Η μαστοράντζα του Ερντεμπίλ έφτασε στη μακρινή Χονολουλού, λοιπόν. Μια προσφορά του ακούραστου και ηρωϊκού πολιτισμικού διακομιστή Κουκουζέλη. Μαζί με τα τραγούδια των Χειμερινών Κολυμβητών έφτασε, κι αυτή μέσω Κουκουζέλη, και η σχετική συζήτηση από το Ρεμπέτικο Φόρουμ. Από την οποία αντιγράφω

τα θέματα των τραγουδιών της “Ανατολής Ανατολών” δεν είναι θέματα τουρκολογίας. Είναι μεράκια, σεβντάδες, θρύλοι, παραμύθια και ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν στο χώρο που άλλοτε λεγόταν Βυζάντιο κι άλλοτε Οθωμανική αυτοκρατορία. Είναι απ’ αυτά που η επίσημη ιστορία άφησε απ’ έξω, γιατί έχουν να κάνουν με τον Άνθρωπο κι όχι με τις ομάδες. Με τον Άνθρωπο που “από τον πύργο της Βαβέλ κρατάει, χωριό του ο έρωτας και τραγουδάει πως η αγάπη δεν έχει πατρίδα”.

Κώστας.

αλλά και

Η τόσο γόνιμη αυτή Ανατολή πώς και συζεί τόσους αιώνες με άφατα τύρρανους θεούς; Και πότε θα διώξει τον καπνό τους να ξαναλάμψει το ροδάκινο στα οπλοστάσια της ζωής, στα εν παλμώ σαβανωμένα θηλυκά της;

Γιάννης

Τα τραγούδια του Ε. Ζάχου μυρίζουν παρελθόν, με ένα τρόπο μάλλον όχι ιστορικό, με έναν τρόπο οικείο – εκείνο που εγείρεται δεν είναι η ιστορική μνήμη αλλά μια μνήμη βιωματική, σχεδόν συναισθηματική, περίεργα κληρονομημένη. Σαν να ανακαλύπτεις στο πατάρι τα παιχνίδια σου απ’όταν ήσουν ενός: δεν τα θυμάσαι ακριβώς. Εκπέμπουν, όμως, μια μεταφυσική οικειότητα.

Εις επίρρωσην των παραπάνω, στέκεται αδύνατο π.χ. να συν-κινηθεί η Heleen με τους στίχους, παρ’ότι της αρέσει, νομίζω, η μουσική και παρ’ότι γνωρίζει μέσες άκρες όσα κι εγώ για την ιστορία της περιοχής.

Το φόρουμ δείχνει, μεταξύ άλλων, οτι υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και καλλιεργούν αυτού του είδους τη μουσική σε ένα επίπεδο πιο κει από αυτό του σαββατοβραδινού ρεμπετάδικου. Και διακινείται και πληροφορία: ο Παπάζογλου έβγαλε λέει καινούριο δίσκο. Τον άκουσε κανείς;

Αν πρόκειται να μας ζαλίσετε για να βγείτε, μη μπείτε καθόλου.

Το ξεκίνημα του sync.gr και όλων των υπόλοιπων δεύτερης γενιάς aggregators, είναι ένα καλό ορόσημο για να ξανασκεφτούμε, με καλύτερα εργαλεία στη διάθεσή μας, τί ακριβώς σημαίνει να διατηρεί κανείς ιστολόγιο, ή μάλλον, τί σημαίνει για τον καθένα από μας να διατηρεί το ιστολόγιό του.

Αυτό εδώ είναι ένα καλό παράδειγμα σχιζοφρενικού ιστολογίου. Δεν γράφω τακτικά, δεν διατηρώ στενή θεματολογία, αλλάζω με εμετικούς ρυθμούς και αμφίβολα αισθητικά αποτελέσματα την οπτική σχεδίαση, δεν έχω συνδέσμους στο πλάι, βαριέμαι να γυρνάω στα ιστολόγια και να αφήνω σχόλια “κοινωνικού χαρακτήρα”, βαριέμαι γενικώς το προμόσιον, δεν έχω καν χρόνο να αφήσω σχόλια σε ποστ που μ’ αρέσουν.

Το παρόν, λοιπόν έχει λίγους επισκέπτες και λίγους εισερχόμενους συνδέσμους. Εξ’ού και κατετάγην 454ος (στο τοπ 10% δηλαδή ) και καταϊδρωμένος, στη λίστα με τα δημοφιλή του sync, εξ’ού και δεν ασχολούμαι πια με στατιστικά και επισκέπτες (εδώ και κανένα χρόνο). Όταν δεν υπάρχουν σχόλια είναι σαν να γράφω στο κενό. Αν, μάλιστα ακολουθούσα τις συμβουλές ορισμένων ειδικών και έκλεινα τα σχόλια, το κενό θα ήταν πραγματικό (ή τουλάχιστον η κατάσταση θα ήταν μή διακρίσιμη από αυτήν του κενού). Αλλά και τώρα που είναι ανοιχτά δε μπορώ να πώ πως πνίγομαι από τις αντιδράσεις των θαμώνων.

Για την ακρίβεια, το περί το ιστολογείν κοινό αγνοεί επιδεικτικά τα όσα γράφονται εδώ, με εξαίρεση ίσως έναν μικρό κύκλο ανθρώπων των οποίων τα ιστολόγια διαβάζω κι εγώ ανελλειπώς (όσων έχω καταφέρει να εντοπίσω, δηλαδή, γιατί το 20% των αναγνωστών που αντιστοιχεί στον nik athenian δηλώνω πως δεν το έχω βρεί ακόμα).

Παρόλα αυτά καμία διάθεση δεν έχω να σταματήσω να γράφω.

Συνεπώς; Στην περίπτωσή μου η αναδρομική σχέση με τους επισκέπτες είναι διαδικασία δευτερεύουσα. Πρωτεύουσα είναι η σχέση μου με τον αυτόνομο γραπτό λόγο (αυτόνομο αλλά ίσως όχι πάντα αυτόφωτο, έταιρον εκάτερον). Τα ποστ εδώ είναι καταγεγραμμένα και ανακλήσιμα. Η, εφήμερη έστω, διαδυκτιακή ύπαρξη είναι εξασφαλισμένη.

Διαπιστώνω λοιπόν οτι ο πρωταρχικός στόχος του να γράφει κανείς στο ίντερνετ, δηλαδή η αναμετάδοση της πληροφορίας, ουδόλως με απασχολεί (με εξαίρεση ίσως τα ποστ περί φυσικής). Αυτό που με απασχολεί είναι αυτή η αυτιστική αναπαραγωγή σε λέξεις σκέψεων σχεδόν τετριμμένων (όπως αυτή για παράδειγμα). Σκέψεις που μάλλον δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Εκτός από εμένα στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.

Συνεπώς; Το ιστολόγιο είναι ένα παιχνίδι που σχετίζεται στενά με την έννοια του χρόνου.

Κάθε φορά που ένα ποστ έχει περισσότερο ή λιγότερο διφορούμενο χαρακτήρα, κάθε φορά που με τις λέξεις του ανοίγει ένα περίεργο παράθυρο με θέα στον ίδιο κήπο αλλά από περίεργη γωνία, ένα μεγάλο μέρος των σχολίων είναι πάντα διερευνητικά των προθέσεων του συγγραφέα. Σαν να ήξερε πάντα ο συγγραφέας ποιές ήταν οι προθέσεις του. Σαν να συνέπιπτε πάντα η προοπτική του με την προοπτική του κειμένου.

Θέλουμε να είμαστε σίγουροι για τις ακριβείς ηθικές συντεταγμένες του κιμπούτς του απέναντι πριν αρχίσουμε την επίθεση. Για απλό αγνάντι ούτε λόγος.

Σήμερα, γιατί αύριο θα έχουν ανοίξει άλλα 100 χιλιάδες. Αύριο πρωί θα έχουν ανέβει και 1.3 εκατομύρια φρέσκα ποστάκια για σένα προσωπικά. Τα στατιστικά έρχονται από την τελευταία ανακοίνωση της Technorati, από τα συμπεράσματα της οποίας αξίζει να σημειωθεί οτι, μετά τα αγγλικά, η επικρατέστερη γλώσσα είναι τα γιαπωνέζικα (και ακολουθούν τα κινέζικα) και όχι τα ισπανικά όπως φανταζόμουν.
Επίσης σημαντικό, ίσως, είναι οτι τα ιστολόγια που καταγράφονται να έχουν περισσότερη επιρροή (μέσω του συστήματος αξιολόγησης συνδέσμων της υπηρεσίας) συντηρούνται με, κατά μέσο όρο, 25 ποστ το μήνα (!!), δηλαδή κάτι λιγότερο από ένα τη μέρα, ενώ η αφρόκρεμα των ιστολόγων (οι δημοφιλέστεροι 4000) ποστάρουν κατά μέσο όρο δυο φορές τη μέρα!!

Παράλληλα με τον αριθμό των ποστ, θεμελιώδη ρόλο παίζει και η ηλικία του ιστολογίου: άμα δε σε τσεκάρουνε οτι είσαι αξιόπιστος δεν πας πουθενά. Με άλλα λόγια, οι δημοφιλέστεροι είναι αυτοί που υπάρχουν πολύ καιρό και ποστάρουν σαν τρελοί – οι “ακούραστοι σκαπανείς του διαδικτύου”, δηλαδή.

Τέλος αξιοσημείωτη είναι και η είσοδος των φαρσί σαν μία από τις 10 περισσότερο διαδεδομένες γλώσσες στα ιστολόγια (που μάλλον κάτι λέει για τη δυείσδυση του μέσου στο Ιραν, και ίσως και για το είδος της υποτιθέμενης ανελευθερίας στη χώρα αυτή).

Μετά τις συνηθισμένες προειδοποιήσεις για το αμφίβολο της αξιοπιστίας αντίστοιχων στατιστικών (κυρίως λόγω ιστολογίων που φτιάχνονται για διαφημιστικούς λόγους, γνωστών και ώς splogs – αν και στην technorati ισχυρίζονται οτι βελτιώνουν πολύ τα σχετικά φίλτρα) να συνοψίσω: αν θές να είσαι δημοφιλής πόσταρε σαν το Βέγγο, για μεγάλο χρονικό διάστημα και αν όχι στα αγγλικά, τουλάχιστον στα γιαπωνέζικα.

Η Ελληνική δικαιοσύνη παρουσιάζει, σε σκηνοθεσία +ευλόγησον+ το αριστούργημα:

[το banner από την magicasland].

Την αμέριστη συμπαράστασή μου σε όσους διώκονται ή πρόκειται να διωχθούν στην εξέλιξη αυτής της ιστορίας*.
Πάντως θα πλήρωνα για να βρίσκομαι στο ακροατήριο μιας δίκης με τον φερόμενο ως μυνητή και τους φερόμενους ως πραγματικούς του στόχους…
*Μεταφέρω επίσης και την αμέριστη συμπαράσταση των Βρήλ και των λοιπών καλλικαντζαραίων, όπως μου μεταβιβάσθηκε μέσω προσωπικής ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.

Διαβάζω τα ελληνικά ιστολόγια και αναρωτιέμαι πώς και μ’ενδιαφέρουν όλα αυτά τα σημεία μιας τόσο μακρινής πραγματικότητας. Τί με νοιάζει για τους δασκάλους σας και τις προσευχές σας και τις δηλώσεις της Αλέκας, γιατί τα διαβάζω όλα αυτά και αντιδρώ σχολιάζοντας; Έξω στο δρόμο έχει φοίνικες και SUV αυτοκίνητα, φοιτητές νυσταγμένους με ιστιοσανίδες αντί για ιστολόγια, και μια γερή δόση Αμερικής πάνω από στρώματα Ασίας.

Γιατί να με ενδιαφέρουν όσα γράφετε;

Εφορμώμενος από το πρόσφατο πόστ του Vrypan, για τις συζητήσεις στα σχόλια των ιστολογίων που ξεφεύγουν και για άλλες που χάνονται διαχεόμενες σε διάφορα ιστολόγια, έψαξα μήπως βρώ το εργαλείο που μου λείπει: κάτι που να μαζεύει απλώς τα σχόλια από όσα πόστς σε ενδιαφέρει να παρακολουθήσεις. Και βρήκα το co.mments που κάνει ακριβώς αυτό.

Τραβάς ένα από τα κουμπιά τους στα bookmark σου και κάθε φορά που θές να παρακολουθήσεις μια συζήτηση (εφόσον αυτή διεξάγεται στα σχόλια ενός ποστ, βεβαίως – άρα δεν λύνεται το πρόβλημα που τίθεται στον vrypan) το πατάς. Μετά πας στον ιστοχώρο που έχεις ανοίξει, στο co.mments και βλέπεις τα καινούρια σχόλια από όλες τις συζητήσεις που σε ενδιαφέρουν μαζεμένα. Έχεις και την δυνατότητα να σβήσεις τα σχόλια που έχεις διαβάσει, αλλά και να εμφανίσεις τις συζητήσεις που παρακολουθείς στο δικό σου ιστολόγιο (πράγμα που θα επιχειρήσω μόλις γυρίσω από το αυριανό ταξίδι στο Λέτσε).

Εψές αργά (πολύ αργά όπως αποδείχτηκε) ανακάλυψα το site `The Pirate Bay .org‘, τον αυτοαποκαλούμενο μεγαλύτερο torrent tracker του πλανήτη. Σε απλά ελληνικά το site κάνει την ίδια δουλειά με το Emule, αλλά πιο αποδοτικά για μεγαλύτερα αρχεία (ταινίες, εφαρμογές, παιχνίδια) από ότι το Emule. Γενικώς, και σε όλες τις χώρες του κόσμου, τέτοιου τύπου δραστηριότητες δέχονται βροχή από μυνήσεις και οδηγούν σε ειδικές νομοθεσίες που κατασκευάζονται για να τις καταστήσουν παράνομες, κάτω από την πίεση των εταιριών των οποίων τα συμφέροντα θίγονται.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου; Όχι σε όλες. Υπάρχει μια μικρή χώρα ανυπότακτων Σουηδών που αντιστέκεται: εκεί το να προσφέρει κανείς τα συγκεκριμένα torrents δεν είναι παράνομο. Και οι servers του PirateBay βρίσκονται στη Σουηδία και συντηρούνται από μια ομάδα ακτιβιστών αφοσιωμένων ενάντια στα copyrights και το κλειδωμένο software [δες σχετικό άρθρο στο Wired].

Στο site τους, φόρα παρτίδα, αναρτούν και τα mails που δέχονται καθημερινά από τους δικηγόρους (των apple και microsoft μεταξύ πολλών άλλων), καθώς και τις απαντήσεις που τους στέλνουν. Σε μια, χαρακτηριστική ανάμεσα σ’αυτές, όταν οι δικηγόροι της Apple τους συνιστούν να κατεβάσουν αμέσως το site και να τους παραδώσουν τα IP addresses όλων όσων έχουν κατεβάσει προϊόντα τους, απαντούν ως εξής [θα έβαζα τον ακριβή σύνδεσμο από το Piratebay αλλά μια και το site είναι κατεβασμένο, δεν θα τα βρείτε - δείτε εδώ για κανα-δυό άλλες απαντήσεις]:

Αντί να σας συστήσουμε απλώς να χώσετε έναν οποιονδήποτε τεράστιο δονητή στον κώλο σας, σας προτείνουμε ειδικότερα να χρησιμοποιείσετε τον Adrian 21”, γιατί, σύμφωνα με πληροφορίες μας, άλλοι δικηγόροι που χρησιμοποίησαν φτηνότερες μάρκες τους είδαν να σπάνε κατά την διάρκεια της πράξης.

Αυτό παει να πεί φλεγματικό χιούμορ.:)

Όμως, σήμερα το πρωί, η Σουηδική αστυνομία μπούκαρε με δυο εντάλματα και κατέβασε όλους τους servers του site και άλλων εταιριών/οργανώσεων, μέχρι να αποφασιστεί (!!!!) αν η δραστηριότητα του PirateBay παραβιάζει ή όχι τους νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων. Στη Wikipedia αναφέρεται οτι Σουηδικό τηλεοπτικό κανάλι, επικαλούμενο ανώνυμες πηγές, ανέφερε οτι η κίνηση του Εισαγγελέα κατά του PirateBay ήταν συνέπεια πιέσεων από την κυβέρνηση των Η.Π.Α. . Το site είναι κατεβασμένο προς το παρόν, και έπεται δικαστική μάχη με μηνύσεις εκατέρωθεν. Αλλά στη Σουηδία (που όπως επισημαίνουν και οι τύποι στο Pirate Bay, δεν είναι μια από τις πολιτείες των Η.Π.Α.) όπου το file sharing έχει πάρει μορφή πανεθνικής εξέγερσης, φαίνεται πως υπάρχει ελπίδα.

Επειδή έχει αρχίσει και με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση με τους Χυδαίους, μήπως μπορώ να έχω μια λίστα, ή δυνατόν εξαντλητική; Όποιος θέλει μπορεί να προσθέσει το όνομα οποιουδήποτε Χυδαίου στα σχόλια (ακόμα και ανωνύμως, για τον φόβο της χυδαιότητας).

Αλλιώς καλό είναι να σταματήσουμε την κουβέντα: η χυδαιότητα, όπως και η διαπλοκή, είναι κούφιες κατηγορίες όταν απευθύνονται χωρίς ονόματα, προορισμένες μόνο για τα αυτιά όσων `γνωρίζουν’.

Επιστρέφοντας από ένα άκρως αποκαλυπτικό συνέδριο (που έλαβε χώρα στη γενέτειρα του Μπαχ, ένα χωριό στην πρώην Α. Γερμανία ονόματι Eisenach, σε ξενοδοχείο του οποίου πέρασα την εβδομάδα που πέρασε χωρίς ίντερνετ και χωρίς δυνατότητα εφέσεως), σας ενημερώνω (όλους εσάς, τους εκατοντάδες αναγνώστες μου) οτι αναχωρούμε αύριο για Σικελία, με τη γυναίκα [sic], τη μικρή και το αυτοκίνητο. Δεν προβέπεται να επιστρέψουμε πρίν το τέλος Μαϊου. Ως εκ τούτου, η ενημέρωση του παρόντος θα γίνεται αραιά και πού, και μόνο αν στην Σισίλια ευδοκιμούν τα ιντερνετ καφέ.

Αντιλαμβάνομαι πως φεύγω στη μέση ενός πολέμου (βλέπε το συνοπτικό ποστ του old boy, και την εκεί παρατιθέμενη βιβλιογραφία, καθώς και αυτό το ποστ του George Le Nonce, όλα τα ποστς του bfo και ορισμένα του J95, όπως ας πούμε αυτό) στον οποίον θα ήθελα να συμμετάσχω ως άτακτος (παρ’ότι θα συμμετείχα τελικά ως τακτικός) αλλά δυστυχώς ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ. Το αυτόν ισχύει και για τα δυο τελευταία ποστ στο Ιστολόγιο ([1] και [2]). Ειδικά το [2] που αναφέρεται `στην ιστοριογραφία της επανάστασης του 1821 και στην εκλαϊκευμένη πρόσληψή της’ συνοψίζει κατά κάποιο τρόπο την αίσθηση που μου δημιουργεί η ανάγνωση του βιβλίου του Mazower, `Salonica, City of Ghosts’, η οποία μου αποκαλύπτει διαρκώς το πέπλο άγνοιας που μας έχει επιβληθεί γύρω από οτιδήποτε είναι σχετικό με τους Οθωμανούς και εμπλέκεται έστω και ακροθιγώς με τους κρατούντες μύθους του ’21.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι ενδιαφέρονται για Σισιλιάνικες εμπειρίες, stay tuned. Οι υπόλοιποι (εκατοντάδες, επιμένω) ας παρηγορηθούν με τις φωτό του Θάνου στο anotherblog.net, ή ας περιμένουν ως τον Ιούνιο, οπόταν και υπόσχομαι βροχή από ποστ (στους ρυθμούς του ολντ μπόυ). Τα λέμε.