Το να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας απ’τον κόσμο, τα προσωπικά μας επιτεύγματα απ’αυτά των “δασκάλων” μας,το να διακρίνουμε τα σύνορα του εγώ με το υπόλοιπο του σύμπαντος, το να αντιληφθούμε το βαθμό στον οποίο απλώς αναμασάμε τα ήδη γνωστά, τα ήδη, από τη σκοπιά κάποιων άλλων, τετριμμένα, είναι μια επώδυνη διαδικασία που ξεκινά απ’τη στιγμή της γέννησης και δε σταματάει ποτέ.
Δε νομίζω οτι σχετίζεται άμεσα, αλλά μόλις διάβασα το άρθρο του Παπαγιώργη για το “Ενάντια στη μέρα” του Πύντσον.