Στο εμβληματικό αυτό μπαρ του Σαν Φρανσίσκο, πίσω από την Μπεκετικής φυσιογνωμίας φιγούρα του μπάρτέντερ υπάρχει ανάμεσα στα μισογεμάτα μπουκάλια μια επιγραφή που γράφει:

We reserve the right not to serve you
nomatter who you are,
who you think you are,
how much money you have or
who your daddy is.

***

Παραδίπλα υπάρχει το ακόμα πιο εμβληματικό βιβλιοπωλείο City Lights, όπου μπορείς να διαβάσεις μυθιστορήματα στην πλοκή των οποίων εμπλέκεται το βιβλιοπωλείο στο οποίο τα διαβάζεις (στην περίπτωσή μου διάβαζα ένα απόσπασμα από το The Savage Detectives για το οποίο θα γράψω οπωσδήποτε πολλλλλά στο μέλλον).

Από τους D. Busch και J. Starling του πανεπιστημίου του Madison, Wisconsin, δημοσιευμένο στα 1986, με τίτλο: “Rectal Foreign Bodies: Case Reports and a Comprehensive Review of the World’s Literature“. Δείτε εδώ (τρίτο στην κατάταξη) την επική σχετική ακτινογραφία και τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της έρευνας (το άρθρο δεν το βρίσκω όμως στο δίκτυο και ανησυχώ – λέτε να είναι κατασκευασμένο;;).

Ενώ διασχίζουμε, λοιπόν, τον κατηφορικό αυτοκινητόδρομ Η2 που οδηγεί στο Πέρλ Χάρμπορ, λέει ο μπαμπάς στην σχεδόν τρίχρονη κόρη:
– Κοίτα Κιάρα το δάσος που περνάει από μέσα του αυτό το ποταμάκι, και που μέσα στο δάσος υπάρχουν μεγάαλα δέντρα και μέσα στα δέντρα μένουν κουκουβάγιες και σκίουροι και μικροί ποντικοί και σκαντζόχοιροι, όπως στο βιβλίο σου που διαβάζαμε χτες το βράδυ…

και απαντά η κόρη (στα αγγλικά)

- Yeah, but where is the Starbucks ?

περιγράφει ο old boy μου θυμίζει την εξής σκηνή: ημίχρονο αγώνα μπάσκετ με την Αγία (Παρασκευή), χάνουμε καμιά δεκαριά πόντους και στα αποδυτήρια επικρατεί κατήφεια. Μετά από λίγα λεπτά σιωπής μπαίνει φουριόζος ο κόουτς Κουκής (ο Γιάννης Κουκής πρώην παίχτης του Ολυμπιακού τα πέτρινα χρόνια με Καστρινάκη).

“Τί να σας πώ ρε μαλάκες”.

Σιωπή δευτερολέπτων.

“Τα πικ-εν-ρολ δε δουλεύουνε, τα συστήματα δε δουλεύουνε, τα σκριν γίνονται στον αέραααα, γαμώ το φελέκι μου”.

“Παίζεται μ’αυτούς τους ρούκουνες[1] και ούτε μια πάσα της προκοπής δε μπορείτε να βγάλετε. Έχετε μαλακίσει τον ελέφαντα. Από ματσολιά[2] σε ματσολιά το πάτε. Έτσι νομίζετε πως θα κερδίσετε το ματσάκι; Αρχίδια μάντολες[3] θα κερδίσετε. Γαμ** &^*&^@!**@#&, …”.

Και ενώ ο κόουτς αφρίζει για το επόμενο τρίλεπτο (υπεραιματωμένο κεφάλι, καπνοί απ’τα αφτιά, κ.ο.κ.) δέκα μαντράχαλοι με σορτσάκια κοιτάζουν διαρκώς τα πλακάκια των αποδυτηρίων με τα χέρια να καλύπτουν απελπισμένα το πρόσωπο. Ο πρώτος που έσπασε ήταν ο “βοσκός”[4], το υστερικό γέλιο του οποίου ακαριαία απελευθέρωσε το καρμικό παραλλήρημα ημών των υπόλοιπων. Οριακά το γλίτωσε ο κόουτς Κουκής το έμφραγμα[5].

[1]ρούκουνας: λέξη άγνωστης ετυμολογίας, υποτιμητικός πάντως χαρακτηρισμός για τις μπασκετικές ικανότητες του αντιπάλου. Συνώνυμο επίσης άγνωστης προέλευσης, ο “τρικούδουνος”.
[2]ματσολιά = μαλακία, σφάλμα, λάθος. Επίσης άγνωστη ετυμολογία, εικάζεται δάνειο από την Ιταλική.
[3]μάντολες = αμάντολες = μεγάλα αμύγδαλα. Αρχίδια μάντολες (ή και αρχίδια μάντορλες) εικάζω οτι καταδεικνύει πρόβλημα στους όρχεις λόγω σκληρότητας και όχι λόγω μεγέθους. Πάντα είχα την απορία τί είναι οι μάντολες, αλλά την έλυσα στη Σικελία όπου το μενού στα παγωτά είχε και γεύση μάντορλε (ή κάπως έτσι).
[4]κλασσικός πλέι μέικερ και εκτελεστής συμπαίκτης μας με μόνιμη κατοικία στο Μαραθώνα. Ο ίδιος ουδέποτε αποδέχθηκε το ψευδώνυμο.
[5]τα επόμενα χρόνια που το φιλοσόφησε το κοουτσιλίκι ήταν πάντως πολύ πιο χαλαρός αλλά το ίδιο εφευρετικός στα μπινελίκια του.

Τριάντα δύο σημαίνει δεκατέσσερα χρόνια μετά το σχολείο (περισσότερα από ότι μέσα στο σχολείο). Σημαίνει εφτά χρόνια μετά το πανεπιστήμιο (ισοφαρίζοντας την επταετία στο Φυσικό Αθήνας). Σημαίνει εφτά χρόνια χωρίς μπάσκετ μετά από εφτά χρόνια μπάσκετ. (από πρώην μπασκετμπολίστας, πρέπει πλέον να αυτοπροσδιορίζομαι ως κάποιος που έπεξε και ένα φεγγάρι μπάσκετ).

Με παραπάνω χρόνια και (λίγα) παραπάνω κιλά, με γυναίκα και κόρη, χωρίς την πολυτέλεια μιας ξάγρυπνης νύχτας και χωρίς τσιγάρο, ακούω τα τριζόνια της Χονολουλού και κοιτάζω τη θάλασσα. Εφτά χρόνια πρίν, με τσιγάρο και αλκοόλ, η θάλασσα υποννοούταν πάντα, πίσω από τις πολυκατοικίες της Αθήνας. Κάπνιζες κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό στο σημείο που συναντάει τις κεραίες στις ταράτσες και ήταν σαν να κοιτάζεις τη θάλασσα. Τώρα η θάλασσα είναι ορατή, άμεσα, πίσω απ’τους ουρανοξύστες του Γουακίκι, και η απέναντι όχθη φτάνει στην Αμερική ή την Ιαπωνία.

Στο μεταξύ αύριο πρωί, κάτω στην πόλη, Αμερικάνοι και Ασιάτες θα πουλάνε και θ’αγοράζουν τον κόσμο, ανεβαίνοντας ένα ένα τα σκαλιά της ιεραρχίας. Αντίθετα οι δικές μου μέρες είναι γεμάτες χρωμοδυναμική και τόπ κουάρκς, υπέρυθρες ανωμαλίες και απειρισμούς κατωφλίου, Χίγγς και Σούζυ και νετρίνα. Ανεβαίνω, παράλληλα, σχεδόν από αδράνεια, τα σκαλιά μιας άλλης, καλύτερα οχυρωμένης και λιγότερο ευπώλητης (δυστυχώς) ιεραρχίας. Από διδακτορικός φοιτητής, σε τζούνιορ ποστ ντοκ, σε σίνιορ ποστ ντοκ (του χρόνου).

Και χρωμοδυναμική μέχρι τις έξι, γιατί από κεί και μετά οι μέρες μου είναι γεμάτες Heleen και Κιάρα. Γίνεται, ωρέ, επιστήμη με ωράριο; Αντίστροφα, γίνεται μπαμπάς με ωράριο; Γίνεται, γίνεται, είναι καιρός να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το ωράριο αυξάνει την παραγωγικότητα, άλλωστε, ειδικά όταν συνδυάζεται με υπερωρίες.

Μετά τη μία τη νύχτα, σ’αυτή την πόλη δεν οδηγεί κανείς – από το παράθυρο βλέπω μακριά τον αυτοκινητόδρομο έρημο.

Εφτά χρόνια πρίν θα ήταν αδύνατον να φανταστώ τον εαυτό μου όπως είναι σήμερα. Στο μεταξύ αντάλλαξα πρόθυμα την χαοτική, ‘εργένικη’ και ονειρική ζωή μιας παρατεταμένης φοιτητικής μετηβείας με μια πιο συμπαγή καθημερινότητα οικοδομημένη στον πραγματικό κόσμο όπου παράγεις (έστω αριθμούς), εκτίθεσαι, κρίνεσαι και ανταγωνίζεσαι (έστω και απρόθυμα ή προσποιητά – αν και σε ένα χώρο όπου όλοι οι ανταγωνιζόμενοι ανταγωνίζονται προσποιητά, όλες οι προσποιήσεις μεταπίπτουν ραδιενεργώς και ο ανταγωνισμός γίνεται καθ’όλα πραγματικός – Λακάν). Δεν είμαι σίγουρος οτι θα βγώ κερδισμένος απ’την ανταλλαγή. Πάντως μέχρι τώρα δεν έχω παράπονο.

Τριάντα δύο, λοιπόν. Καλά είναι. Όπως λέει κι ο φίλος Avi, μέχρι τα 92 έχω ακόμα. Σοφή κουβέντα αυτή, οπότε ακούστε και κανένα τρανσάκι από τον εν λόγω.

Από μια μικρή, με ανεπαρκή ηχομόνωση και άθλια υδραυλικά ξύλινη καλύβα, σε ένα μεγάλο, χωρίς ρεύμα και γκάζι, με προβληματική ηλεκτρική εγκατάσταση, και σαφώς πιο ακριβό σπίτι, με θέα όμως στην ουρανογραμμή (skyline λέμε) του Γουακίκι. Μόλις βάλουμε ιντερνέτ θα γράψω περισσότερες λεπτομέριες για τον άθλο της μετακόμισης, τα κατσαριδοκούραδα, τα υγρά καθαρισμού και τον νέο, πεπαλαιωμένο γιαπωνέζικο κήπο μας.

Επίσης να μην ξεχάσω να ειδοποιήσω όλους εσάς που σκέφτεστε να έρθετε στην Χονολουλου, πώς έχετε ακόμα ακριβώς έντεκα μήνες καιρό. Μετά το πέρας του Σεπτεμβρίου 2008 η οικογένεια lazopolis θα μετακομίσει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) πίσω στη Γηραιά Ήπειρο.

Ο αγαπητός/η Huginn μας ενημερώνει (με σχόλιό του σε προηγούμενο ποστ) οτι ομάδα 5/10/20/30 ατόμων που έκανε “παρέμβαση” στο καζίνο της Πάρνηθας (βάψανε μερικούς τοίχους κόκκινους και γράψανε και μερικά συνθήματα στους εναπομείναντες εκρού) συνελήφθη από μια/δυο διμοιρίες ΜΑΤ. Οι ΜΑΤατζήδες τους κάνανε τόπι στο ξύλο (μετά τη σύλληψη, λένε), και τους τσουβαλιάσανε στην ΓΑΔΑ, όπου και, μετά από μερικές σωφρονιστικές σφαλιάρες, τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.

Ο αγαπητός/η Huggin μας προστάζει να διαδώσουμε τα νέα (στους χιλιάδες αναγνώστες μας), οπότε πάρτε το σχόλιο

#
Huginn said { on 29 Jul, 9:36 am e}

Ψιλό επείγον μου φαίνεται,πηγή ιντυμίντια…
Ομάδα περίπου 20 ατόμων επιτέθηκε το πρωΐ της Κυριακής στο πάρκινγκ του Καζίνο της Πάρνηθας.

Οι δράστες πέταξαν κόκκινες μπογιές σε δύο ΙΧ αυτοκίνητα κι ένα λεωφορείο που ήταν σταθμευμένα εκεί.

Στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή και εξαφανίστηκαν. Από την αστυνομία βρίσκεται σε εξέλιξη επιχείρηση ενώ έχουν αποκλειστεί όλοι οι δρόμοι με σκοπό τον εγκλωβισμό και τη σύλληψη των δραστών.

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΣΥΛΛΗΨΗ 3 ΑΤΟΜΩΝ εδώ και διαδώστε το…

Η όλη ιστορία φαίνεται να ξεκίνησε με αφορμή φερόμενη απόφαση της κυβέρνησης να παραχωρήσει 65.5 στρέμματα στο καζίνο, αντί της αναδάσωσης.

Δύο σχόλια δικά μου

α) Η “παρέμβαση” μου φαίνεται ηλίθια. Μια εκστρατεία ενημέρωσης μέσω ίντερνετ θα είχε μάλλον τα ίδια αποτελέσματα, χωρίς το ξύλο και χωρίς να δίνεται τροφή στην αέναη προσπάθεια παραμόρφωσης κάθε μή φιλήσυχης πρωτοβουλίας από τα ΜΜΕ. Άλλο τόσο ηλίθια μου φαίνεται η αντίδραση του κρατικού μηχανισμού, αλλά η μία ηλιθιότητα εκπορεύεται από την άλλη.

β) Εντελώς ανεξάρτητα, η αστυνομική βία μέσα και έξω από την Ασφάλεια μου προξενεί ένα εντονότατο συναίσθημα αηδίας και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει το μέγεθος της αποτυχίας μας (σας) σαν κοινωνία να οικοδομήσουμε κανόνες συμπεριφοράς στοιχειωδώς σοβαρούς. Γιατί ο μπάτσος που δέρνει αγαπητέ αναγνώστη, δέρνει εξ’ ονόματός σου, πληρώνεται απ’τους φόρους σου και η εξουσία του υπάρχει επειδή του την παραχώρησες εσύ.

Κι έτσι, ανάμεσα στα χαζά ζημιάρικα παιδιά και στους μπάτσους που τα δέρνουν, αναγκάζομαι να είμαι με το μέρος των παιδιών. Κι ας αναγνωρίζω οτι υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στο θύτη και το θύμα. Διότι αν πρόκειται να διαλέξεις πλευρά, δεν είναι βολετό να διαλέξεις την πλευρά με το γκλομπ.

Αλλά αυτό το παιχνίδι με ενδιαφέρει ολοένα και λιγότερο, αγαπητέ/η Huggin

Τα ψέματα τελείωσαν κύριοι και κυρίες. Από τούδε και στο εξής παρακαλείστε να μου απευθύνετε το λόγο στον πληθυντικό και μόνο όταν πρόκειται για κάτι εξαιρετικά σημαντικό.

Μετά από μια σεμνή τελετή ερωταποκρίσεων στην κεντρική aula του πανεπιστημίου του Nijmegen, μια Δευτέρα του περασμένου Μαρτίου, οι κελεμπιοφόροι προφέσορες συνήλθαν και αποφάσισαν ομόφωνα να μου απονείμουν τον πολυπόθητο πάπυρο. Τον παρέλαβα ενώπιον της οικογενείας (Ελληνικής και Βέλγικης) συσκευασμένο σε ένα πορφυρό κύλινδρο από χαρτόνι, και ακολούθως απομακρύνθηκα από τη αίθουσα ακολουθώντας την πομπή των εξεταστών, όπως προστάζει το τελετουργικό. Ο συμβολισμός ήταν ξεκάθαρος!

Αντίθετα με ότι φανταζόμουν, την επόμενη μέρα δεν ξύπνησα φωτισμένος, το μυαλό μου δεν λειτουργούσε τρείς φορές γρηγορότερα, το παρουσιαστικό μου δεν εξέπεμπε το αναμενόμενο καθολικό κύρος ενός δόκτορος, δεν μιλούσα αυτομάτως πιο αργά, πιο μεστά και πιο περίσκεπτα. Ήμουν ακριβώς ο ίδιος!

Η επισημότητα της τελετής, οι κελεμπίες, η παρουσία ανθρώπων που εκτιμώ στην εξεταστική επιτροπή, ο πάπυρος στα λατινικά (qed), όλα αυτά κολακεύουν αναμφίβολα ένα εγώ διψασμένο για αναγνώριση. Παρότι είναι δύσκολο να αποσυμπιέσεις τον εαυτό σου από το στρες εκείνη τη στιγμή, θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν πως δεν το ευχαριστήθηκα. Και είναι και κάτι άλλο: η απονομή σήμανε, με τρόπο οριστικό, το τέλος μιας περιόδου της ζωής μου. Και επειδή πάσχω κι εγώ από αυτό που έχουν περιγράψει (δεν θυμάμαι πού το διάβασα) ως σύνδρομο της Αριστεράς – μια εγγενής αδυναμία να τελειώσεις και να το ευχαριστηθείς ( ), για έναν ακόμα λόγο οφείλω να δηλώσω οτι το ευχαριστήθηκα.

Τρία γεγονότα μου φαίνονται εκ των υστέρων σημαντικά: το πρώτο είναι η εγγενής άρνηση του καθηγητή μου να συγκινηθεί, στάση εξόχως συγκινητική από μόνη της όταν βλέπεις οτι καταβάλει προσπάθεια για να την συντηρήσει. Νομίζω οτι αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της (βέλτιστης εκδοχής της) Ολλανδικής νοοτροπίας. Το δεύτερο είναι ένα συναίσθημα απερίγραπτης ευεξίας, αργά τη νύχτα εκείνης της δευτέρας, μέσα στο αυτοκίνητο που διέσχιζε τους σκοτεινούς αυτοκινητόδρομους της νότιας Ολλανδίας, και ενώ όλοι οι υπόλοιποι πλην του οδηγού κοιμόντουσαν αποκαμωμένοι. Ήταν μια ευεξία σχεδόν ορμονική, που δεν ήθελα (και αυτό είναι το περίεργο) να την μοιραστώ με κανέναν άλλο.

Το τρίτο γεγονός είναι ένα email που έλαβα μερικές μέρες μετά. Μια επιφανής ινδή (αμερικανίδα) φυσικός, όχι πολύ μεγαλύτερή μου, αλλά ήδη καταξιωμένη στο χώρο έγραψε για να μου πει οτι έπεσε στα χέρια της ένα αντίτυπο της διατριβής και, διαβάζοντας το κομμάτι που την αφορούσε (και που περιέγραφε σαν background το πιο σημαντικό τμήμα της δικής της δουλειάς), αποφάσισε να με συγχαρεί για την παρουσίαση και την πρωτότυπη εργασία. Το email ήταν σχεδόν κοινότυπο. Αλλά με χαροποίησε σχεδόν όσο και η επίσημη τελετή. Διότι τελικά αυτό που μετράει δεν είναι ο πάπυρος, αλλά το αν η δουλειά σου διαβάζεται από αυτούς που πρέπει, αν τους ενδιαφέρει, αν γίνεται χρήσιμη στη δική τους δουλειά. Αν η αμεληταία, σε βάθος χρόνου, συνεισφορά σου, είναι έστω και περιστασιακά σημαντική.

Τελικά είμαστε ματαιόδοξα πλάσματα.

Αν πρόκειται να μας ζαλίσετε για να βγείτε, μη μπείτε καθόλου.

Το ξεκίνημα του sync.gr και όλων των υπόλοιπων δεύτερης γενιάς aggregators, είναι ένα καλό ορόσημο για να ξανασκεφτούμε, με καλύτερα εργαλεία στη διάθεσή μας, τί ακριβώς σημαίνει να διατηρεί κανείς ιστολόγιο, ή μάλλον, τί σημαίνει για τον καθένα από μας να διατηρεί το ιστολόγιό του.

Αυτό εδώ είναι ένα καλό παράδειγμα σχιζοφρενικού ιστολογίου. Δεν γράφω τακτικά, δεν διατηρώ στενή θεματολογία, αλλάζω με εμετικούς ρυθμούς και αμφίβολα αισθητικά αποτελέσματα την οπτική σχεδίαση, δεν έχω συνδέσμους στο πλάι, βαριέμαι να γυρνάω στα ιστολόγια και να αφήνω σχόλια “κοινωνικού χαρακτήρα”, βαριέμαι γενικώς το προμόσιον, δεν έχω καν χρόνο να αφήσω σχόλια σε ποστ που μ’ αρέσουν.

Το παρόν, λοιπόν έχει λίγους επισκέπτες και λίγους εισερχόμενους συνδέσμους. Εξ’ού και κατετάγην 454ος (στο τοπ 10% δηλαδή ) και καταϊδρωμένος, στη λίστα με τα δημοφιλή του sync, εξ’ού και δεν ασχολούμαι πια με στατιστικά και επισκέπτες (εδώ και κανένα χρόνο). Όταν δεν υπάρχουν σχόλια είναι σαν να γράφω στο κενό. Αν, μάλιστα ακολουθούσα τις συμβουλές ορισμένων ειδικών και έκλεινα τα σχόλια, το κενό θα ήταν πραγματικό (ή τουλάχιστον η κατάσταση θα ήταν μή διακρίσιμη από αυτήν του κενού). Αλλά και τώρα που είναι ανοιχτά δε μπορώ να πώ πως πνίγομαι από τις αντιδράσεις των θαμώνων.

Για την ακρίβεια, το περί το ιστολογείν κοινό αγνοεί επιδεικτικά τα όσα γράφονται εδώ, με εξαίρεση ίσως έναν μικρό κύκλο ανθρώπων των οποίων τα ιστολόγια διαβάζω κι εγώ ανελλειπώς (όσων έχω καταφέρει να εντοπίσω, δηλαδή, γιατί το 20% των αναγνωστών που αντιστοιχεί στον nik athenian δηλώνω πως δεν το έχω βρεί ακόμα).

Παρόλα αυτά καμία διάθεση δεν έχω να σταματήσω να γράφω.

Συνεπώς; Στην περίπτωσή μου η αναδρομική σχέση με τους επισκέπτες είναι διαδικασία δευτερεύουσα. Πρωτεύουσα είναι η σχέση μου με τον αυτόνομο γραπτό λόγο (αυτόνομο αλλά ίσως όχι πάντα αυτόφωτο, έταιρον εκάτερον). Τα ποστ εδώ είναι καταγεγραμμένα και ανακλήσιμα. Η, εφήμερη έστω, διαδυκτιακή ύπαρξη είναι εξασφαλισμένη.

Διαπιστώνω λοιπόν οτι ο πρωταρχικός στόχος του να γράφει κανείς στο ίντερνετ, δηλαδή η αναμετάδοση της πληροφορίας, ουδόλως με απασχολεί (με εξαίρεση ίσως τα ποστ περί φυσικής). Αυτό που με απασχολεί είναι αυτή η αυτιστική αναπαραγωγή σε λέξεις σκέψεων σχεδόν τετριμμένων (όπως αυτή για παράδειγμα). Σκέψεις που μάλλον δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Εκτός από εμένα στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.

Συνεπώς; Το ιστολόγιο είναι ένα παιχνίδι που σχετίζεται στενά με την έννοια του χρόνου.

ενώ πλένεις τα πιάτα η “ερημιά” του Χατζιδάκι παίζει στο σαλόνι και αρχίζεις να σκέφτεσαι αντανακλαστικά τα ποιήματα του Καρούζου που δεν αξιόθηκες να διαβάσεις ακόμα (μόνο τη μητριά μας, την αλύγιστη βαρύτητα θυμάσαι), αλλά και οτι ο Χατζιδάκις του σήμερα που θα εκφράσει αυτό που πάλλεται αληθινά στην Ελλάδα δεν έχει βρεθεί ακόμα, ίσως όμως υπάρχει, κάπου χαμένος στο θόρυβο που προκαλεί το ατέρμονο μηντιακό χαριτολόγημα.