Ο Darren Aronofsky παίζει μ’αυτή την ταινία στα ίσια με τον Bergman και την Εβδομη Σφραγίδα. Εξαιρουμένων των καταλοίπων New Age και βουδισμού/γιόγκας, πρόκειται για την καλύτερη ταινία που είδα φέτος (παρότι οι Ζωές των Άλλων προσεγγίζουν το ίδιο βάθρο από άλλη κατεύθυνση), με τον ίδιο τρόπο που το 2046 ήταν η καλύτερη προπέρσινη ταινία: χωρίς λεπτομερή επιχειρήματα αλλά με απόλυτη βεβαιότητα.
04.09.07 | Uncategorized | comments RSS 2.0 | trackback buzz/μελισσουλα
Το yet anotherblog τρέχει σε WordPress 3.3 Κείμενα (RSS) και Σχόλια (RSS).
Τα περιεχόμενα, νομικά μιλώντας, βρίσκονται κάτω από την Attribution - Non Commersial Creative Commons Licence (Belgium). Αν θέλετε να αντιγρέψετε ένα ολόκληρο ποστ ή μια ολόκληρη παράγραφο, παρακαλώ παραπέμψτε πίσω στο ποστ με σύνδεσμο με εμφανή την ταυτότητα του παρόντος (π.χ. via yet.anotherblog.net ή via lazopolis ή κάτι τέτοιο).
Νομιζω οτι ο Aronofsky το ψιλοεχασε σε αυτη την ταινια. Προσωπικα (βγαζοντας τον Lynch εκτος διαγωνιστικου τμηματος για τους ευνοητους λογους), ψηφιζω Michel Gondry για το sience of sleep. Ο τυπος εξελισετε σε μεγαλο μπαλαδορος.
Αυτήν δεν την είδα (το science of sleep) διότι όλα τα torrents είναι κατεστραμμένα, λέμε. Όταν λες το έχασε εννοείς τις γιόγκες, ή γενικώς;
Συμφωνώ για το The Fountain αν και για πολλούς είναι η πιο αδύνατη του Aronofsky. Εγώ θα έλεγα όχι απλά η καλύτερη αλλά και σημείο σταθμός στην κινηματογραφική ιστορία. Το μέλλον θα την κρίνει.
Κι εμένα μου άρεσε, αλλά όχι η καλυτερη ταινια της χρονιας. Εκεί που αρχισε να φυτρώνει όμως χαλάστηκα. Πολυ σουρεαλ για τα δεδομενα μου.
Ουτε και οι ζωες των αλλων ηταν οι ταινια της χρονιας για μενα. Πηγα να την δω εχοντας ακουσει εκθειαστικα σχολια και μαλλον αυτο εφταιξε. Περιμενα να δω την υπερταινια και δεν την ειδα.
αχ αχ αχ με αυτό το γρασίδι, μα γιατί τόσοι πολλοί δεν το ένιωσαν?
ίσως πρόσφατα επηρεασμένος (μόνο κανένα εξάμηνο μετά δηλαδή – όσο πρόσφατο μπορεί να θεωρηθεί αυτό) αλλά συμφωνό με τον mike. αφού ένα εξάμηνο μετά googliζω για να διαβάσω ακόμα απόψεις για την ταινία.
στο γρασίδι τώρα ξανά τι να πει κανείς. Εναλλακτικά να προτείνω μια βόλτα άνοιξη μήνα σε ένα νεκροταφείο (αφού η εξοχή δεν θα αποτελέσει απτό παράδειγμα) η επισκόπηση της γρασιδωμένης επιφάνειας και η νοητική ενδοσκόπηση του νωτισμένου υπο εδάφους – των περιεχομένων του και της πριν από τρία χρόνια κατάστασης αυτών.
ενναλακτικά προτείνεται fast forward σε 100 χρόνια και μελλοντική ενατένιση αντιστοίχου χώρου και απάντηση στο ερώτημα:”που θα είμαι άραγε εγώ”
η για να το θέσω ποιο πεζά ότι όλοι θα δούμε τα ραδίκια ανάποδα είναι όχι μόνο ένα πολύ σοβαρό θέμα – αλλά απολύτως βέβαιο – το γελοίο τηςπρότασης ισοσκελίζεται από τη βεβαιότητα πραγματοποίησης της – είναι τελικά ένα σοβαρό και αξιόλογο θέμα να το συνειδητοποιήσει κανείς.
τελικά με το γρασίδι που φυτρώνει στον ήρωα είναι και τό όλο point της ταινίας κατά την γνώμη μουκαι το παρηγοριτικό της στοιχείο,δεν μένει στο χους εις χούς αλλά στο ζωή από θάνατα – είναι ένα από τα λίγα πουθ μπορούν να μας βοηθήσουν να εκλογικεύσουμε/αντιμετωπίσουμε το αντίστοιχο υπαρξιακό θέμα.
ξανά παρασύρθηκα με το fountain;)
γραψε τη γνωμη σου