http://www.nybooks.com/articles/22612

Ο Knowlson στη βιογραφία του για την τριλογία λέει κάπου μέσες-άκρες ότι από την άποψη της αντοχής στο χρόνο η τριλογία μάλλον θα αντέξει πολλές περισσότερες δεκαετίες απ’ ό,τι τα θεατρικά (τα οποία βέβαια είναι απίστευτα, αλλά στο τέλος της ημέρας μάλλον είχαν την επίδραση που είχαν λόγω μοντερνισμού, ολοκαυτώματος κ.λπ., δηλαδή είναι κάπως “δεμένα” με την περίοδό τους). Βέβαια, και το Endgame (στο οποίο ο Αντόρνο αφιέρωσε ολόκληρο δοκίμιο, το οποίο ο ίδιος ο Σαμ το θεωρούσε εντελώς εσφαλμένο) και πολλά άλλα θεατρικά είναι αριστουργήματα.

Στο παρακάτω πολύ καλό κείμενο:

http://www.samuel-beckett.net/banville.html

O Banville πάνω-κάτω συμφωνεί μαζί μου, λέγοντας:

“[...] novel Watt, a work which marked the transition to Beckett’s mature style, the style of his masterpiece, the trilogy comprising Molloy, Malone Dies, and The Unnamable, and of Godot and Endgame, works which in turn gave way to the great, last flowering of his old age, the short works such as Company, Worstward Ho and what I consider to be the pinnacle of his achievement, the death-haunted Ill Seen Ill Said.”

εμμένοντας στη σημασία της πρόζας, παραθέτοντας και τη σχετική άποψη του ίδιου του Μπέκετ:

“Theater for me is mainly a recreation from working on the novel.”

(Να σημειώσω μονάχα ότι η τριλογία είναι πιο δύσκολη από τα θεατρικά, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη αξίζει – το ίδιο ισχύει και για τα Company, Worstward Ho, Ill Seen Ill Said)

Hope this helps!

Ψυχαναλυτικό ΥΓ: δεν ξέρω αν φαίνεται από το προηγούμενό μου μήνυμα, αλλά η “κριτική” μου στη νέα κυκλοφορία μάλλον οφείλεται στο γεγονός πως κάνω ό,τι μπορώ για να κρατηθώ μακριά από την αλληλογραφία που τόσο πολύ θέλω να διαβάσω!!!

“μία είναι η συμβουλή μου: διαβάστε την τριλογία”

Όχι Γκοντό; Όχι endgame; Εντυπωσιάζομαι. Το σκέφτομαι όμως για μελλοντικές, δικές μου, προτάσεις…

Ευχαριστώ για την παραπομπή στο New Yorker. Έμαθα ότι ο Γκοντό διαφημίστηκε ως η “laugh sensation of two continents”. Το σλόγκαν μου φάνηκε εξαιρετικό! Αλήθεια! Με την προϋπόθεση ότι ο μελλοντικός θεατής θα πρέπει να διευκρινίσει τι σημαίνει “laugh”, τι “sensation”, ακόμα και το “continents” χρειάζεται διευκρινίσεις. Χμ, ίσως και το “two”. Και η παρέμβαση ενός γλωσσολόγου για τον ρόλο του “of” δεν θα ήταν περιττή.

*

Επίσης να προσθέσω οτι αν τελικά ξεκινήσω το χόμπυ με την αποστήθιση, ένα του Αλεξάνδρου θα είναι το πρώτο (ακολούθησα ένα από τα νήματά σου τις προάλλες:) ).

@agezerlis, ακριβώς, και, πίστεψέ με, δεν έχω καμιά φιλοδοξία για το Journal of Beckett Studies. Από την άλλη, μόνο για τα γράμματα προς τον έφηβο ξάδερφο, ίσως,…

http://www.newyorker.com/arts/critics/atlarge/2009/03/30/090330crat_atlarge_lane

και στο Times Literary Supplement

http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/the_tls/article5885981.ece)

δεν ψήνομαι ιδιαίτερα, γιατί σχεδόν τα πάντα που περιέχονται σ’ αυτά τα τρία κείμενα τα έχει και ο Knowlson (αν και το γράψιμό του είναι πολύ πιο βαρετό απ’ του Μπέκετ). Η ανάγνωση χιλιάδων παραπάνω σελίδων τις οποίες στην ουσία ο Μπέκετ δεν έγραφε προς δημοσίευση είναι για μένα ισοδύναμη με την εκπόνηση διατριβής πάνω στο (αφορεσμένο) Dream of Fair to Middling Women.

Για όσους δεν έχουν διαβάσει πρωτότυπα έργα του Μπέκετ, μία είναι η συμβουλή μου: διαβάστε την τριλογία (Molloy, Malone Dies, The Unnamable). Οι αλληλογραφίες κ.λπ. φαίνεται να είναι για όσους ενδιαφέρονται να δημοσιεύσουν στο Journal of Beckett Studies…

an upper class, stylish, elegant, and exclusive rant …