O David Μamet αποφάσισε κι αυτός να διαβεί το Ρουβίκωνα που χωρίζει (υποτίθεται) τους Δημοκρατικούς/Liberals/”αριστερούς” στις ΗΠΑ από το στρατόπεδο των συντηρητικών.
I took the liberal view for many decades, but I believe I have changed my mind.
Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Το άρθρο του δείχνει με ξεκάθαρο τρόπο την φυσική αφέλεια με την οποία οι (περισσότεροι) αμερικάνοι αντιμετωπίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα τους και τη θέση τους στον κόσμο.
And I began to question my distrust of the “Bad, Bad Military” of my youth, which, I saw, was then and is now made up of those men and women who actually risk their lives to protect the rest of us from a very hostile world.
Ένας από τους σχολιαστές κάτω από το άρθρο (Craig Brown on Fri Mar 21, 2008, 13:25, says:) γράφει πως η ιστορία του Mamet του θυμίζει την ιστορία ενός αμερικάνου στρατιώτη στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που στην κλαγγή της μάχης βρίσκεται σε θέση να παρατηρεί τους Γερμανούς στρατιώτες για ώρες. Συνειδητοποιεί τότε οτι οι εχθροί Γερμανοί δεν είναι τόσο διαφορετικοί από τους δικούς του – μιλάνε κι αυτοί για τις γυναίκες τους, και ανυπομονούν να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους για να παίξουν ποδόσφαιρο και να ξαναφάνε το γλυκό της μαμάς τους. Ενώ θα περίμενε κανείς ο νεαρός στρατιώτης να γυρίσει στο δικό του χαράκωμα και να διηγηθεί την ιστορία στους συμπολεμιστές του, εκείνος αποφασίζει απλά να αλλάξει στρατόπεδο: τώρα κατανοεί καλύτερα την ανθρώπινη φύση. Και γίνεται Ναζί.
Μετά το ιδεαλιστικό αυτό ιντερλούδιο, θα αφήσω τον Mamet να τελειώσει το ποστ με τις καινούριες του ανακαλύψεις:
I realized that the time had come for me to avow my participation in that America in which I chose to live, and that that country was not a schoolroom teaching values, but a marketplace.
“Aha,” you will say, and you are right. I began reading not only the economics of Thomas Sowell (our greatest contemporary philosopher) but Milton Friedman, Paul Johnson, and Shelby Steele, and a host of conservative writers, and found that I agreed with them: a free-market understanding of the world meshes more perfectly with my experience than that idealistic vision I called liberalism.
Αυτές τις κινήσεις τις βλέπω σαν κομμάτι μιας γενικότερης τάσης πολλών αμερικανοεβραίων διανοούμενων να κατασκευάζουν (weak…) exit arguments για να δικαιολογήσουν ψήφο στον McCain αν πάρει τo nomination o Ομπάμα — τον οποίο (χωρίς καμμία λογική εξήγηση) βλέπουν σαν μαύρο-διάβολο που θα βλάψει το Ισραήλ. (Παραπέμπω στο Schadenfreude-fest του Ισραηλινού τύπου και πολλών σιονιστικών εντύπων στην Αμερική όταν απομακρύνθηκε η “επικίνδυνη” Power.) Μαζί με τον Lieberman θα δούμε πιστεύω –εφόσον δεν πάρει η Χίλαρη το nomination– ένα μεγάλο κομμάτι της Αμερικανοεβραϊκής ψήφου να μετακινείται με διάφορες fancy δικαιολογίες προς το GOP.
για ίδιους ή άλλους λόγους, το ποστ σου το βρίσκω σοκαριστικό.
μου δίνει την αίσθηση ότι η σκέψη του Μάμετ έκανε το διεστραμμένο κόπο, για να δικαιολογήσει τις επιλογές του, ή την θεωρούμενη πολιτική διέξοδο του, να έχει επινοήση μια λογική με την μαθηματική έννοια διαδρομή τεκμηρίωσης, ανατριχιαστική.
Πράγματι είναι ακατανόητο το γιατί οι αμερικανοεβραϊκή κοινότητα βλέπει τον Ομπάμα τόσο αρνητικά – ο ίδιος έχει φροντίσει να δώσει τα απαραίτητα πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης όταν του ζητήθηκε.
Εκείνο που δεν ξέρω είναι πόσο μεγάλη, σε ψήφους,και πόσο συνεκτική είναι η αμερικανοεβραϊκή κοινότητα. Πάντως αν όντως στηρίξουν όλοι, μαζικά, McCain, ο τύπος θα κολυμπάει στα donations μέχρι το Νοέμβρη.
gasireu, ανατριχιαστική μεν, αλλά όχι ακριβώς λογική διαδρομή τεκμηρίωσης. Για να κατασκευάσει κανείς κάποιο στοιχειωδώς σοβαρό ιδεολόγημα πρέπει να τραβήξει κάπου μια γραμμή-παραπέτασμα, πέρα από την οποία η οπτική του θα είναι συνειδητά τυφλή. Το ανατριχιαστικό στην περίπτωση του Mamet είναι οτι αυτή η γραμμή είναι τόσο αμερικανοστρεφής, τόσο κοντά στη μύτη του.
Ανατριχιαστικό μεν, τυπικό δε: οι Αμερικάνοι, άμα τους ζορίσεις, πολύ εύκολα καταλήγουν στο “στ’αρχίδια μας ο έξω κόσμος, τελικά, αρκεί εμείς – η χώρα, το “έθνος”, η Δύση – να είμαστε καλά”.
συμφωνώ ακριβώς, δεν το διατύπωσα ξακάθαρα μάλλον, προσπάθησε να της δώσει μια ”λογική” διαδρομή, λοξή, ”παράλογη”, αμερικανική, τραβώντας γραμμές, ξεχνώντας ότι τον συμφέρει. ανατριχιαστικό γιατί πατάει ακόμα και στο Μαρξ για να πει το σχόλιο του για τις τάξεις, δηλαδή επιχειρηματολογεί ανερυθρίαστα όπως μπορεί, πάνω σε όλα τα κλισέ.
ακριβώς όπως πολύ εύστοχα το συνοψίζεις.
αυτή η άποψη για τον στρατό και τον κίνδυνο, διατυπωμένη με τα ίδια ακριβώς λόγια, είναι πάγια από τον φτωχό μέχρι τον πάμπλουτο αμερικανό ρεπουμπλικάνο
”..who actually risk their lives to protect the rest of us from a very hostile world.”
μου θυμίζει μια συζήτηση πριν χρόνια, όπου όταν ζορίστηκε μια αμερικάνα φίλη είπε, ”δεν έχει νόημα να συζητώ με ανθρώπους από μια τόσο μικρή και ασήμαντη σε επιρροές χώρα, που όμως έχουν τόσο έντονη άποψη για την παγκόσμια πολιτική κατάσταση”.
βέβαια εγώ δεν έχω και την ακριβή εικόνα ίσως, γιατί δεν έχω ζήσει στις ΗΠΑ.
l. και g. να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρθηκα στο σύνολο της αμερικανοεβαραϊκής ψήφου (περίπου 1.6 εκ. registered Dems) — θα ήταν άδικο. Απλώς η default αμερικανοεβραϊκή τοποθέτηση στο θέμα του nomination είναι υπέρ της Χίλλαρυ, βασισμένη σε επιχειρήματα κουζίνας του τύπου: “Έεεελα μωρέ, και να είναι 100-150 ντέλεγκετς πίσω θα της το δώσουν!” “Της το χρωστάμε!” [why?] “Ήρθε η ώρα της Γυναίκας!” ή το καλύτερο “Τhere will first be a woman and a Jew before America elects a black president!” [Αν αυτό δεν είναι ρατσισμός τότε τι είναι?]
Φυσικά πέρα από το εκλογικό καδράρισμα των ημερών, η καταστροφή του ορθού λόγου από τους συντηρητικούς και η γελοιoποίηση της προοδευτικής συνείδησης με εφηβικές ασυναρτησίες όπως αυτές του Mamet είναι ένα μεγάλο θέμα (συνδεδεμένο με το χρόνιο επικοινωνιακό πρόβλημα της προοδευτικής παράταξης). Πιστεύω και ελπίζω ότι η ground-breaking ομιλία του Ομπάμα θα συμβάλλει στον επαναπροσδιορισμό του πολιτικού λόγου. Θα διαβάσουμε ακόμα πολλά στις εβδομάδες που έρχονται αλλά σε κάθε περίπτωση αισιοδοξώ (ανεξάρτητα με τα όποια εκλογικά οφέλη στο nomination race).
παντως επειδη οι δυο ηπειροι του δυτικου κοσμου καμια φορα εκφραζονται σε αλλο πλανητικο συστημα οι liberals των ΗΠΑ με τους euro-liberals εχουν ελαχιστα κοινα!
επισης
‘Ανατριχιαστικό μεν, τυπικό δε: οι Αμερικάνοι, άμα τους ζορίσεις, πολύ εύκολα καταλήγουν στο “στ’αρχίδια μας ο έξω κόσμος, τελικά, αρκεί εμείς – η χώρα, το “έθνος”, η Δύση – να είμαστε καλά”.’
Δεν γνωριζω ουτε ενα (1) κρατος/εθνος να μην συμπεριφερεται κατ αυτον τον τροπο!
Δυστυχως η ευτυχως η ανθρωπινη φυση ειναι κοντυτερα στην συμπεριφορα αυτη ανεξαρτητως εθνικων γραμμων.
Δεν βρισκω τιποτε φοβερο στις δυο τελευταιες παραγραφους του μαμετ αλλα γνωριζω πλεον οτι πολιτικα ειμαστε εκ διαμετρου αντιθετα (αισθανομαι ακρως προοδευτικος/liberal)
Τελος να πω οτι οντως η ομιλια του Ομπαμα την τριτη που μας περασε ηταν εντελως αντισυμβατικη, πραγματικα εκπληκτικα ρεαλιστικη και εξω απο τα δοντια. Μακαρι ο ανθρωπος να εκλεγει. Κι οτι ειναι σαφως χαρισματικος να μην μεινει μονο στη θεωρια.
τα λεμε
… και όπως είδαμε στο πρόσφατο ΡΧΖ, όλοι οι μαύροι της Φλώριδα ψήφισαν Γκόρ και τελικά ΔΕΝ ΚΑΤΑΜΕΤΡΗΘΗΚΑΝ για να νικήσει ο Μπούς.
Οπότε η συζήτηση περί “τοποθέτησης” του “αμερικανοεβραίου” κλπ,κλπ,κλπ μάλλον για να περάσεις τον πρωϊνό καφέ σου με γελοίους αντί με συζήτηση για γκόμενες μου μοιάζει! Χε,χε,χε!!! Σε ένα εκλογικό σύστημα που το μόνο που κάνει είναι να περιφρονεί τον ψηφοφόρο, να τον θεωρεί πρόβατο ( στην καλύτερη) πείτε μου σας παρακαλώ γιατί απαιτείται τόσο μεγάλη ανάλυση…
Δ.
γραψε τη γνωμη σου