Τη στιγμή που ολόκληρος ο πλανήτης μετατρέπεται μέσω της διαρκούς επέκτασης της πληροφορικής σε ένα οικουμενικό χωριό μέσα στο οποίο τηλεόραση, εφημερίδες, τεχνική, γνώσεις, διασκέδαση οργανώνουν την ανθρώπινη εμπειρία με τους όρους ενός κοινού παγκόσμιου αφηγήματος, ενός πλανητικού serial του οποίου όλοι γνωρίζουν το προηγούμενο επεισόδιο ενώ αναμένουν με έξαψη ή περιέργεια το επόμενο, η ποίηση, με τον κατ’ουσίαν αντιαφηγηματικό της χαρακτήρα, έρχεται να περιφρουρήσει την αποσπασματικότητα και το θραυσματικό της ιδιωτικής εμπειρίας και να εγγυηθεί οτι η ανθρώπινη ευαισθησία θα εξακολουθήσει να παραμένει ασυνεχής και ασύμμετρη προς τον νέο ολισμό της πληροφορικής.
Γιάννης Πατίλης, “η ποίηση ως ουτοπία“, Εμβόλιμον, 1997
Αναρωτιέμαι αν θα επέμενε στις διατυπώσεις του σήμερα, 10 χρόνια μετά, ο Γ. Πατίλης. Μπορώ να δώ δισεκατομύρια θραύσματα γύρω από το “παγκόσμιο αφήγημα”, έναν ασύλληπτο και εξοντωτικό πλουραλισμό και μια αφόρητα ανάλαφρη αποσπασματικότητα στη θέση κάθε συγκροτημένου αφηγήματος, έναν ωκεανό θορύβου στον οποίο η ποίηση έρχεται να προσθέσει τις δικές της, ανεπανάληπτες μεν, αλλά το ίδιο υγρές σταγόνες.
Όμως για κάποιο λόγο μου αρέσει που είναι η ποίηση αυτή που καλείται να περιφρουρήσει την αποσπασματικότητά μας, που υποτίθεται οτι διεκδικεί εξ’ονόματός μας το δικαίωμα να μην απολογούμαστε για το θραυσματικό της εμπειρίας μας αλλά και για οτιδήποτε το ασυνεπές, ασύμμετρο, ασυνεχές, μη-κανονικό, ενδόμυχα παράνομο, αναρχικό…
Ο Πατίλης είναι κατ’ουσίαν ένας επαναστάτης. Αξίζει να διαβάσετε και το υπόλοιπο της συνέντευξης.