Αριθμοί που συγκινούν

11th Sep 2007

Διαβάζω στο contra.gr οτι ο Γκάλης αποθεώθηκε στη Μαδρίτη όπου παίζει η εθνική για το Ευρωμπάσκετ και όπου πρόκειται να τιμηθεί από τη FIBA. Αυτός ο ψυχρός, μοναχικός τύπος είναι ίσως η πιο πετυχημένη ενσάρκωση του απόλυτου αθλητή που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα. Αδίστακτος, τελειομανής, με την πιο αποτελεσματική και ταυτόχρονα εκφραστική κίνηση της εποχής του, με το πιο σφυρηλατημένο και αρμονικό μυικό σύστημα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, αυτός ο τύπος εμφανιζόταν στο γήπεδο για να παίξει και το “έξω” έπαυε να υπάρχει για αυτόν.

Τον είχα δεί μόνο μια φορά εν δράση, σε ένα παιχνίδι με την Νήαρ Ήστ, στην μπασκετική Καισαριανή, με το γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο, παρόλο που το ματς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον από πλευράς αγωνιστικής: ο Άρης θα κέρδιζε με τριάντα πόντους τουλάχιστον. Ο Γκάλης ήταν εκεί, έπαιξε για 40 λεπτά στο πιό αδιάφορο παιχνίδι του πρωταθλήματος, έτρεξε αμίλητος περισσότερο κι απ’τον νεαρότερο αντίπαλό του και δεν έκανε παραπάνω από ένα δυο λάθη: ο Άρης κέρδισε με τριάντα πόντους, ο Γκάλης πέτυχε σαράντα τεμάχια!

Για αυτούς και άλλους λόγους ο Γκάλης είναι το πιο ατόφιο παράδειγμα αυτού του περίεργου πράγματος που ονομάζεται αθλητισμός. Κι αυτό το ατόφιο παράδειγμα στάθηκε ικανό να συγκινήσει ακόμα και τους μπασκετικά ανίδεους Έλληνες οπαδούς [για όσους δε θυμούνται και είναι πάνω από 27, δείτε εδώ, εδώ κι εδώ]. Και τους συγκινεί ακόμα μια δεκαετία και βάλε μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα.

Στο μυαλό μου η συγκίνηση αυτή εκφράζεται απόλυτα με δύο αριθμούς: 30.8 πόντοι μέσος όρος σε 854 επίσημα παιχνίδια.