Λέει ο old boy, εφορμώμενος από το λεγόμενο τανγκό των φωτονίων (quantum entanglement): “η κύρια αποστολή της κβαντικής φυσικής είναι να μας ανατινάξει τη φαντασία, προσφέροντάς μας ένα νέο κόσμο μεταφορών, ιστοριών και απροσδόκητων χορών.”
Να πώ, κατά κάποιο τρόπο επαυξάνοντας (;), οτι όσο περισσότερο έρχεσαι σε επαφή με τη χαρακτηριστική συμπεριφορά του μικρόκοσμου, τόσο περισσότερο συνηθίζεις το εξής αναμφισβήτητο: ο λόγος που η διαίσθησή σου έρχεται σε αντίφαση με την πραγματικότητα είναι οτι επιμένεις να ερμηνεύεις το μικρόκοσμο με τα σταθμά του μακρόκοσμου γύρω σου. Κι όσο περισσότερο το συνηθίζεις τόσο περισσότερο αλλάζει η αισθητική σου σε σχέση με τις περιγραφές του μικρόκοσμου.
Έτσι που καταλήγεις μια μέρα να σου φαίνεται άκομψη η έκφραση “το τανγκό των φωτονίων” όχι γιατί είναι ανακριβής αλλά γιατί είναι χονδροειδώς ανθρωποκεντρική.
Παρ’όλα αυτά, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις οτι και η δική σου φαντασία αιμοδοτείται από παρόμοια αυθαίρετες και ανθρωποκεντρικές εικόνες, εικόνες αναπόφευκτα κατασκευασμένες από τα υλικά της καθημερινής πραγματικότητας, αλλά και της τέχνης και του ονείρου. Εικόνες που τις χρειάζεσαι για να μπορείς να σκεφτείς, μα που είναι ουσιωδώς ανεπαρκείς και πρέπει πάντα να συνοδεύονται από τις κατάλληλες προειδοποιητικές υποσημειώσεις.
Τελικά δεν είναι τα φωτόνια που χορεύουν τανγκό, αλλά η φαντασία σου, που γυρεύει αγωνιωδώς να καλπάσει με την επαφή σου με την πάντα βραχώδη πραγματικότητα, που διορθώνει κάθε δεύτερο βήμα αυτού του χωρίς ορατό προορισμό καλπασμού. Κι αυτό το τανγκό διαρκεί για χρόνια.
Which is why we do physics.
Είχα καιρό να περάσω, και σε βρίσκω ακόμα ερωτευμένο με όλα τα ωραία εγκεφαλικά δημιουργήματα. Αυτό είναι πολύ καλό. Είσαι τουλάχιστον ζωντανός.
γραψε τη γνωμη σου