Τα καλοκαίρια εδώ στη Χαβάη διακρίνονται μεταξύ άλλων για ένα εξαιρετικής σημασίας χαρακτηριστικό τους: η φουσκοθαλασσιά και επομένως τα στρωτά κύματα έρχονται απ’τον νότο και συναντούν τις προφυλαγμένες και ήπιας κλίσης παραλίες κοντά στις πόλεις. Όταν αυτό συμβαίνει το σαββατοκύριακο και δή με τα σχολεία κλειστά, όπως το περασμένο, πρόκειται για ολοήμερη γιορτή. Κάθε ντόπιος πιτσιρικάς που έχει σανίδα του surf ή boogie board, δηλαδή κάθε ντόπιος πιτσιρικάς, βρίσκεται στο νερό από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου.
Μαζί τους βέβαια και όλοι οι λευκοί και λοιποί περαστικοί και τουρίστες, έξω στο Γουακίκι, να περιμένουμε το σωστό το κύμα. Το σωστό κύμα, στην περίπτωση του boogie boarding (μικρότερη “σανίδα” από πλαστικό ή fiberglass για τους μερακλήδες, την οποία οδηγείς ξαπλωτός όταν σε πάρει και σε σηκώσει) είναι στρωτό με μεγάλη κλίση που δεν έχει ακόμα σπάσει σε αφρό. Όταν το πετύχεις αρκούν δυο τρείς απλωτές για να γλιστρήσεις την πλαγιά του και να αρχίσεις την κούρσα προς την παραλία. Αλλά για να το πετύχεις χρειάζεται υπομονή, επιμονή και μια σχετική τεχνογνωσία ή τουλάχιστον παρατηρητικότητα. Σε μια καλή μέρα άσχετοι όπως εγώ καταφέρνουν να καβαλήσουν δυο-τρία καλά κύματα την ώρα. Οι μάστορες βέβαια, συνήθως φαφούτηδες και μελαμψοί, που το κατέουν το σπορ, τα καβαλάνε όλα (και τότε “I too am not a bit tamed, I too am untranslatable,
I sound my barbaric YAWP over the roofs of the world.“).
Το άλφα και το ωμέγα αυτού του εγχειρήματος είναι να πλασαριστείς στη σωστή θέση. Η σωστή θέση είναι εκεί που το επερχόμενο κύμα φουσκώνει αρκετά, αλλά στην άκρη της κυματομορφής και δή από τη μεριά όπου το κύμα σπάει πρώτα σε αφρό. Διότι ο στόχος είναι να οδηγήσεις τη σανίδα διαγώνια από το μεγάλο ύψος στο μικρό (από το μεγάλο δυναμικό στο μικρό), καθώς ο στρόβιλος από το σκάσιμο του κύματος σε ακολουθεί (κι όχι ανάποδα διότι έτσι το τρώς στη μάπα, βεβαίως). Βέβαια, παρόλο που υπάρχουν χάρτες με τα σημεία που σκάνε τα κύματα (τουλάχιστον πέντε στο Γουακίκι), για να βρεθείς στη σωστή θέση τη σωστή στιγμή πρέπει είτε να έχεις πολλά ένσημα είτε να παιζεις πλησίον του φαφούτη. Στην δεύτερη περίπτωση πρέπει να αντέξεις το υποτιμητικό του ύφος μόλις διαπιστώσει οτι είσαι ασπρουλιάρης και το board σου το πήρες πενήντα δολλάρια από το τουριστικό της γωνίας.
Τέλος πάντων, όλοι σχεδόν τα καταφέρνουν (ακόμα και οι πενηντάρες νοικοκυρές που σκάνε μύτη τις Κυριακές τα απογεύματα), διότι το να καβαλάς κύμα στο Γουακίκι είναι σαν να είσαι ερωτευμένος: ακόμα κι αν είναι η πρώτη σου φορά και δεν ξέρεις που πας, καραγουστάρεις, και τα χέρια σου οδηγούν χωρίς να προλαβαίνει το μυαλό σου να σκέφτεται.