Είσαι ένας από τους κορυφαίους φυσικούς του 19ου αιώνα, και προσπαθείς λυσασμένα να δείξεις στον κόσμο οτι αυτό που οι περισσότεροι θεωρούν πλέον ως θεμελιώδες (η ιδέα οτι ο κόσμος αποτελείται από διακεκριμένα άτομα και η συνακόλουθη εικασία οτι ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος έχει φύση στατιστική και όχι απόλυτη) δεν ισχύει.
Στην προσπάθειά σου αυτή πέφτεις πάνω σε ένα φαινόμενο (την ακτινοβολία του μελανού σώματος) του οποίου οι μέχρι τούδε μετρήσεις περιγράφονται αρκετά καλά από τον τύπο που εμπνεύστηκε ο συνάδελφος Wien. Ο τύπος αυτός όμως είναι εμπειρικός και εσύ, θεωρώντας την κατάσταση απαράδεκτη, αποφασίζεις να τον εξηγήσεις στη βάση της γενικότερης θεωρίας, ελπίζοντας παράλληλα πως θα οδηγηθείς σε μετωπική σύγκρουση με την ατομική υπόθεση και την στατιστική ερμηνεία του δεύτερου θερμοδυναμικού νόμου του Λουδοβίκου Μπόλτζμαν.
Τα καταφέρνεις, αλλά σύντομα αποδεικνύεται οτι ο τύπος αποτυγχάνει να περιγράψει το φαινόμενο σε χαμηλές θερμοκρασίες. Ξαναγυρνάς στο γραφείο σου και μήνες αργότερα, εξωθείσαι σε μια πράξη απελπισίας που μοιάζει να σε φέρνει πλησιέστερα από ποτέ στο στόμα του εχθρού: προκειμένου να παράγεις τα σωστά αποτελέσματα με κάθε κόστος, επαναδιατυπώνεις τη φόρμουλα, κάνοντας, παρεμπιπτόντως μια υπόθεση τεχνικής φύσεως, οτι ορισμένες ποσότητες που περιγράφουν το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στο φαινόμενο παίρνουν ακέραιες τιμές.
Η νέα φόρμουλα λειτουργεί με ανέλπιστη ακρίβεια και όλοι είναι ευτυχείς εκτός από σένα που αρχίζεις να διαπιστώνεις οτι η ατομική υπόθεση του Λουδοβίκου Μπόλτσμαν μπορεί να είναι κοντά στην πραγματικότητα και οτι ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος μάλλον δεν έχει απόλυτη ισχύ αλλά στατιστική.
Για τέσσερα χρόνια ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος ασχολείται περεταίρω με το ζήτημα.
Πέντε χρόνια αργότερα, ο νεαρός Αϊνστάιν δημοσιεύει την εργασία του για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο παίρνοντας την εντελώς τεχνική υπόθεσή σου για τις ποσότητες που παίρνουν ακέραιες τιμές στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και ανάγωντάς την σε θεμελιώδη αρχή! Η κβαντική μηχανική γεννάται από τους υπολογισμούς σου, ενάντια στη θέλησή σου!
Σου παίρνει άλλα τρία χρόνια για να αποδεχτείς οτι η τεχνική σου έμπνευση, μεταμορφωμένη από άλλους θεωρητικούς σε πολύτιμο εργαλείο, έχει θεμελιώδη σχέση με τον μικρόκοσμο.
Δέκα χρόνια αργότερα σου απονέμουν το βραβείο Νόμπελ για εκείνη ακιβώς την τεχνική έμπνευση, για εκείνη την πράξη απελπισίας που σε οδήγησε τόσο επικίνδυνα κοντά στη σκέψη του Λουδοβίκου Μπόλτζμαν. Ο οποίος Μπόλτζμαν έχει ήδη αυτοκτονήσει σε μια κρίση κατάθλιψης. Πάνω στον μαρμάρινο τάφο του έχουν σκαλίσει τον νόμο που τόσα χρόνια προσπάθησες να αντιπαρέλθεις, το νόμο στο κυνήγι του οποίου βρέθηκες στην ανάγκη να προβείς σε μια πράξη απελπισίας που σου χάρισε το βραβείο Νόμπελ.
————————–
Λεπτομέριες στο καταπληκτικό άρθρο για τον Μάξ Πλάνκ και την κβαντομηχανική από το physics web (Max Planck: the reluctant revolutionary).
Ο Πλάνκ νομίζω ήταν από τους μεγαλύτερους φυσικούς του 20ού αιώνα, αν και ηλικιακά άνηκε στον 19ο. Ο λόγος είναι ότι τόλμησε να προτείνει κάτι “εξωφρενικό” ενώ ήδη ήταν γνωστός φυσικός. Δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν “ενάντια στην θέληση” του η γέννηση της κβαντομηχανικής, όπως δεν ήταν και ενάντια στην θέληση του Αινστάιν. Αν δεν υπήρχαν αυτοί πολύ πιθανό να μην υπήρχε κβαντομηχανική, ενδεχομένως να μην τους άρεσε η φιλοσοφία που αναπτύχθηκε χρόνια μετά.
Παρεπιμπτόντως (έτσι γράφεται;) ο τελευταίος σύνδεσμος οδηγεί σε άρθρο για τις κοσμικές ακτινοβολίες και όχι για τον Πλάνκ.
Υ.Γ. Έχεις μάθει καθόλου σέρφ στην Χαβάι ή μόνο MHV ?
Τώρα δείχνει σωστά το λινκ, ευχαριστώ κ.
Όπως, λοιπόν θα διάβαζες αν το λινκ ήταν σωστό, η ιδέα οτι ο Πλανκ ήταν ο πατέρας της κβαντομηχανικής, τουλάχιστον όσον αφορά στη θεμελίωση του νόμου της ακτινοβολίας μέλανος σώματος, παρότι κυκλοφορεί σε πολλά textbooks, φαίνεται μάλλον τραβηγμένη από τα μαλλιά. Το άρθρο εξηγεί τις λεπτομέριες. Ο Αϊνστάιν, βέβαια, με το άρθρο του για το φωτοηλεκτρικό, σίγουρα αξίζει να συγκαταλέγεται στους “πατέρες” της κβαντικής.
Κάτω από το φώς του άρθρου, λοιπόν, ο Πλανκ μάλλον πρέπει να τοποθετείται στο μεταίχμιο (εξ’ού και το τραγικό στοιχείο στο έργο του), ανάμεσα στην μηχανιστική/ενεργειακή παράδοση της κλασικής φυσικής και την επερχόμενη επανάσταση.
Το σερφ είναι το δεύτερο στάδιο αφομοίωσης. Το πρώτο είναι το μπουγκυ-μπορντ με το οποίο ασχολούμαι ανελλιπώς, όταν έχει λίγο κύμα (όχι όπως σήμερα που το εδώ κομμάτι του Ειρηνικού ήταν σούπα).
Τέλος, τα MHV παλιώσανε πια. Τώρα το έχουμε ρίξει στα loops με πιο σκληροπυρηνικές και λιγότερο τρέντυ μεθόδους. Πού θα είσαι τελικά στο μέλλον;
Το δυστυχές με τον Πλανκ είναι πως όλα τα σημειωματάρια του κάηκαν από ότι ξέρω κατά τον πόλεμο και έτσι έχει τμήματα στην έρευνά του (από ιστορική πλευρά εννοώ) που μένουν μελανά [χαχαχα γελάσαμε και σήμερα].
Πού θα είσαι τελικά στο μέλλον;
Παρίσι, από τον Σεπτέμβρη. Πρέπει να μάθω και γαλλικα…
Συγχαρητήρια και καλή τύχη με τα Γαλλικά. Θα περάσεις γαμάτα.
γραψε τη γνωμη σου