Πάντως μερικοί αρθρογράφοι (σαν τον Πάσχο, δείτε εδώ το τελευταίο του αριστούργημα) πρέπει να υπάρχουν μόνο και μόνο για να αποδεικνύουν οτι οι ad hominem επιθέσεις ορισμένες φορές σε γλιτώνουν από χαμένο χρόνο και οδηγούν, όταν ερμηνεύονται σωστά, σε πολύτιμα συμπεράσματα.
Εξηγούμαι: αντί να κάτσω να γράψω ένα ποστ με τα τετριμένα πλέον επιχειρήματα για τις κλιματικές αλλαγές ή τουλάχιστον μια μικρή παράγραφο που να εξηγεί τη βασική διαφορά μεταξύ πλανήτη και κατσαρόλας (όπως καλά κάνει ο J95 και τη γράφει, βεβαίως), γράφω απλώς “ο Πάσχος είναι ασυνάρτητος”. Φυσικά δεν έχω τίποτα προσωπικά με τον άνθρωπο – εδώ γίνεται κρίσιμη η σωστή ερμηνεία, οτι δηλαδή ο Πάσχος γράφει συνεχώς ασυναρτησίες. Αντιλαμβάνομαι, ας σημειωθεί, οτι αυτό εισάγει ένα σχετικό σφάλμα στην περιγραφή (η εμπειρία δείχνει οτι μπορεί δύο στις χίλιες ο Πάσχος να γράψει κάτι που δεν είναι παπαριά), αλλά από την άλλη πρέπει να παραδεχτούμε οτι δήλωση με 99.8 confidence level δύσκολα κατασκευάζει κανείς με άλλο τρόπο…
Μπορεί να ατύχησε ο ΠΜ στην συγκεκριμένη παρομοίωση των εξηγήσεων που προσφέρει το φαινόμενο θερμοκηπίου με τις εξηγήσεις που προσφέρει η θεολογία, αλλά γενικά δεν νομίζω ότι λέει και γράφει παπαριές.
Τον θεωρώ από τους πιο αξιόλογους παρατηρητές και σχολιαστές της Ελληνικής πραγματικότητας.
Εκτός αν κάποιος αρνείται εκ προοιμίου τις θέσεις του, επειδή συγγενεύουν με τα εδάφη του φιλελευθερισμού. Είναι κακό αυτό;
Καθόλου κακό. Το θέμα είναι να υπάρχει μια αντιστοιχία αυτών που ισχυρίζεσαι με την πραγματικότητα εκεί έξω. Εγώ δε θυμάμαι άρθρο του στο οποίο αυτή η αντιστοιχία να καλύπτει πάνω από 50% του θέματος. Αυτό που συνήθως συμβαίνει, ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι οτι παίρνει ένα μικρό, βολικό, κλάσμα της πραγματικότητας και γύρω από αυτό χτίζει ένα εντελώς μυθικό αχυράνθρωπο στον οποίον επιτίθεται υποτίθεται με επιχειρήματα που μοιάζουν κοινής λογικής.
Αλλά αν νομίζεις οτι έχω άδικο δώσε ένα αντιπαράδειγμα να το συζητήσουμε.
Όσα έχει ανεβάσει ο Πάσχος βρίσκονται εδώ http://www.medium.gr/
Δες για παράδειγμα το “σκονάκι του υπουργού”, “η αριστερή στροφή του συνασπισμού”, “η κληρονομιά του χριστόδουλου” από τα πρόσφατα.
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις θέσεις του. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Πιστεύω ότι γράφει ορθολογικά, χωρίς κενολογίες, με πειστικά επιχειρήματα που στέκουν, όχι συνθηματολογικά.
Στην “κληρονομιά του Χριστόδουλου” γράφει
“Ο Χριστόδουλος ήταν λαϊκός ηγέτης, δεν υπήρξε πνευματικός ταγός. Μίλησε στην καρδιά και όχι στο μυαλό των ανθρώπων.”
->ενώ οι πνευματικοί ταγοί μιλούν στο μυαλό των ανθρώπων.
“Μάγευε το ακροατήριό του με την ευγλωττία του και χρησιμοποιούσε κορώνες σαν εκείνες του Ανδρέα Παπανδρέου. Με μια διαφορά: ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε (ορθώς ή λάθος) τις ελπίδες ενός λαού. Ο Αρχιεπίσκοπος τους φόβους του.”
->μόνο αυτή τη διαφορά παρατηρούμε μεταξύ Ανδρέα και Χριστόδουλου.
“Το χωράφι [της τρομολαγνείας] που έριξε τον σπόρο του καλλιεργήθηκε νωρίς και από άλλους: από τη λαϊκιστική δεξιά και από την κομμουνιστογενή αριστερά.”
-> κομμουνιστογενή και όχι κομμουνιστική, για να πιάνουμε και τον Σύριζα.
“Τρέμουν για τα πάντα: την παγκοσμιοποίηση και την αγορά, τη φτώχεια και την καινοτομία.”
->ενώ θα έπρεπε να υποδεχτούν χωρίς αναστολές την παγκοσμιοποίηση και την αγορά, τη φτώχεια και την καινοτομία. Είναι που φοβόμαστε, γι αυτό δεν είμαστε καινοτόμοι.
“Δεν ήταν ο μόνος που ζήτησε για χάρη του λαού του «να κοιμηθούν οι νόμοι». Προηγήθηκε το «κανένας θεσμός, μόνο ο λαός» του Ανδρέα Παπανδρέου.”
-> Μόνο που ο Χριστόδουλος ζητούσε να μην εφαρμόζονται οι δημοκρατικά ψηφισμένοι νόμοι για το ποιμνίο του και την θρησκεία του επιλεκτικά. Από την άλλη ο Αντρέας κατηγορείται οτι δεν εφάρμοσε τα φιλολαϊκά του μέτρα (παρά μόνο τα εξήγγειλε).
“Δεν ήταν ο πρώτος που διατύπωσε τη θεωρία περί των ισχυρών της γης που επιβουλεύονται τη συνείδηση του έθνους και του λαού. Υπήρξε ολόκληρη φιλολογία πολλών: από την ακροδεξιά μέχρι το ΚΚΕ.”
Οι ακροδεξιοί φοβούνται για το έθνος, το ΚΚΕ για το “λαό”. Ισοπεδωτική και μονόπατη αντίληψη και του εθνικισμού και του κομμουνισμού, κατά τη γνώμη μου. Αλλά το σημαντικό σε όλο το άρθρο είναι η υποβολιμιαία και διαρκής σύγκριση του ΚΚΕ με τον Χριστόδουλο. Παρά το ότι το ΚΚΕ δηλώνει σταθερά άθρησκο/άθεο και οι σχέσεις του με τον Χριστόδουλο και την εκκλησία δεν μπορούν να χαρακτηριστούν φιλικές.
Και αν η Παπαρήγα λαϊκίζει, ο Μανδραβέλης που γράφει “Και η κ. Παπαρήγα φόρεσε μαύρα και έπιασε στασίδι στην εκκλησία για να τον αποχαιρετίσει.”, δε λαϊκίζει;;;
Στην “αριστερή στροφή του ΣΥΝ” ο Πάσχος δεν φαίνεται να θέλει να καταλάβει τη διάκριση ανάμεσα σε ένα κομμουνιστικό κόμμα και σε ένα σοσιαλιστικό / αριστερό κόμμα όπως διατείνεται οτι είναι ο ΣΥΝ (άλλο αν το καταφέρνει) παρότι ο Τσίπρας πρέπει να έχει πεί ίσα με τριακόσιες φορές οτι διαφωνούν κάθετα με το ΚΚΕ ως προς την δίκαιη κοινωνία που οραματίζονται.
“…μια δημοκρατική παιδεία επιτρέπει στους μαθητές να αντιγράφουν, να κανονίζουν αυτοί ποια μαθήματα θα παρακολουθούν, κι αν παρ’ όλα αυτά δεν πιάνουν το «δέκα» να μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο.”
->όλοι θυμόμαστε πώς ειπώθηκε αυτό για τις αντιγραφές. Το αν είναι φυσιολογικό να κανονίζουν οι μαθητές ποια μαθήματα θα παρακολουθούν ας το δούμε στο εκπαιδευτικό σύστημα προηγμνένης χώρας της επιλογής του Πάσχου. Υποθέτω οτι των Αμερικάνων είναι υπόδειγμα εκπαιδευτικού συστήματος γι αυτόν (το οτι το σύστημα καταρρέει και οι πάντες εδώ φρίττουν είναι άλλη ιστορία). Σαφώς και επιλέγουν, και σε μεγάλο ποσοστό τί μαθηματα παίρνουν.
Τα γύρω από όσους δεν πιάνουν το “δέκα” είναι μεγάλη συζήτηση. Το οτι ο αριθμός αυτών που δεν πιάνουν το δέκα είναι τόσο μεγάλος θα πρέπει να θεωρηθεί σύμπτωμα της τραγικής κατάστασης της δευτεροβάθμιας. Κατάστασης που έχει δημιουργηθεί (όχι αποκλειστικά) καί από το εξεταστικό σύστημα. Ο ΣΥΝ είχε μια πολύπλευρη πρόταση σχετικά με το τί πρέπει να γίνει στο εκπαιδευτικό (πρόταση πλημελλής, ελλειπής και σε σημεία προβληματική κατά τη γνώμη μου, αλλά πάντως πρόταση που δεν έμεινε μόνο στο εξεταστικό), αλλά ο Πάσχος επιλλέγει να κρατήσει και να επιτεθεί μόνο στο κομμάτι της που τον βολεύει.
“Μια trendy εκδοχή του παλαιοκομμουνιστικού λόγου που κυριάρχησε στη μεταπολίτευση. ”
-> ο νεοκομμουνιστικός λόγος είναι η σοσιαλδημοκρατία, κατά τον Πάσχο.
“ένα γενικό κι αόριστο «άλλο κόσμο», στον οποίο όλοι θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο ανεξαρτήτως επιδόσεων, όλοι θα σιτίζονται από τον κρατικό κορβανά ανεξαρτήτως της προσπάθειας, που το πανταχού παρόν δημόσιο θα αναπληρώνει, αλλά και θα πνίγει κάθε προσπάθεια ατομικής πρωτοβουλίας.”
-> όλοι θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο ανεξαρτήτως επιδόσεων, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, π.χ.
-> το πανταχού παρόν δημόσιο θα πληρώνει;;
-> και φυσικά να μην ξεχνάμε τις καταπιεσμένες προσπάθειες ιδιωτικής πρωτοβουλίας που αν μπορούσαν να θεριέψουν θα έβγαζαν τη χώρα από την κρίση, κλπ. κλπ.
“Μια κοινωνία σε κρίση θα πιαστεί από τα προβλήματα πριν αγκαλιάσει τη λύση. Εξάλλου, υπάρχει και προηγούμενο στην ιδεολογικά ομογάλακτη Γαλλία: Το ίδιο δεν έγινε και στη Γαλλία το 2002, όταν εκτός από τον Λεπέν η έκπληξη ήταν το τροτσκιστικό κόμμα της Αρλέτ Λαγκιγιέ;”
-> Η ιδεολογικά ομογάλακτη Γαλλία (πίπα Πάσχου, btw, η Γαλλική πολιτική ιστορία ουδεμία σχέση έχει με τα δικά μας) κυβερνάται από τον τροτσκιστή Σαρκοζί όμως, προς το παρόν, και πρίν από αυτόν ήταν ο νεοναζί Σιράκ.
Για να επανέλθουμε και στα φοβικά σύνδρομα του προηγούμενου σχολίου/άρθρου, η Μακαρθικού χαρακτήρα ρητορική του Πάσχου καλλιεργεί τα δικά της αντι-αριστερά φοβικά αντανακλαστικά.
Ο Μανδραβελης ειναι απο τους ελαχιστους εξαιρετικους ελληνες αρθρογραφους, με αντιληψη που λειπει απο μια τραγικη και προβλεψιμη ομοιομορφια λογου και αντιλογου στην ελλαδα !!! στην αρχη νομιζα πως αστειευεσαι αλλα εξεπλαγην που σοβαρολογεις…
Ο Μπολανιο που ειναι ενας εκ των αγαπημενων συγγραφεων καταλαβε στο τελος της ζωης του μια τεραστια υποκρισια αριστερης ιδεολογιας που υποστηριζε σθεναρα μικροτερος…
Επισης , φορ δε ρεκορντ, πεθανε το 2003… και περασε το μεγαλυερο μερος της ζωης του στο μεξικο και την ισπανια…
αυτα τα ολιγα
“Επισης , φορ δε ρεκορντ, πεθανε το 2003…”
ναι, σωστά, ευχαριστώ για τη διόρθωση.
“Ο Μπολανιο που ειναι ενας εκ των αγαπημενων συγγραφεων καταλαβε στο τελος της ζωης του μια τεραστια υποκρισια αριστερης ιδεολογιας που υποστηριζε σθεναρα μικροτερος…”
Ενδιαφέρον, αλλά και λοιπόν; Υπάρχουν πάμπολλες “αριστερές ιδεολογίες” και πάμπολλες “δεξιές ιδεολογίες” που δεν φείδονται υποκρισίας.
Για τον Μανδραβέλη έγραψα πιο πάνω τη γνώμη μου, και προσπάθησα να δώσω και παραδείγματα, παρά τον αφοριστικό τόνο του ποστ.
Για να μην είμαι άδικος, να πώ πως στον άξονα (ηλίθιος αρθρογράφος) – (έξυπνος αρθρογράφος) ο Μανδραβέλης σκοράρει καλά (παράδειγμα το τελευταίο του άρθρο για τον blogονόμο, όπου επιτυχώς υποστηρίζει το προφανές).
Εκεί που σκοράρει τραγικά είναι στην
επαφή του με την πραγματικότητα και στην αντικειμενικότητά του (που είναι συναφείς ιδιότητες βέβαια).
Έχεις κανένα παράδειγμα “εξαιρετικού” άρθρου να το συζητήσουμε;
Χαίρε,
το μόνο ορθολογικό που βρίσκω στον εν λόγω είναι η διαχείριση της καρριέρας του – παραμένει άξιο θαυμασμού και απορίας πώς με τόσα λίγα (από baggage intellectuel)κατάφερε τόσα πολλά (να γίνει τέτοια φίρμα), όσο κι αν υπάρχουν σε όλους τους τομείς, του δημοσιογραφικού συμπεριλαμβανόμενου βεβαίως, αντίστοιχες περιπτώσεις.
Σαφως, οτι σημαινει “αριστερο” η “δεξιο” για τον εναν δεν σημαινει απαραιτητα για τον αλλο! Εμπιπτει στον μηχανισμο της συγχησης της εποχης.
Με τον Μανδραβελη συμμεριζομαι τον φιλελευθερο λογο του, μου αρεσει πολυ ο ορθλολογισμος του, η απομακρυνση απο επιχειρηματα βασισμενα στο θυμικο η την αναμασηση εκατονταδων μυθων που διεπουν την ελληνικη κοινωνια…
καλα αρθρα? που να πρωτοαρχισω!
Ο Μανδραβελης, ο Τσουκας, ο Παπαχελας ειναι στα ματια μου φωτεινες εξαιρεσεις, σπανιας διαυγειας στον αυτισμο και την ιδεολογικη αιμομιξια της μικρης μας χωρας!
Η επαφη μου με τα βιβλια του Μπολανιο απο τις καλυτερες απολαυσεις της ζωης μου. Ο ανθρωπος γραφει απλως εκπληκτικα. Μολις κυκλοφορησε εδω στην αμερικη το τελευταιο του, “Ναζι λογοτεχνια στην Νοτια Αμερικη” που παλι διαβαζω τα καλυτερα. Σπευδω.
Τι να πει κανείς! Μαλώνετε για το εάν ένας αστος κάνει με συνέπεια τη δουλειά του ή όχι! Και τον θαυμάζουν και κάποιοι για τη συγκρότηση της σκέψης του!!! Ε, λοιπόν Μπούς και πάλι Μπούς! Τουλάχιστον γελάμε, δεν συγχιζόμαστε!
Δ.
Το βαθύτερο ακόμα πρόβλημα είναι οτι και ‘μείς είμαστε, από άποψη κουλτούρας, αστοί. Το ακόμα χειρότερο είναι οτι είμαστε δυστυχώς μικροαστοί από άποψη μισθού!
Μαύρο Πρόβατο, υπάρχουν άραγε καλύτεροι υποψήφιοι για τη θέση αυτής της συγκεκριμένης φίρμας;
Πάντως κι εμένα μου κάνει εντύπωση. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.
identity cafe, διάβασα κι εγώ την κριτική για το Nazi literature στους NYT και θα σπεύσω επίσης. Ο παίχτης είναι μεγάλη Παιχτούρα, που θα’λεγε κι ο Αλέφαντος.
γραψε τη γνωμη σου