`Το Σπίτι και το κελί’, του Χ. Χωμενίδη. Επιφανειακό και άοσμο, εκτός από τις συναισθηματικές/ερωτικές σκηνές. Ενδιαφέρουσα ηρωίδα η Λουκία, η μόνη νησίδα μέσα στο μισογυνισμό του συνόλου. Απογοητευτικό το τσίρκο σχετικά με τη 17Ν και πολύ ελαφρολαϊκή η προσέγγιση της δράσης και της δίκης. Καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας ή ανακύκλωση μιας ανακλαστικής αντίδρασης καφενείου στην τηλεοπτική ηλιθιότητα; Επίσης εκνευριστική η προφανώς μονόπαντη Β.Προαστιώτικη οπτική. Το σπίτι, το κελί και το Τσερόκι, ίσως θα ήταν καλύτερος τίτλος, μια και η 17Ν υπάρχει απλώς σαν το background στην προσωπική σαπουνόπερα ενός μάγκα βιοήχανου-οινοποιού…
Το σπίτι, το κελί και το Τσερόκι
3rd Sep 2006
κάπου δεν εκπλήσσομαι. Πάντα απορούσα προς τι όλη η φασαρία με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Εγω ένα διάβασα και δεν άντεξα δεύτερο….
γραψε τη γνωμη σου