Όπως ίσως δεν ξέρετε, όλοι οι τυχαίοι αριθμοί (και συνεπώς οι τυχαίες διαδικασίες, τα τυχαία φύλλα τράπουλας, τα τυχαία passwords, τα gotcha captcha κλπ. κλπ.) που χρησιμοποιεί ένας υπολογιστής είναι στην πραγματικότητα ψευδο-τυχαίοι. Δηλαδή δεν είναι καθόλου τυχαίοι αλλά, τουναντίον, ντετερμινιστικά προσδιορισμένοι με έναν αλγόριθμο συνήθως απλό, που έχει όμως την ιδιότητα να παράγει μεγάλα σύνολα αριθμών οι οποίοι ενώ δεν είναι, φαίνονται τυχαίοι. Αυτό σημαίνει οτι ο αλγόριθμος παράγει ένα πακέτο π.χ. 10 δις αριθμών που περνάνε με επιτυχία ένα μεγάλο σύνολο από τεστ φτιαγμένα για να ξεχωρίζουν τυχαία από μη τυχαία πακέτα (ανάμεσά τους σε επιφανή θέση και το τεστ πόκερ).

Στην πραγματικότητα οι ψευδοτυχαίοι αριθμοί είναι προτιμηταίοι σε κάθε εφαρμογή σχετική με υπολογιστή, κυρίως γιατί είναι τσάμπα (σε αντίθεση με πραγματικά τυχαίους αριθμούς που θα έπρεπε να συλλεχθούν από κάποια πραγματικά τυχαία φυσική διαδικασία) αλλά και γιατί είναι δυνατόν να ανακατασκευάσουμε τον κάθε αριθμό ξεχωριστά (χρήσιμο στην διαδικασία παρασκευής και ανάλυσης λογισμικού). [*]

Αν όμως κάποιος θέλει σώνει και ντε, πραγματικά, αληθινά, πέρα για πέρα τυχαίους αριθμούς (και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί, αλλά τέλος πάντων) μια από τις λίγες ασφαλείς λύσεις είναι να προσπαθήσει να τους εξάγει από μια εγγενώς τυχαία φυσική διαδικασία, την ραδιενεργό β-διάσπαση. Ενώ ο κατά μέσο όρο χρόνος διάσπασης ενός ραδιενεργού πυρήνα μας είναι γνωστός με μεγάλη ακρίβεια, το χρονικό σημείο στο οποίο θα διασπαστεί ένας συγκεκριμένος πυρήνας όχι μόνο είναι άγνωστος, αλλά επίσης εγγενώς τυχαίος. Συγκεκριμένα, έχει 50% πιθανότητα να διασπαστεί σε χρόνο μικρότερο απ’το μέσο όρο, και 50% πιθανότητα να το κάνει σε χρόνο μεγαλύτερο απ’το μέσο όρο. Μετρώντας το χρόνο ανάμεσα σε δυο διαδοχικές διασπάσεις συλλέγει κανείς μηδενικά και άσους αν είναι μικρότερος ή μεγαλύτερος απ’το μέσο όρο και μετατρέπει τα μηδενικά και τους άσσους σε floating point πραγματικούς με την επιθυμητή ακρίβεια στο επιθυμητό διάστημα.

Τώρα όλος αυτός ο τζερτζελές είναι διαθέσιμος και μέσω δικτύου, από την υπηρεσία Hotbits. Εκεί, ένας μετρητής Geiger-Mueller (ένα μαραφέτι που κάνει κλικ κάθε που ένα σωματίδιο ικανό να ιονίσει άτομα περνάει μέσα του) μπροστά από ένα δείγμα ραδιενεργού Καισίου 137 (το ίδιο είδος ατόμου αλλά διαφορετικό ισότοπο χρησιμοποιείται για να ορίσει το δευτερόλεπτο), μετράει τον χρόνο ανάμεσα σε διαδοχικές “εκπυρσοκροτήσεις” ατόμων Καισίου και σας σερβίρει φρέσκους και ζεστους αληθινά τυχαίους αριθμούς (αλλά και passwords). Καλή τύχη!

[*]στην πραγματικότητα μια απ’τις εφαρμογές που χρειάζονται τυχαίους αριθμούς είναι μια τεχνική αριθμητικής ολοκλήρωσης που, όχι τυχαία, αποκαλείται μέθοδος Μοντε Κάρλο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει σύνολα αριθμών που λέγονται Quasi-random, και όχι μόνο δεν είναι τυχαίοι, αλλά ούτε καν συμπεριφέρονται ως τυχαίοι: συμπεριφέρονται πολύ καλύτερα για τις εφαρμογές που συζητάμε (δείτε εδώ για μια made by lazopolis εισαγωγή).

Για όσους δεν το έχουν ακούσει ήδη, το google ανακοίνωσε οτι οι περίπου 2 εκατομμύρια φωτογραφίες του αρχείου του περιοδικού LIFE θα είναι από σήμερα προσπελάσιμες μέσα από τις αναζητήσεις του. Το symmetry breaking έχει μερικές σχετικές με την ιστορία της φυσικής, όπως αυτή εδώ, όπου βλέπει κανείς το ίχνος σωματιδίων που εκπέμπονται από ένα ίχνος ραδίου τοποθετημένο πάνω σε φωτογραφική πλάκα.

Εν μέσω κλαυθμών και οδυρμών για το αδικοχαμένο μπλόγκιν (το είπε άλλωστε κι ο Καλακάνις στον ικόνομιστ), ένα από τα καλύτερα πολυμετοχικά μπλογκς στο χώρο της φυσικής, το Cosmic Variance, γλίστρησε εν μία νυκτί στην μοχθηρή άβυσσο της έμισθης δημοσιογραφίας! Μετακόμισε και φιλοξενείται πλέον από το περιοδικό Discover, του οποίου η θεματολογία εκτείνεται σε διάφορα επιστημονικά πεδία, από την ιατρική και τη βιολογία μέχρι την πληροφορική και τις διαστημικές αποστολές.

Γιατί το έκαναν; Όχι για τα λεφτά, λένε. Όχι για τη διαφήμιση ή την συνεπαγόμενη έκθεση σε μεγαλύτερο κοινό. Αλλά διότι το περιοδικό προσφέρει άρτια τεχνική υποστήριξη, δηλαδή επαγγελματική βοήθεια που σε γλιτώνει από άσκοπο χάσιμο χρόνου.

Ίσως το δούμε να εξαπλώνεται αυτό το φαινόμενο: ιστολόγοι που παράγουν σημαντικό περιεχόμενο να απορροφούνται/προσχωρούν σε δημοσιογραφικούς οργανισμούς, απλώς και μόνο σε αναζήτηση μιας πιο ολοκληρωμένης πλατφόρμας από αυτήν που είναι σε θέση οι ίδιοι να συντηρούν.

(από το xkcd.com)

Ο πιο δημοφιλής σύνδεσμος σήμερα στο del.icio.us ήταν ένα άρθρο στο earthtimes.org που αναφέρεται στην έκθεση του Hudson Institute το πόρισμα της οποίας είναι οτι 500 επιστήμονες αμφισβητούν το ανθρωπογενές της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Απ’αυτούς τους 500 πάνω από 300 επικαλούνται

• είτε κλιματικό κύκλο 1500 χρόνων
• είτε έντονη ηλιακή δραστηριότητα,

ενώ οι υπόλοιποι βρίσκουν

• οτι το επίπεδο της θάλασσας δεν ανεβαίνει όσο θα έπρεπε (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση)
• οτι οι καταιγίδες και οι ξηρασίες είναι ηπιότερες απ’ότι παλιότερα (!!) (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση),
• οτι ο αριθμός των θανάτων θα μειωθεί γιατί η ζέστη σκοτώνει λιγότερο από το κρύο (!!!) (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση), ή,
• οτι τα κοράλια, τα πουλιά και τα δέντρα προσαρμόζονται καλά στις κλιματικές αλλαγές (και άρα προφανώς δεν είναι ανθρωπογενές φαινόμενο η υπερθέρμανση)

Μιλάμε για ανεκδιήγητες μαλακίες.

Παρόλα αυτά η έκθεση του Hudson Institute προκάλεσε ντόρο στα ιντερνέτς και πολύς κόσμος, απ’ότι βλέπω στα σχόλια του earthtimes, νομίζει οτι καταρρίπτεται πλέον πανηγυρικά ο ‘μύθος του Global Warming’. Διότι έτσι κι αλλιώς, κι ο Γαλιλαίος κατέρριψε την επιστήμη χιλιάδων ετών πριν απ’αυτόν (επιχείρημα στην εν λόγω συζήτηση).

Ποιοί είναι αυτοί οι Hudson Institute λοιπόν; Πρόκειται για το πιο σημαντικό think tank στις ΗΠΑ, όπως με σπουδή περιγράφουν στην Wikipedia, το άρθρο της οποίας φαίνεται να διορθώθηκε πρόσφατα από

The Hudson Institute is a right-leaning U.S. think tank, founded in 1961

σε

The Hudson Institute is a U.S. think tank, founded in 1961 in 1961

(η παλιότερη εκδοχή εμφανίστηκε ως punchline στο Google search).

Χρηματοδοτείται από δωρεές εταιριών και απλών ανθρώπων (που καίγονται για την πρόοδο της επιστήμης και της πολιτικής), όπως οι Eli Lilly and Company, Monsanto, DuPont, Dow-Elanco, Sandoz, Ciba-Geigy, ConAgra, Cargill, and Procter & Gamble σύμφωνα με την Wikipedia, αλλά και οι Exxon Mobil, IBM, Microsoft, General Electric, Heinz etc. σύμφωνα με τους sourcewatch.org

Σύμφωνα με την Wikipedia,

Some question the institute’s position on many issues. An example is their view of food production and the large sums they receive from food companies.

ενώ σύμφωνα με το sourcewatch.org

While describing itself as “non-partisan” and preferring to portray itself as independently “contrarian” rather than as a conservative think tank, the Hudson Institute gains financial support from many of the foundations and corporations that have bankrolled the conservative movement. The Capital Research Center, a conservative group that seeks to rank non-profits and documents their funding, allocates Hudson as a 7 on its ideological spectrum with 8 being “Free Market Right” and 1 “Radical Left.”

ενώ ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που μπορώ να σκεφτώ οτι κάνει τον Μητσοτάκη να φαίνεται αγνή παιδούλα, ο Henry Kissinger,
λέει οτι

Hudson Institute is today one of America’s foremost policy research centers

Με άλλα λόγια πρόκειται για λαμόγια ολκής. Λαμόγια όμως που συνιστούν κέντρο παραγωγής προπαγάνδας και πολιτικών θέσεων, λαμόγια που επηρρεάζουν το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, λαμόγια που χρηματοδοτούνται και στηρίζονται από ένα ευρύ φάσμα πολυεθνικών (ακόμα και από την General Electric που έχει π.χ. έντονο ενδιαφέρον να σπρώξει την εναλλακτική παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές μιας και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστής ανεμογεννήτριων στον κόσμο).

Λαμόγια που δείχνουν (όχι ίσως με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, αλλά πάντως δείχνουν) τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική βούληση από τα κέντρα πραγματικής ισχύος (τα boards of directors των πολυεθνικών) περνάει μέσα από μια έμμισθη επιστημονικοφανή κοινότητα, μέσα από τα (εναλλακτικά και μη) ΜΜΕ, μέσα από τα μυαλά των ψηφοφόρων και της κοινής γνώμης, και καταλήγει μέσω μιας πολιτικής πίεσης που δίνει τις σωστές αφορμές, στα κέντρα ονομαστικής ισχύος, την πολιτική ηγεσία, δουλειά της οποίας είναι να μετατρέπει την βούληση σε εφαρμοσμένη πολιτική.

These are the hands that built America.

Τοίχο-τοίχο, από τον καταπληκτικό Ted Rall.

χακεράδες και λοιπούς. Πόσο μαλάκας πρέπει να είναι κανείς για να κυκλοφορήσει torrents που είναι τάχα μου συμπιεσμένα με WinZix και έχουν κατάληξη .zix, με μόνο σκοπό να κατεβάσεις το πρόγραμμα WinZix το οποίο απλώς αφαιρεί ένα header από το file και προσθέτει διαφημιστικά μπανεράκια στον υπολογιστή σου;;; Δηλαδή, υπάρχουν στον πλανήτη αρκετά μαλάκες άνθρωποι για να αγοράσουν προϊόντα (τσόντες στην συγκεκριμένη περίπτωση) που διαφημίζονται μ’αυτό τον τρόπο;;; Δεν μπορώ να σκεφτώ ποιός μπορεί να κερδίζει από αυτή την ιστορία. Μου φαίνεται οτι ό΄λοι χάνουμε το χρόνο μας, και το αρχίδι που το σκέφτηκε και εγώ που δεν κοίταξα πριν κατεβάσω… Καμιά ιδέα που να δικαιολογεί αυτη την παράνοια;;

Τόσες μέρες διαβάζω για την υπόθεση της Α., διαβάζω τα ποστ της Α., τα σχόλια στα ποστ της Α. . Για κάποιο λόγο (που ακόμα τον ψάχνω) μόνο ένα σχόλιο του Νίτσε, μέσω Un certain plume από τα σχόλια εδώ, εκφράζει επακριβώς την αίσθηση που μου δημιουργούσαν οι καταθέτοντες ηλεκτρονικούς στεφάνους γύρω από την Α. .

“Είναι χτυπημένος από τη μοίρα, και να που καταφθάνουν οι “συμπαθούντες” για να του περιγράψουν τη συμφορά του –στο τέλος βέβαια θα φύγουν ικανοποιημένοι και ενθουσιασμένοι: χόρτασαν με τον τρόμο του παθόντος, λες και ήταν δικός τους, και έτσι πέρασαν ένα όμορφο απόγευμα”. (Νίτσε, “Χαραυγή”).

Την αίσθηση του τραγικού που μου προξένησε η ίδια η Α. δεν θα ήθελα να τη συζητήσω. Οι καταγγελίες της όμως, σαν κοινωνικές πράξεις, χρίζουν συζήτησης. Αυτή η συζήτηση γίνεται στου Κουκουζέλη, στου Τάλου, στου Σραόσα-Ρακάσα και αλλού, που δεν έτυχε να κοιτάξω. Αυτή η συζήτηση έχει νόημα.

Οι δημόσιες περιγραφές συναισθημάτων δεν έχουν νόημα, παρεκτός σαν άσκηση λογοτεχνίας.

Ο Πλούτωνας δεν είναι πια πλανήτης. Kαλλιτεχνική επιμέλεια Mathias Pedersen (via asymptotia).

Η νεα υπηρεσία Buzz από τους γκουρού του γκρικ ιντερνέτ, Reality Tape, προσφέρει απρόσκοπτα αυτό ακριβώς που όλοι έχουν μισήσει: linkblogs, προτιμήσεις, ψηφοφορίες, ιεραρχία, σατανικά μπεστ οφ, και τα μυαλά στις πριονοκορδέλες.

Σε πρώτη φάση, ανταποκρινόμενος στα κελεύσματα των πνευματικών αυτών ταγών, θα τοποθετήσω το παρακείμενο μελισσάκι σε κάθε ποστ εδώ. Άμα σας αρέσει το ποστ, πατάτε το μελισσάκι και προτείνετε το ποστ και σε άλλους δυστυχείς. Αυτό μπορεί, όπως καταλαβαίνετε, να λειτουργήσει και εκδικητικά, οπότε έχετε λόγο να πατήσετε το μελισσάκι ακόμα κι αν σιχαίνεστε το ποστ.

Μπαι δε γούει αυτό είναι το καλύτερο about κείμενο πρωτοεμφανιζόμενης υπηρεσίας που έχω διαβάσει ποτέ. Ειδικά η παράγραφος “Πολλά ακόμα” που περιγράφει το απόλυτα φυσιολογικό ενδεχόμενο να γίνουμε όλοι οι Χρήστες φίλοι (ακόμα και όσοι δε μοιράζονται τις σύρριγγές τους με τα άλλα τα παιδάκια) είναι όλα τα λεφτά.

Καλή επιτυχία λοιπόν.