πήγε στους Nambu, Kobayashi και Maskawa, για την συνεισφορά του στην “αυθόρμητη θραύση της συμμετρίας” στον πρώτο (βλέπε Nambu-Goldstone boson) και για η δουλειά σχετικά με τον CKM πίνακα, την παραβίαση της CP συμμετρίας και την συνακόλουθη πρόβλεψη τριών “γενεών” κουάρκς στους άλλους δύο (CKM=Cabbibo, Kobayashi, Maskawa).
Δείτε και τη σχετική σελίδα στο symmetry breaking.
Ήδη όλοι αναρωτιούνται γιατί ο Goldstone, απ’τη μία, και ο Cabbibo απ’την άλλη, έμειναν ρέστοι. Ευτυχώς που κανείς απ’αυτούς τους δυο δεν είναι Έλληνας, επί τη ευκαιρία. Φαντάζεστε τί επανάσταση θα είχε γίνει στην Ελλάδα αν έδιναν το νόμπελ στον Glashow και τον Maiani για το GIM mechanism αφήνοντας απ’έξω το Ι (Ηλιόπουλος);
Από την άλλη, είναι πολύ καλό, με το LHC προ των πυλών, που τα στοιχιεώδη σωμάτια παραμένουν, μ’αυτό το Νόμπελ, στο μάτι του μηντιακού κυκλώνα. Επίσης, με δεδομένο οτι πολύ δύσκολα θα προλάβουν να δώσουν το επόμενο Νόμπελ σε δουλειά σχετική με αποτελέσματα του LHC, και με τον κανόνα να βραβεύονται οι συντελεστές κάθε κομματιού του Standard Model να καθιερώνεται, οι GIM αρχίζουν να έχουν καλές πιθανότητες.