Το πλάνο στο CERN ήταν να ξεκινήσει μια περίοδος δοκιμαστικής λειτουργίας του LHC τις τελευταίες δυο εβδομάδες του 2007. Στα δοκιμαστικά αυτά οι δέσμες πρωτονίων ήδη επιταχυνμένες στο SPS (Σούπερ Σύγχνοτρο Προτωνίων) θα διοχετεύονταν στον κεντρικό δακτύλιο του LHC όπου όμως δεν θα υφίσταντο περεταίρω επιτάχυνση. Θα μπορούσαν έτσι να ελέγξουν την λειτουργία του επιταχυντή σε ρεαλιστικές συνθήκες χωρίς να διακινδυνέυουν ιδιαίτερα δυσάρεστες συνέπειες σε περίπτωση που ένα ή περισσότερα από τα επιμέρους συστήματα υποστεί βλάβη.
Όμως, εξαιτίας, εν μέρει, της φαντασμαγορικής πρόσφατης κατάρρευσης τριών από τους κρίσιμους μαγνήτες που στρέφουν τις δέσμες σε μια δοκιμή (ο συγκεκριμένος μαγνήτης ήταν στη δικαιοδοσία της ομάδας από το Fermilab, ο διευθυντής του οποίου δηλώνει έκτοτε οτι η διόρθωση του συγκεκριμένου προβλήματος είναι κορυφαίας προτεραιότητας στο Σικάγο), αποφασίστηκε οτι το LHC δεν είναι ακόμα έτοιμο για τα δοκιμαστικά, και οτι είναι καλύτερα (;;!!) να ξεκινήσει κατευθείαν η λειτουργία του με δέσμες σχετικά υψηλής ενέργειας, τον Απρίλιο-Μάϊο του 2008.
Τότε η ψυχολογική πίεση θα είναι ακόμα μεγαλύτερη, βέβαια, μια και το παραμικρό ατύχημα (όπως, π.χ. η άνοδος της θερμοκρασίας ενός από τους υπεραγώγιμους μαγνήτες που μπορεί να εκτινάξει την ειδική αντίσταση του υπεραγώγιμου καλωδίου και άρα να εκλυθούν τεράστια ποσά ενέργειας τοπικά) μπορεί να προξενήσει ζημιά με δυσθεόρατο κόστος σε χρόνο και χρήμα, την ώρα που τα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας θα είναι στραμμένα στο CERN.
Από την άλλη, αν πραγματοποιούταν το engineering run με καθυστέρηση, το επιστημονικό πρόγραμμα θα πήγαινε κι άλλο πίσω, και το κύρος του CERN θα δεχόταν ένα πλήγμα το κόστος του οποίου αποφάσισαν οι ιθύνοντες οτι δεν θέλουν να το σηκώσουν. Κι έτσι τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς το σασπένς θα κορυφωθεί…