Κατεβαίνοντας την κατηφορική κατηφόρα του λόφου του άη λούη ακούω το autumn leaves* και σ’αυτό ακριβώς το σημείο ανατριχιάζω από συγκίνηση. Ο συγκινητογράφος μπαίνει αμέσως σε λειτουργία και τα αίτια εντοπίζονται με ακρίβεια: παρ’όλο που ο Davis, ο Blakey, ο Adderley, o Jones κι ο Jones έπαιξαν αυτό που ακούω κλεισμένοι στο στούντιο της Blue Note μια πιθανότατα βροχερή ανοιξιάτικη μέρα στο New Jersey του 1958, οι ίδιοι ήχοι λειτουργούν εξίσου καλά αυτό το ηλιόλουστο καλοκαιρινό πρωινό στη Χονολουλού του 2008** και είναι σαν να τη βλέπεις την τρομπέτα να βαδίζει δίπλα σου και να σου εξηγεί, σε χρόνο παραμετροποιημένο από το μπάσο και τα drums, πώς και γιατί ο ωκεανός (που απλώνεται με τρόπο σχεδόν φυσικό πέρα από τους ουρανοξύστες), πώς και γιατί η κατηφόρα, στην άσφαλτο της οποίας μπορείς να δείς ένα λιωμένο μικροσκοπικό πουλί, πώς και γιατί ένα παρόμοιο πουλί αλλά με κόκκινο λοφίο φιλοξενείται και σήμερα πάνω στα κατηφορικά σύρματα της ΔΕΗ Χονολουλού, κλπ. κλπ. Και όλα αυτά χωρίς κανείς από τους συντελεστές του autumn leaves να έχει απαραίτητα δεί τον ωκεανό από το λόφο του άη λούη, ή τον οποιονδήποτε ωκεανό, φορ γουάτ μάτερς. Και όλα αυτά χωρίς να είναι φθινόπωρο ή άνοιξη του 2008! Χωρίς να βρέχει! Αντί για βροχές παραλίες*.
*να σημειωθεί οτι για τη μικρή αυτή δόση πρωινής ομφαλοσκόπησης χρειάστηκε να συνδυαστεί ένα ipod touch, δυο γκρικ μπλόγκερς (ο thas έβαλε το ψωμί και ο old boy τη μαρμελάδα), δυο τουλάχιστον υπολογιστές και ένα αυτοκίνητο για το μικροσκοπικό πτώμα. Χωρίς τεχνολογία δεν μπορούμε ούτε να κλάσουμε πλέον***.
**ο αριθμολάγνος αναγνώστης κάπου εδώ διεγείρεται.
*** αναδραστική υποσημείωση*.
[*]Φωτό: μέλος της εξτρεμιστικής οργάνωσης “Επαναστατικές Πιπίλες” διαμαρτύρεται ακτιβιστικά για την φωτοαπαγόρευση που μεθοδεύεται στα λόμπις των Βρυξελλών.
Tην Καλαεποχάκου να παίρνεις. Έχει λιγότερο πήξιμο.
Ναι αλλά Καλαεποχάκου και Καμινάχα γωνία τη στήνουν οι μπάτσοι κρυμμένοι πίσω από μια τεράστια μανόλια κι άμα πηγαίνεις με πάνω από 20 μίλια την ώρα (30χλμ/ω) σου κόβουν ένα αλόχα τίκετ 50 δολλαριάκια. Τα μουνιά.
Καριόλα Καμινάχα έφαγες τα καλύτερα παιδιά.
exeis mail sto yahoo!
Οι “επαναστατικές πιπίλες” ντύνονται σαν αμερικάνικα ναυτάκια για παραλλαγή?
Στο έγχρωμο το φινίρισμα είναι μπορντώ, όχι μαύρο, οπόταν η παραλλαγή δουλεύει μόνο για τους αξιωματικούς με αχρωματοψία. Αλλά πολύ καλή η ιδέα σου, θα την μεταφέρω στον αρχηγό.
Ίδια πράγματα σκεφτόμαστενε καμιά φορά. Γουίαρντ.
γραψε τη γνωμη σου