Μπολάνιο νούμερο 1

19th Feb 2008

Ανάμεσα σε μένα, που διαβάζω συνήθως ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και στον εδώ και δεκαπέντε πέντε χρόνια νεκρό Χιλιανό συγγραφέα Roberto Bolano, μεσολαβούν εξακόσιες τόσες σελίδες πολυτελούς χαρτιού πάνω στο οποίο είναι τυπωμένη με εργοστασιακή ακρίβεια μια από τις ενσαρκώσεις του μυθιστορήματος ‘The Savage Detectives’. Σε μια από αυτές τις σελίδες ξαναδιάβασα, χωρίς προειδοποίηση, συμπυκνωμένη, την επιτομή της έννοιας “Αριστερά” (αυτήν του συναισθήματος που ήταν αληθινό, όχι απαραίτητα του οράματος που ήταν ψεύτικο):

One day I asked him where he’d been. He told me that he’d traveled along a river that connects Mexico and central America. As far as I know there is no such river. But he told me that he traveled along this river and that now he could say he knew its twists and tributaries. A river of trees or a river of sand or a river of trees that in certain stretches became a river of sand. A constant flow of people without work, of the poor and the starving, drugs and suffering. A river of clouds he’d sail on for twelve months, where he’d found countless islands and outposts, although not all the islands were settled, and sometimes he thought he’d stay and live on one of them forever or that he’d die there.

19.02.08 | πολιτικα, λογοτεχνια | comments RSS 2.0 | trackback buzz/μελισσουλα