρόποι είναι

• μέτρηση της μεταβολής του χρώματος του άστρου γύρω από το οποίο περιφέρεται ο πλανήτης. Η περιφορά του πλανήτη προκαλεί μια μικρή μετατόπιση στη θέση του άστρου ως προς εμάς. Όταν αυτή η μετακίνηση γίνεται προς την κατεύθυνσή μας το φώς του άστρου γίνεται (ελαφρώς) πιο μπλέ ενώ όταν η γίνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση το φώς γίνεται πιο κόκκινο (αυτό το γνωστό φαινόμενο – που έχει την ίδια εξήγηση με τον ήχο του ασθενοφόρου που αλλάζει συχνότητα όταν μας προσπερνάει – λέγεται φαινόμενο Doppler ).
• μέτρηση της μεταβολής της έντασης του φωτός που εκπέμπει το άστρο καθώς ο πλανήτης περνά από μπροστά του (και επισκιάζει ένα μικρό τμήμα του). Αυτή η μέτρηση δίνει πληροφορίες για την διάμετρο του πλανήτη (αφού η σκιά έχει εξαρτάται από τη διάμετρο).
• gravitational microlensing: όταν ένα λαμπρό άστρο περνάει πίσω από το άστρο του εξωπλανήτη, το φώς του λαμπρού άστρου καμπυλώνεται εξαιτίας του βαρυτικού πεδίου του άστρου του εξωπλανήτη (διότι το φώς ακολουθεί τον συντομότερο δρόμο από το ένα σημείο στο άλλο, αλλά ας μην μπούμε σε λεπτομέριες). Έτσι σχηματίζεται ένας δίσκος από “είδωλα” του λαμπρού άστρου. Αν υπάρχει εξωπλανήτης αυτά τα είδωλα είναι στρεβλωμένα εξαιτίας του βαρυτικού πεδίου του πλανήτη. Μιλάμε για πολύ σέξυ αστρονομία!!

Αντέστε* να το δείτε πάντως, αξίζει τον κόπο.

*πληθυντικός του “άντε”.

Πρόσφατα, έμαθα, ήταν τα 70στά γενέθλια του Αρχιερέα του Προγραμματισμού, του Τιτάνα της σύγχρονης επιστήμης υπολογιστών, του Μάγου της ηλεκτρονικής τυπογραφίας, του άξιου διαδόχου του Τούρινγκ και του Φον Νόιμαν, του ενός και μοναδικού Donald E. Knuth. Όσοι ιερόσυλοι δε γνωρίζουν το γιατί ο πλανήτης οφείλει να προσκυνήσει με σεβασμό και δέος στον πιονιέρο αυτόν του 21ου αιώνα να διαβάσουν αμέσως αυτό και τους σύνδεσμους εκεί δα δέ, ειδαλλιώς θα τα πούμε στο τρίμηνο.

Διαβάζοντας (μέσω του buzz) το άρθρο αυτό του Αρανίτση έπεσα πάνω στη φράση

η ίδια η καλπάζουσα τεχνολογία πίεζε αφόρητα προς την κατεύθυνση μιας έκρηξης που θα άνοιγε τις πύλες της Κόλασης

και σκέφτηκα πόσο εντελώς λάθος βλέπουν τα πράγματα, μερικές φορές, μέσα στην τύφλα τους οι κύρηκες του ερμητισμού στην Ελλάδα αλλά και αλλού. Διότι έτυχε ας πούμε να συζητάω πρόσφατα με τους πειραματικούς εδώ στη Χαβάη αλλά και τους επισκέπτες ερευνητές που ασχολούνται με την παρατηρησιακή αστροφυσική νετρίνων. Θέλουν λοιπόν όλοι αυτοί να φτιάξουν έναν μεγαλύτερο και καλύτερο ανιχνευτή από αυτούς που υπάρχουν σήμερα σε Ιαπωνία, Αμερική και Ευρώπη, όχι γιατί έτσι τους καύλωσε, αλλά γιατί έτσι θα μάθουμε επι τέλους κάποιες βασικές λεπτομέριες σχετικά με το πώς αλληλεπιδρούν τελικά τα νετρίνα (και ίσως και άλλες “λεπτομέριες” σχετικά με την CP παραβίαση – αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος).

Δεδομένης όμως της ξαφνικής (και δυσεξήγητης) κατρακύλας των επιδοτήσεων για έρευνα που διέταξε η παρούσα κυβέρνηση για φέτος (αποτέλεσμα της οποίας η μείωση κατά 10% των μισθών όσων π.χ. δουλεύουν στο Fermilab, τον μεγαλύτερο επιταχυντή στον κόσμο αυτή τη στιγμή ) το να βγείς παγανιά για χρηματοδότηση ενός πειράματος τα αποτελέσματα του οποίου έχουν μόνο θεωρητική αξία (!!) έφτασε να καλείται δονκιχωτισμός.

Τί κάνει λοιπόν η αντίστοιχη νετρινο-κοινότητα; Μόνο ένας αμερικάνικος οργανισμός είναι σίγουρο οτι θα συνεχίσει να έχει πόρους στο άμεσο αλλά και το ευρύ μέλλον: ο αμερικανικός στρατός. Επιπλέον οι ανιχνευτές νετρίνων θα μπορούσαν να είναι πολύ χρήσιμοι ως ανιχνευτές πυρηνικής δραστηριότητας – είναι γνωστό οτι μπορείς να δείς ακριβώς πού βρίσκονται και πότε λειτουργούν τα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας από τα δεδομένα του Kamiokande. Κάθε πυρηνική διάσπαση εκλύει νετρίνα, τα οποία ακολούθως εγκαταλείπουν τον αντιδραστήρα ανενόχλητα και ταξιδεύουν ευθύγραμμα, δείχνοντας, έτσι, προς τα πίσω στην πηγή τους. Αδύνατον να τα σταματήσεις, αδύνατον να τα στρίψεις, τα νετρίνα αποτελούν τον ασφαλέστερο τρόπο καταγραφής και παρακολούθησης κάθε πυρηνικής δραστηριότητας στον πλανήτη (αυτής με γεολωγική προέλευση συμπεριλαμβανομένης).

Ο στρατός μέχρι τώρα δε θέλει να χρηματοδοτήσει αυτόνομα ένα πρότζεκτ με κινητό ανιχνευτή νετρίνων (όπως αυτός με το όνομα Χάνο-Χάνο που έχει προταθεί να κατασκευαστεί λίγο έξω από τις ακτές της Χαβάης), θέλει όμως να συνεισφέρει στα έξοδα. Και θέλει και τα δεδομένα αργότερα.

Συμπερασματικά, οι άνθρωποι που ασχολούνται με τη φυσική των νετρίνων παρότι θα προτιμούσαν να μην μπλέκονται οι στρατόκαυλοι στα πόδια τους (γιατί αυτό συνήθως συνεπάγεται την απαγόρευση δημοσίευσης τουλάχιστον τμήματος των αποτελεσμάτων και των δεδομένων), είναι τελικά αναγκασμένοι όχι μόνο να κυνηγήσουν την συμμετοχή του υπουργείου εθνικής ασφάλειας αλλά και να προσαρμόσουν το επιστημονικό πρόγραμμα ωστε να χωρέσει η παρακολούθηση πυρηνικής δραστηριότητας στα πλάνα τους.

Η καλπάζουσα τεχνολογία λοιπόν πιέζεται από τις έμεσες αλλά καθοριστικές ντιρεκτίβες της πολιτικής ηγεσίας, αντί να πιέζει η ίδια. Το ίδιο εξάλλου συνέβη τα τελευταία εκατό χρόνια, όταν το πυρηνικό πρόγραμμα των ΗΠΑ έσπρωχνε ολόκληρο τον κλάδο της σωματιδιακής φυσικής μπροστά, και όταν Νομπελίστες ερευνητές συναγωνίζονταν εύλογα για το ποιός θα μπεί πρώτος κάτω από την οικονομική ομπρέλα των ενόπλων δυνάμεων.