Άδεια οδήγησης

7th Apr 2008

Ένα ακόμη τρόπαιο προστέθηκε στη συλλογή μου: από σήμερα δικαιούμαι να χτενίζω (και νόμιμα πια) τους δρόμους των νήσων Σάντουιτς (όπως και κάθε άλλο καρόδρομο των ΗΠΑ) και να συναγελάζομαι ισότιμα με τους άλλους χαζοβιόληδες, ακαμάτηδες και πληκτόπληκτους οδηγούς στα εντόνως κοινωνικά επί της ασφάλτου δρώμενα. Ενημερώνω τους τουρίστες οτι συνηθίζω να κινούμαι στην περιοχή του Γουακίκι μόνο τις πρώτες απογευματινές ώρες και ως τη δύση του ηλίου.

Το καλύτερο απ’όλα, δε, είναι οτι, μετά από 32 χρόνια μπαίνει επιτέλους, ΤΕΛΟΣ, στο επιχείρημα “τί μιλάς εσύ, ρε, αφού δεν έχεις δίπλωμα”, μόνιμη επωδός κάθε σχολίου/εποικοδομητικής κριτικής στην οδήγηση των άλλων. Χε χε χε χε χε.

Να προσθέσω παρενθετικά, οτι είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με την αρχή έκδοσης της άδειας οδήγησης – δημόσια υπηρεσία με τα όλα της, με κισέδες και κακομούτσουνες τελειωμένες πενηντάρες ΔΥ. Αντιλαμβάνομαι οτι ο Χαβανέζικος πολλαπλασιαστικός παράγοντας κωλοβαρέματος δεν μπορεί να αγνοηθεί, παρόλα αυτά σπεύδω να δηλώσω οτι οι Αμερικάνοι στο δημόσιο τομέα τους έχουν επιδόσεις που συναγωνίζονται αυτές του ένδοξου (μεταμακεδονικού) έθνους μας. Κατά την άφιξή μας στο παντελώς άδειο εξεταστικό γραφείο μια άθλια μέγαιρα μας πληροφόρησε με χαιρέκακο χαμόγελο οτι σήμερα ειδικά, 11-1 δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί καμία εξέταση διότι οι (δύο) εξεταστές αντικαθιστούν τους (δύο) υπαλλήλους των κισέδων, παρόλο που το γραφείο ήταν άδειο και άρα δεν υπήρχε κανείς από την άλλη μεριά του κισέ. Δεν παρέλειψε να προσθέσει οτι λυπάται πολύ που χάνουμε μισή εργάσιμη μέρα ο καθένας (εγώ και η Heleen) και που αυτή η μικρή λεπτομέρια δεν αναφέρεται πουθενά στο δικτυακό τους τόπο. Χαμογελώντας πάντα.