Η μαστοράντζα του Ερντεμπίλ έφτασε στη μακρινή Χονολουλού, λοιπόν. Μια προσφορά του ακούραστου και ηρωϊκού πολιτισμικού διακομιστή Κουκουζέλη. Μαζί με τα τραγούδια των Χειμερινών Κολυμβητών έφτασε, κι αυτή μέσω Κουκουζέλη, και η σχετική συζήτηση από το Ρεμπέτικο Φόρουμ. Από την οποία αντιγράφω
τα θέματα των τραγουδιών της “Ανατολής Ανατολών” δεν είναι θέματα τουρκολογίας. Είναι μεράκια, σεβντάδες, θρύλοι, παραμύθια και ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν στο χώρο που άλλοτε λεγόταν Βυζάντιο κι άλλοτε Οθωμανική αυτοκρατορία. Είναι απ’ αυτά που η επίσημη ιστορία άφησε απ’ έξω, γιατί έχουν να κάνουν με τον Άνθρωπο κι όχι με τις ομάδες. Με τον Άνθρωπο που “από τον πύργο της Βαβέλ κρατάει, χωριό του ο έρωτας και τραγουδάει πως η αγάπη δεν έχει πατρίδα”.
Κώστας.
αλλά και
Η τόσο γόνιμη αυτή Ανατολή πώς και συζεί τόσους αιώνες με άφατα τύρρανους θεούς; Και πότε θα διώξει τον καπνό τους να ξαναλάμψει το ροδάκινο στα οπλοστάσια της ζωής, στα εν παλμώ σαβανωμένα θηλυκά της;
Γιάννης
Τα τραγούδια του Ε. Ζάχου μυρίζουν παρελθόν, με ένα τρόπο μάλλον όχι ιστορικό, με έναν τρόπο οικείο – εκείνο που εγείρεται δεν είναι η ιστορική μνήμη αλλά μια μνήμη βιωματική, σχεδόν συναισθηματική, περίεργα κληρονομημένη. Σαν να ανακαλύπτεις στο πατάρι τα παιχνίδια σου απ’όταν ήσουν ενός: δεν τα θυμάσαι ακριβώς. Εκπέμπουν, όμως, μια μεταφυσική οικειότητα.
Εις επίρρωσην των παραπάνω, στέκεται αδύνατο π.χ. να συν-κινηθεί η Heleen με τους στίχους, παρ’ότι της αρέσει, νομίζω, η μουσική και παρ’ότι γνωρίζει μέσες άκρες όσα κι εγώ για την ιστορία της περιοχής.
Το φόρουμ δείχνει, μεταξύ άλλων, οτι υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και καλλιεργούν αυτού του είδους τη μουσική σε ένα επίπεδο πιο κει από αυτό του σαββατοβραδινού ρεμπετάδικου. Και διακινείται και πληροφορία: ο Παπάζογλου έβγαλε λέει καινούριο δίσκο. Τον άκουσε κανείς;
Ένα δύο που άκουσα από τον δίσκο του Παπάζογλου δεν με εντυπωσίασαν. Δεν έχει αλλάξει νομίζω ο ήχος από τους προηγούμενους δίσκους του.
Άσχετο, αλλά τσέκ γιόρ μέηλ.
Και η σελίδα με το Ντι-Χιωτη-φικέησον από το πόστ του Κουκουζέλη είναι όλα τα λεφτά…
Έχει κι άλλες παραμέτρους (όχι ιδιαίτερα σημαντικές) ο δίσκος οι οποίες δεν συζητήθηκαν στο φόρουμ. Παράδειγμα, στο πρώτο τραγούδι είναι προφανής η αναφορά στο ηχητικό κλίμα του Μορικόνε, την εποχή των γουέστερν σπαγγέτι. Πρόσεξε τη χορωδία. Ιδιόμορφο χιούμορ των Χειμερινών. Μένει, μαζί με τα τραγούδια, το ήθος των ανθρώπων που συζητάνε γι αυτά. Ως προς την αποστολή το δίσκου δεν ζητάω πολλά: Αφού ανακαλύψεις το Lazopulion, το επόμενο σωματίδιο να το ονομάσεις kukuzelion.
γραψε τη γνωμη σου