Απόσπασμα προθέρμανσης

Comte de LautreamontΣτο τρέχον έτος έπεσε πολύ ερημιά σ’αυτό το μπλογκ.

Το αρχείο στα δεξιά έγραψε ένα ποστάκι, κι αυτό όχι μόνο το Φεβρουάριο, αλλά και στο επίπεδο του “απλώς προσωπικού”. Το 2012 υπόσχεται καλύτερες μέρες. Αλλά για να έρθουν αυτές οι μέρες πρέπει να ξαναζεσταθεί κανείς, να ξαναθυμηθούν τα δάχτυλα την τεχνική του γράφειν ποστ, ξέρεις τώρα. Και για να ξαναζεσταθεί κανείς, σκέφτηκα, έχει διάφορες επιλογές:

  1. γράφει μικρά, βουβά μεταποστς σαν αυτό εδώ.
  2. βάζει κανένα σύνδεσμο προς κείμενα σιωπηλώς συγκλονιστικά γραμμένα με εμφανή μόχθο γύρω από ξεχαρβαλωμένα σημεία στίξης.
  3. κοιτάζει μήπως υπάρχει κανένα παλιό ποστάκι σωσμένο στο αρχείο και μηδέποτε δημοσιευμένο.

… και βρίσκει το παρακάτω. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε το έγραψα, θα πρέπει να έχουν περάσει μερικά χρόνια, ούτε και αναγνωρίζω ακριβώς τις ιδέες και τα ένστικτα του αφηγητή σαν δικά μου. Ούτε και εγκρίνω πια ορισμένους σταθμούς, σ’αυτή την ερασιτεχνικά φιλοσοφική βόλτα στο ενδοαστρικό κενό της οντολογίας:

Οποιοσδήποτε ασχολείται με τις θετικές επιστήμες θα έχει διαπιστώσει πως η ανηλεής ρεαλιστική ορθολογική κριτική είναι ταυτόχρονα πολύτιμη και επικίνδυνα δεσποτική. Το να οριοθετήσεις την αρμοδιότητα του ρεαλιστικού ορθού λόγου είναι μια διαδικασία τετριμμένη και αυτόματη για τους φυσιολογικούς ανθρώπους που δεν ταλαιπωρούνται από την απαίτηση να είναι συνεπείς. Για τους μειοψηφούντες που τους διακρίνει η `επιστημοσύνη’, τα πράγματα δεν είναι πάντα εύκολα.

Εξηγούμαι με ένα παράδειγμα:

Υπάρχουν ώρες στη ζωή, που ο άνθρωπος με τα ψειριασμένα μαλλιά, έχοντας το μάτι ορθάνοιχτο, ρίχνει τρομαγμένες ματιές στις πρασινόχρωμες μεμβράνες του απείρου, γιατί νομίζει πως ακούει μπροστά του κάποιο φάντασμα να του χουγιάζει ειρωνικά*.

Το πρόβλημα με το παραπάνω  (που προέρχεται από ένα βιβλίο σαφώς απαγορεύσιμο σε μια δικτατορία του ορθού λόγου) είναι οτι ούτε οι πρασινόχρωμες μεμβράνες του απείρου, αλλά ούτε τα φαντάσματα είναι πράγματα υπαρκτά. Όταν λέω `υπαρκτά’, εδώ, εννοώ οτι δεν μπορείς να τα βρείς εκεί έξω, στον hardware κόσμο, και να αλληλεπιδράσεις μαζί τους.

Από την άλλη είναι σαφές σε όλους, ελπίζω, οτι το απόσπασμα έχει κάτι να πεί, και, γι’αυτό, δεν θέλεις να το απορρίψεις αμέσως. Έχεις δυο, χοντρικά, επιλογές. Η μια είναι η `σημειολογική’ προσέγγιση: το κείμενο περιέχει έννοιες που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές οντότητες, συνιστούν όμως μεταφορικά σχήματα, οχήματα για να εκφραστεί κάτι που είναι υπαρκτό, ή, ίσως, για να σχηματοποιηθεί κάτι αόριστο και α-σχημο (σαν τους πυρήνες των ατόμων) που όμως είναι εκεί και μας ταλαιπωρεί. Υπολανθάνει εδώ η αποδοχή του οτι τα φαντάσματα και οι πρασινόχρωμες μεμβράνες του απείρου δεν υπάρχουν μεν, μπορούν να λειτουργήσουν ως σημεία, δε, και γι’αυτό τους εκχωρείται το δικαίωμα να εμφανίζονται ανενόχλητες.
Η δεύτερη προσέγγιση είναι η `ανατρεπτική’: αφού το απόσπασμα περιέχει κάτι βαθύ και αληθινό, το πρόβλημα είναι στον ορισμό του τί σημαίνει `υπαρκτά’. Αυτός ο ορισμός ανατρέπεται (εις βάρος της ηγεμονίας του ορθού λόγου που παρακολουθεί λυσσασμένος απ’τη γωνία) ή μάλλον διαστέλλεται για να χωρέσουν τα φαντάσματα που χουγιάζουν ειρωνικά και οι ιριδίζουσες, πρασινόχρωμες μεμβράνες του απείρου. Τα φαντάσματα υπάρχουν `εντός μας’, στη συνείδηση τη δική μας (και το άπειρο σ’αυτήν του Ζήνωνα) – τα πνεύματα πάλλονται στον πολυδιάστατο εσωτερικό μας κόσμο όσο πραγματικά πάλλεται ο αντικατοπτρισμός της Σελήνης στο νερό.

Το παθογενές στη δεύτερη προσέγγιση προκύπτει από μια ακολουθία γλιστερή σα βρεγμένο μάρμαρο: κάθε τι που υποννοεί επιτυχώς κάτι άλλο μπορεί να είναι σημείο, και κάθε σημείο είναι υπαρκτό εντός μας, άρα (;!) και υπαρκτό γενικώς. Ένας χυμώδης κόσμος από νοήματα που γίνονται οντότητες επειδή κάποτε υπήρξαν επιτυχείς αντικατοπτρισμοί δημιουργείται. Σ’αυτό το επίπεδο, η επικοινωνία γίνεται μυστική, ερμητική, πραγματοποιείται με αναφορές στους `υπαρκτούς’ αντικατοπτρισμούς. Η παθογένεια έγκειται ακριβώς στο οτι δεν υπάρχει καμμιά εγγύηση οτι οι δυο αντικατοπτρισμοί αναφέρονται στο ίδιο πράγμα. Ανήμπορος να προσφύγει στον hardware κόσμο προς επικύρωση του οτιδήποτε, ο άνθρωπος με τα ψειριασμένα μαλλιά επιμένει να κοιτάζει τρομαγμένος τις πρασινόχρωμες μεμβράνες του απείρου, διαβεβαιώνοντας τον εαυτό του οτι ο συνάνθρωπός του κοιτάζει τις ίδιες μεμβράνες, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Ο ορθός λόγος είναι μόνο ένα εργαλείο – δεν παράγει μεταφυσική, ούτε ηθική. Ενδεδυμένος τον μανδύα μιας ρεαλιστικής μεταφυσικής μπορεί να μετατραπεί σε κοσμοθεωρητικό σχήμα που επιτρέπει την κατ’ουσία επικοινωνία. Το να τον οικοιοποιείται κανείς, δε σημαίνει, όμως, οτι είναι υποχρεωμένος να παραμένει τυφλός απέναντι σε κάθε εύγλωττο σημείο, ή ύποπτος μπροστά σε κάθε μεταφορά ή αλληγορία. Η κυριολεκτική ερμηνεία των πάντων συνιστά ανεπιφύλακτα μια αθεράπευτη μορφή ηλιθιότητας. Από την άλλη, η προσφυγή στο ανορθολογικό ακυρώνει τη διαφορά μεταξύ του “σημαίνει” και του “υπάρχει”, και άρα, κατά κάποιον τρόπο συνιστά προδοσία του υπαρκτού κόσμου. Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε τα πράγματα με τα ονόματα που τα περιγράφουν, ακόμα κι αν αυτά τα ονόματα είναι τέτοια μόνο μέσα από ποικίλλες σημειολογικές μεταμορφώσεις.

*Lautreamont, “Τα τραγούδια του Μαλντορόρ”

December 24, 2011  2 Comments

Ακατανόητο.

Τις προάλλες βγαίνοντας απ’την μπανιέρα παρατήρησα οτι τα νύχια των ποδιών μου έχουν παραμεγαλώσει και σκέφτηκα οτι καλό είναι να τα κόψω σε πρώτη ευκαιρία. Παράξενο, μια και εκείνη ακριβώς η στιγμή ήταν η πιο κατάλληλη ευκαιρία, καθώς βγαίνεις απ’το μπάνιο και πριν διαβάσεις στο λάπτοπ για τον Μουμπάρακ που έφυγε και το στρατό που ανέλαβε για έξι μήνες στην Αίγυπτο.

Χτες διάβαζα τα επετειακά του silezukuk και του Δύτη για τα 26 χρόνια απ’ το θάνατο του Κορτάσαρ, και σκέφτηκα να ξαναδιαβάσω τις ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα, και μετά μου κόλλησε ξαφνικά η ιδέα οτι το buzz είναι ακριβώς ένα μέρος γεμάτο από Κρονόπιο και Φάμα, περισσότερους Φάμα είναι η αλήθεια, έχει και μερικούς Εσπεράντζα που πέφτουν κάθε βδομάδα απ’την φοινικοκαρυά. “Τα σπίτια των Φάμα είναι τακτοποιημένα και ήσυχα, ενώ στα σπίτια των Κρονόπιο επικρατεί μεγάλη φασαρία και οι πόρτες βροντάνε. Οι γείτονες πάντα παραπονιούνται για τους Κρονόπιο και οι Φάμα κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι τους και πηγαίνουν να δούν αν όλες οι ετικέττες είναι στη θέση τους.”

February 13, 2011  3 Comments

Τίποτε δεν μπορεί να γίνει βιαστικά.

“Τίποτε δεν μπορεί να γίνει βιαστικά. Τα πράγματα πρέπει να μεγαλώσουν, πρέπει να ψηλώσουν, κι αν έλθει ποτέ ο καιρός για το μεγάλο έργο, τότε τόσο το καλύτερο. Πρέπει να συνεχίσουμε να ψάχνουμε. Έχουμε βρεί κομμάτια, αλλά όχι το σύνολο. Μας λείπει ακόμα η αποφασιστική δύναμη, γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι να μας υποστηρίξουν. Ψάχνουμε για ανθρώπους. Αρχίσαμε εκεί πέρα,
στο Μπάουχάουζ
. Αρχίσαμε εκεί με μια κοινότητα στην οποία ο καθένας μας έδωσε ό,τι είχε. Περισσότερα δεν μπορούμε να κάνουμε.”


Paul Klee, On modern art.

April 19, 2010  1 Comment

Οι πρώτες συγκρούσεις

Λίγες δεκάδες μέτρα κάτω απ’τους αμπελώνες του Meyrin, κάτω από κίτρινους ολέανδρους και λιβάδια από γρασίδι, κάτω από τα χωράφια του Versonnex και τον πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο Γενεύης-Λωζάνης, στα εγκατα του LHC, τα πρωτόνια διέσχισαν τη Μεγάλη Τρίτη με ταχύτητες ρεκόρ τα γαλλοελβετικά σύνορα 44 χιλιάδες φορές το δευτερόλεπτο (τέσσερις φορές σε κάθε γύρο – απόδειξη οτι, σύνορα τα πρωτόνια δε γνωρίζουν) για λίγη ώρα πριν διασταυρωθούν επιτέλους οι δέσμες τους και συγκρουστούν στο κέντρο των τεσσάρων μεγάλων ανιχνευτών του CERN. Οι πιο βίαιες συγκρούσεις πρωτονίων στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεγονός! Η συνέχεια αναμένεται συναρπαστική.

Στο θορυβώδες εστιατόριο του CERN (βρέθηκα εκεί λόγω ενός προγραμματισμένου από καιρό συνεδρίου) τα υπερκοπωμένα και με εμφανή τα σημάδια του άγχους πρόσωπα των πειραματικών που είναι υπεύθυνοι για τη δοκιμή χάνονταν μέσα σε ένα ετερόκλητο εμφανισιακά, πολύγλωσσο και πολυεθνές πλήθος επιστημόνων που έτρωγαν οι περισσότεροι με βουλιμία τη σπεσιαλιτέ της ημέρας, συκωτάκι με τηγανιτές πατάτες. Στις δωδεκάμισι το μεσημέρι, βγαίνοντας από την αίθουσα Μπορ στα υπόγεια του κτηρίου “σαράντα”, είχαμε ρίξει μια ματιά στις παρατεταγμένες οθόνες αναμετάδοσης της φιέστας. Προβληματισμένα πρόσωπα πειραματικών κοιτούσαν τις δικές τους οθόνες. Δύο φορές απ’το πρωί, ηλεκτρολογικής φύσης προβλήματα είχαν διακόψει τη δοκιμή. Η ώρα για την προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου πλησίαζε, και μαζί της η πιθανότητα ενός νέου φιάσκου. Το κέντρο ελέγχου του Άτλας, του πλησιέστερου από τους δύο μεγάλους ανιχνευτές, απείχε μερικές εκατοντάδες μέτρα από εκεί.
Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτυ.
YeeahhParty time
Στην επιστροφή μας στο “σαράντα” η εικόνα είχε αλλάξει: πειραματικοί κρατώντας ποτήρια σαμπάνιας, εκπρόσωποι τύπου να ερωτοτροπούν με τα μικρόφωνά τους, διάχυτος ενθουσιασμός, δηλώσεις, σχόλια, ευχές.

Μετά από προσπάθειες δεκαετιών, λοιπόν, (ως αφετηρία του προγράμματος θεωρείται το 1993-1994) η μέρα ορόσημο έφτασε: τα πρωτόνια του LHC επιταχύνθηκαν στην ενέργεια λειτουργίας (3.5 τρις ηλεκτρονιοβόλτς), οι δέσμες διασταυρώθηκαν αθόρυβα και σε λίγα λεπτά, μαζί με τις σαμπάνιες στα κέντρα ελέγχου, πλημμύρισαν τις οθόνες εικόνες από τα πρώτα events, σαν μπουκέτα από υπόλευκους κρίνους. Πρόκειται ουσιαστικά για το τέλος μιας μακριάς περιόδου προετοιμασίας (ειδικά για την ομάδα που είναι υπεύθυνη για την παράδοση του επιταχυντή) και την αρχή του προγράμματος φυσικής του LHC, για την αρχή μιας περιόδου όπου, μετά από καιρό, το πείραμα θα αρχίσει να καθοδηγεί τη σκέψη μας.

Φυσικά, τα ορόσημα και οι φίεστες είναι ως ένα σημείο αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων: το CERN λειτουργεί με τα βλέμματα ολόκληρου του πλανήτη στραμμένα πάνω του (εικόνες από τη δοκιμή αναμεταδόθηκαν ζωντανά σε δίκτυα με δισεκατομμύρια τηλεθεατές) γιατί είναι τμήμα απερίσπαστο κι αυτό ενός πολιτισμού που θέλει να βλέπει με τρόπο απτό τους καρπούς των επενδύσεών του. Ενός πολιτισμού που αναγκάζει τον γενικό διευθυντή του, Rolf Heuer, να ακροβατεί στα όρια του επιστημονικά παραδεκτού όταν μιλά για τις δυνατότητες του πειράματος τα επόμενα δυο χρόνια. Και θα είναι προσωπικό επίτευγμα του συγκεκριμένου γενικού διευθυντή αν καταφέρει να μονώσει την πραγματικότητα εντός του πειράματος από τις απαραίτητα υπεραισιόδοξες δηλώσεις που οφείλει να εκπέμπει προς τα έξω, προς μια κοινωνία ανυπόμονη για κινηματογραφικές ανακαλύψεις και μυθιστορηματικές λύσεις συμπαντικών μυστηρίων. Όπως δήλωσε αμέσως μετά τη δοκιμή:

“Πολλοί άνθρωποι περίμεναν για πολύ καιρό τη στιγμή αυτή, αλλά η υπομονή και η αφοσίωσή τους άρχισε να αποδίδει καρπούς”

Θα χρειαστεί αρκετή ακόμα υπομονή και αφοσίωση, πάντως, μια και τα επόμενα δυο χρόνια το LHC θα λειτουργήσει στην ενέργεια της δοκιμής (3.5 TeV ανά δέσμη, δηλαδή 7 TeV διαθέσιμη ενέργεια συνολικά), που είναι μόνο η μισή της ενέργειας για την οποία σχεδιάστηκε, και οι απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα (υπερσυμμετρία, έξτρα διαστάσεις, Χίγκς, σκοτεινή ύλη) πιθανότατα θα χρειαστούν συγκρούσεις στην ενέργεια σχεδιασμού. Προς το παρόν, τα πειράματα θα επανανακαλύψουν όλο το καθιερωμένο μοντέλο και θα προσπαθήσουν να καταλάβουν όσο το δυνατό καλύτερα τις αποκρίσεις των διαφόρων συνιστωσών των επιταχυντών σε συγκεκριμένες διεργασίες, τους επόμενους τέσσερις με έξι μήνες. Στη συνέχεια, για τον υπόλοιπο ενάμισι χρόνο, το LHC θα συλλέξει δεδομένα σε επίπεδο ανταγωνιστικό του Tevatron, του επιταχυντή στην Μπατάβια, Ιλλινόι, που είχε τα τελευταία δέκα χρόνια το μονοπώλιο στα πειράματα υψηλών ενεργειών. Ακολούθως, και καθώς το Tevatron αναμένεται να σιγήσει, το LHC θα διακόψει για ένα περίπου χρόνο αναβαθμίσεων και θα επανέλθει, ελπίζουμε, στην ενέργεια σχεδιασμού (ή κοντά σ’αυτήν) για αρκετά χρόνια. Αυτή θα είναι πιθανότατα και η περίοδος των μεγάλων ανακαλύψεων.
7 TeV event from ATLAS, March 30th 2010
Τη Μεγάλη Τετάρτη, χωρίς δημοσιογράφους και δηλώσεις, με συννεφιά και ένα διπλό ουράνιο τόξο αργά το μεσημέρι, τα πρωτόνια του LHC επιταχύνθηκαν ξανά ιλλιγγιωδώς προς το θάνατό τους. Οι οθόνες στα κέντρα ελέγχου απέκτησαν καινούρια events, η επιτροπή λογοκρισίας ενέκρινε ορισμένα απ’αυτά για μηντιακή κατανάλωση, το εστιατόριο άλλαξε σπεσιαλιτέ και εμείς οι θεωρητικοί γεμίσαμε πάνω στα τραπέζια του μερικές ακόμα σελίδες με ορνιθοσκαλισμένα διαγράμματα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να συμφωνήσουμε (ή τουλάχιστον να διασαφηνίσουμε τη διαφωνία μας).

April 10, 2010  4 Comments

Ξαφνική σκέψη απύθμενου βάθους.

Το να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας απ’τον κόσμο, τα προσωπικά μας επιτεύγματα απ’αυτά των “δασκάλων” μας,το να διακρίνουμε τα σύνορα του εγώ με το υπόλοιπο του σύμπαντος, το να αντιληφθούμε το βαθμό στον οποίο απλώς αναμασάμε τα ήδη γνωστά, τα ήδη, από τη σκοπιά κάποιων άλλων, τετριμμένα, είναι μια επώδυνη διαδικασία που ξεκινά απ’τη στιγμή της γέννησης και δε σταματάει ποτέ.

Δε νομίζω οτι σχετίζεται άμεσα, αλλά μόλις διάβασα το άρθρο του Παπαγιώργη για το “Ενάντια στη μέρα” του Πύντσον.

March 4, 2010  Leave a comment

Copenhagen prelude.

An indicative map of potential consequences of global warming, by the NYT. The provincially patriotic among us should pay attention to that yellow spot in the Mediterranean that will be affected from droughts. Surprise: it’s the south of Greece. And then in frame 3, it’s all about Cyprus.

Moreover:

From Cosmic Variance:

You can find scientists that believe the Universe is not expanding. They are wrong. You can find scientists that believe there is no evidence for evolution. They are wrong. And you can find scientists that believe there is no evidence for anthropogenic global warming. They are wrong.

and then

Since this issue has profound consequences for centuries to come, I would claim it is the responsibility of every citizen of the world to educate themselves on the topic. It seems to me that each of us has three straightforward choices:
1. go back to school, get a PhD in climate sciences, and form one’s own informed opinions about what’s going on.
2. trust the experts.
3. trust the fringe.

Note that the fringe consists almost entirely of non-experts. And believing the fringe requires you to be convinced there’s a vast scientific conspiracy, with the willing collusion of thousands of experts around the world. With no obvious motive or agenda.

From Andrew Jaffe’s leaves on the line

The basic science behind climate change is well-understood:

1. The mean temperature is increasing, with significant variation superposed from place to place and year to year.
2. This is caused largely by the anthropogenic increase in carbon dioxide and other greenhouse gases in the atmosphere, due to the very well-understood and uncontroversial physics of the carbon-dioxide molecule.
3. Significant further increase would be societally bad for many people.
4. Lowering our greenhouse-gas emissions can slow or halt the increasing temperatures.

At this coarse level, both the data and the theory underlying these conclusions are almost incontrovertible and ought to be uncontroversial, although each of these has been questioned by the politically-motivated or ignorant deniers sceptics.

December 9, 2009  1 Comment

Η αυγή του LHC

Μια δημοσίευση με ιδιαίτερα αφηγηματικό ύφος στο abstract έκανε την εμφάνισή της χθες:

On 23rd November 2009, during the early commissioning of the CERN Large Hadron Collider (LHC), two counter-rotating proton bunches were circulated for the first time concurrently in the machine, at the LHC injection energy of 450 GeV per beam. Although the proton intensity was very low, with only one pilot bunch per beam, and no systematic attempt was made to optimize the collision optics, all LHC experiments reported a number of collision candidates. In the ALICE experiment, the collision region was centred very well in both the longitudinal and transverse directions and 284 events were recorded in coincidence with the two passing proton bunches. The events were immediately reconstructed and analyzed both online and offline. We have used these events to measure the pseudorapidity density of charged primary particles in the central region. In the range |eta| < 0.5, we obtain dNch/deta = 3.10 +- 0.13 (stat.) +- 0.22 (syst.) for all inelastic interactions, and dNch/deta = 3.51 +- 0.15 (stat.) +- 0.25 (syst.) for non-single diffractive interactions. These results are consistent with previous measurements in proton--antiproton interactions at the same centre-of-mass energy at the CERN SppS collider. They also illustrate the excellent functioning and rapid progress of the LHC accelerator, and of both the hardware and software of the ALICE experiment, in this early start-up phase.

Κανείς δε γνωρίζει ακόμα αν πρόκειται για το πραγματικό, ιστορικό ξεκίνημα του πειράματος. Κανείς δεν γνωρίζει καν αν και κατά πόσο το LHC θα πετύχει τους στόχους του. Πάντως αυτή τη φορά το πείραμα φαίνεται να προχωράει χωρίς τυμπανοκρουσίες, με μικρά σταθερά βήματα που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση των επιστημονικών ομάδων στο CERN, και παρά τις ελαφρώς δυσοίωνες εκτιμήσεις γύρω από την τελική ενέργεια των δεσμών πρωτονίων που είναι ρεαλιστικό να επιτευχθούν, ο άνεμος δείχνει προς το παρόν γενικά ούριος.

December 1, 2009  1 Comment

Η επανάσταση και η μάνα.

Η περιβόητη κεφαλιά του Zidane στο παγκόσμιο του 2006, αποτελεί μνημείο, κατά τη γνώμη μου, του ανθρώπινου προσώπου του πρωταθλητισμού (και του fair play υπό ορισμένη οπτική γωνία) επειδή καταδεικνύει πως όσο μεγάλες κι αν είναι οι προσωπικές και συλλογικές φιλοδοξίες σε ένα ματς τόσο ιστορικής σημασίας όσο ο τελικός ενός παγκοσμίου κυπέλλου, υπάρχει πάντα ένας σκληρός πυρήνας αξιοπρέπειας που ο ανθρωποαθλητής είναι διατεθιμένος, έστω και ενστικτωδώς, να υπερασπίσει με κάθε κόστος, ακόμα και πέρα από το δεσπόζον πλαίσιο της νίκης και της ήττας. Ένας άλλος Γάλλος με Αλγερινή καταγωγή έχει ξαναθέσει το ίδιο ζήτημα όχι μέσα στο πλαίσιο του ποδοσφαίρου, αλλά μέσα σ’αυτό της επανάστασης, όπου η ανάγκη της νίκης είναι ακόμα πιο επιτακτική. Όταν ρώτησαν τον Αλμπέρ Καμύ αν πρόκειται να υποστηρίξει το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Αλγερίας έκανε (με μεγάλη καθυστέρηση) την ιστορική δήλωση (που του στέρησε αργότερα κάθε λογής κομματική ταυτότητα):

Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στην επανάσταση και στη μάνα μου, θα διάλεγα τη μάνα μου

Σημ.: όλα αυτά τα θυμήθηκα ξανά εξαιτίας ενός ιερόσυλου σχόλιου από τον Kensai στο buzz.

November 19, 2009  Leave a comment

On beauty

Umberto Eco says at the “History of Beauty“:

The thirsty person who, having found a spring, rushes to drink, does not contemplate its Beauty. He or she may do so afterward, once the thirst has been slaked. This explains why the sense of Beauty differs from desire. We can consider human beings to be most beautiful, even though we may not desire them sexually, or if we know that they can never be ours. But if we desire a human being (who might also be ugly) and yet cannot have the kind of relationship we desire with him or her, then we suffer.

James Blunt says, at “You ‘re beautiful“:

You’re beautiful. You’re beautiful.
You’re beautiful, it’s true.
I saw your face in a crowded place,
And I don’t know what to do,
‘Cause I’ll never be with you.

November 19, 2009  Leave a comment

Weinberg on superstrings

O Steven Weinberg σχολιάζει, μετά από μια ομιλία για όλα όσα περιμένουμε από το LHC, σχετικά με τη θεωρία υπερχορδών:

It’s developed mathematically, but not to the point where there is any one theory, or to the point that even if we had one theory we would know how to do calculations to predict things like the mass of the electron, or the masses of the quarks. So, I would say, although there has been theoretical progress it’s been, I find it disappointing. One of the hopes would be that the LHC would provide a clue to something we’re missing in superstring theory and I think there supersymmetry is the most likely place to look.

One of the troubles with superstring theory is that although in a sense the theorists think there is only one theory, there are an infinite number of approximate solutions of it and we don’t know which one corresponds to our world. But at least in a large variety of the solutions of superstring theory there is supersymmetry visible at low energies, and if we see supersymmetry at low energies, superstring theorists may be able to derive from it some kind of clue as to how to solve these theories. But I haven’t talked about it in this lecture because I don’t see how that would work, it would be.. I mean I couldn’t say that that was likely with any degree of sincerity, and certainly the LHC and any other accelerator that we can imagine being built will not get up to energies which are high enough so that we can directly see the structures that are described by superstring theory, the strings or the D-branes or whatever it is. Those will not be accessible at the LHC, so any clue we get will be very indirect.

I myself, well I was working on superstring theory in the 80s and gave it up because I… I moved into cosmology, which in the last couple of decades has had the excitement that elementary particle physics had in the 60s and 70s, a wonderful coming together of theory and observation. Cosmology now reminds me of the excitement that I felt when I was younger and doing particle physics.. and it’s a pity that superstring hasn’t developed better. I still think it’s the best hope we have, I don’t know of anything else. My own work very recently has been trying to develop an alternative to superstring theory as a way of making sense out of quantum gravity at very high energies. But even though I’m working on this I still find superstring theory more attractive, but not attractive enough…

via Not Even Wrong.

October 20, 2009  2 Comments

The LHC will add the cellos.

tere-celloΟ Gavin Salam σε μεγάλα κέφια, σε ένα ωραίο ταινιάκι εφτάμισι λεπτών για τη ζωή του θεωρητικού φυσικού που δουλεύει με βάση το LHC. Με nocturne του Chopin, με Παρίσι, με πρασινοπίνακες από τοίχο σε τοίχο, με λίγο από LHC accident. Εν ολίγοις, με απ’ όλα. Και με μια ενδιαφέρουσα μεταφορά απ’τη φυσική στη μουσική.

What the LHC will do is … adding the cellos, and from the cellos and double basses we are trying to figure out what the theory is [...]. And what the rest of the orchestra is playing

Δείτε το στο youtube ή σε υψηλή ανάλυση, στην πηγή.

Ενδιαφέρον έχει επίσης και το επόμενο επεισόδιο, collidonomics. Για τους δασκάλους Λυκείου υπάρχει και μια σελίδα με σχετικό διδακτικό υλικό.

October 13, 2009  Leave a comment

1849 στους δρόμους της Κοπεγχάγης (Ρεγκίνα)

Καθόλη τη διάρκεια του έτους 1849, ενώ η Ιρλανδία μαστίζεται από το μεγάλο λιμό και στην Ιταλία ο Γκαριμπάλντι μπαίνει στη Ρώμη, ενώ στις ΗΠΑ ο Μισσισιπής πλημμυρίζει την Νέα Ορλεάνη και το St. Louis καίγεται σχεδόν ολοσχερώς αφήνοντας όσους επίδοξους χρυσορύχους ταξίδευαν από την ανατολή στην Καλιφόρνια χωρίς ενδιάμεσο σταθμό για μερικούς μήνες, ενώ η Βενετία παραδίδεται στα στρατεύμετα των Αυστριακών και κάποιος Ντοστογιέφσκυ καταδικάζεται εις θάνατον για αντικυβερνητικές πράξεις και συμμετοχή σε εξτρεμιστική ομάδα διανοούμενων, ενώ ο Πόε και ο Σοπέν πεθαίνουν και ο Στρίντμπεργκ και ο Παβλόφ γεννιούνται, στο βασίλειο της Δανιμαρκίας συμβαίνει μεταξύ άλλων κάτι οπωσδήποτε αδιάφορο: ο κύριος Κίρκεγκαρντ και η Ρεγκίνα Όλσεν εκτελούν με ζήλο τους προσχεδιασμένους πρωινούς και απογευματινούς τους περιπάτους στους δρόμους της Κοπεγχάγης.

Αν δεν ήμουν ένας μετανοών, με την προηγούμενη ζωή μου, ούτε ένας μελαγχολικός… ο δεσμός μας θα μ’είχε κάνει τόσο ευτυχισμένο όσο δεν ονειρεύτηκα ποτέ οτι μπορούσα να είμαι.

RegineOlsenΠερνούσαν από τα ίδια σημεία, μέρα με τη μέρα, και όταν συναντιόνταν αντάλασσαν μόλις ένα αδιόρατο νεύμα, μια χειρονομία που έπρεπε ακολούθως να ερμηνευθεί σαν καλής ή κακής θέλησης, ανάλογα με το αν ο κύριος Κίρκεγκαρντ βρισκόταν σε αισιόδοξη ή μελαγχολική καμπή. Μια ματιά κατά τη διάρκεια του κυρήγματος στην εκκλησία, μια κίνησή του να της αφήσει χώρο να περάσει στο δρόμο, το ελαφρύ ανασήκωμα του καπέλου, το γεμάτο προσμονή σταμάτημά της στη μέση ενός δρόμου ή πάνω σε μια γέφυρα.

[Στο περιθώριο] Μου είπε: “Είθε να μην είναι πολύ αργά όταν θα μετανιώσεις…”. Αναγκάστηκα με σκληρότητα να αστειευτώ και τη ρώτησα αν νόμιζε πως έπρεπε να έρθω όπως ο Βίλχελμ στη μπαλάντα της Λενώρας

Εννιά χρόνια πριν ο Κίρκεγκαρντ στα εικοσιεφτά του έλεγε στην δεκαοχτάχρονη Ρεγκίνα που μόλις είχε παίξει πιάνο για αυτόν: “Τί με νοιάζει η μουσική! Εσάς επιθυμώ, εσάς επιθυμούσα τα τελευταία δυο χρόνια.” Ο αρραβώνας που ακολούθησε με την κεραυνοβολημένη Ρεγκίνα κράτησε λίγους μόλις μήνες: ο Κίρκεγκαρντ γρήγορα αποφάσισε οτι ο ρόλος που του επιφυλάσσει η μοίρα, του φιλοσόφου, του συγγραφέα, του Χριστιανού, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον έγγαμο βίο. Όχι μόνο διέλυσε τον αρραβώνα, εξαιτίας της μελαγχολίας του, αλλά προέτρεψε την Ρεγκίνα να παντρευτεί. Εκείνος δεν θα παντρευόταν; “Ναι, βέβαια, σε δέκα χρόνια, όταν θα έχω ξεζουμιστεί και θα χρειάζομαι μια νεαρή γεμάτη πόθο να με ξανανιώσει”!

Τί είναι άλλωστε ο Χριστιανισμός; Δεν είναι βέβαια ένα σύνολο από θεωρήματα, αλλά μονάχα να τεθείς στην υπηρεσία του.

Η Ρεγκίνα κατέρρευσε, αλλά δυο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον Σλέγκελ, τον παλιό της δάσκαλο.

Το “Ημερολόγιο του Αποπλανητή” γράφτηκε εξ’αιτίας της, για να την απωθήσω. Δε χάνει κανείς αυτόν που αγαπάει παρά όταν τον κάνει να ενεργήσει αντίθετα με τις πεποιθήσεις του. Αυτή το διάβασε, το ξέρω από τον Σίμπερν.

Οι περίπατοι στην πόλη ξεκίνησαν συστηματικά το 1849 και τελείωσαν όταν ο Κίρκεγκαρντ ζήτησε την άδεια από τον Σλέγκελ να μιλήσει στη Ρεγκίνα και ο Σλέγκελ αρνήθηκε. Τότε ο Κίρκεγκαρντ άλλαξε καθημερινά δρομολόγια.

Ποτέ δεν άλλαζα το δρόμο μου κατά ένα βήμα και γύριζα πάντοτε από το δρόμο του Κάστρου, ακόμα κι όταν, σπανιότατα, συνέβαινε να φαίνεται, λίγα βήματα μακρύτερα, ναρχεται από το δρόμο του Ασβεστόφουρνου και θα μπορούσα να διασταυρωθώ μαζί της αν δεν έστρεφα. Έτσι γινόταν μέρα με τη μέρα. [...] Την επόμενη Κυριακή, ήμουν στην εκκλησία για να ακούσω το κύρηγμα του Πωλλί. Ήταν κι αυτή επίσης. Στάθηκε κοντά μου. Ο Πωλλί κηρύττει όχι πάνω στο ευαγγέλιο αλλά πάνω στην επιστολή που αναπτύσσει οτι “πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον” κλπ. (επιστολή Ιακώβου, 1,17). Σ’αυτές τις λέξεις, κρυμμένη από το διπλανό της, στρέφει το κεφάλι και μου ρίχνει ένα πολύ διεισδυτικό βλέμμα. Κοίταζα αορίστως μπροστά μου.

Το 1855 η Ρεγκίνα και ο Σλέγκελ έφυγαν για τις Δανικές Δυτικές Ινδίες ενώ αργότερα τον ίδιο χρόνο ο Κίρκεγκαρντ, στα σαρανταδύο του, πέθανε ξαφνικά.

Έπειτα έρχονται στιγμές όπου όλα μου φαίνονται να ‘χουν μια απέραντη γλυκήτητα, όπου πιστεύω οτι έχω εννοήσει πως ο προορισμός μου είναι να περιβάλλω ακριβώς με αλήθεια την ύπαρξή μας διασαφηνίζοντας και ομολογώντας φανερά οτι ο χριστιανισμός μας είναι μια παρηγοριά και οτι δεν απαιτούμε απο τον καθένα να είναι οπαδός.

H Ρεγκίνα Όλσεν έζησε μέχρι το 1904 και προς το τέλος της ζωής της έδωσε μερικές συνεντεύξεις σε επιμελητές του έργου του Κίρκεγκαρντ, οι οποίες όμως δε διαφώτησαν ιδιαίτερα τη σχέση της μαζί του. Ο σχολιαστής Robert Neiiendam έγραψε οτι “ήξερε πως την ανέδειξε μαζί του στην Ιστορία και αυτή η σκέψη ήταν η ανταπόδωση για όσα είχε υποφέρει”.

* Soeren Kirkegaard: Ρεγκίνα. Μετάφραση Παύλου Παπασιωπη (1906 – 1977 γεννηθής εν Κοζάνη έλληνας λογοτέχνης που δημοσίευσε μόνο δύο συλλογές διηγημάτων σε απόσταση δέκα χρόνων η μια από την άλλη, με τους τίτλους “Αίθουσα” και “Εκτροπή”). Εκδόσεις Κωνσταντινίδη.

September 14, 2009  1 Comment

Limits and Fears

The game of basketball has been everything to me: my refuge, my place I’ve always gone when I needed to find comfort and piece, it has been a source of intense pain and the source of most intense feelings of joy and satisfaction that no one can ever imagine. It’s been a relationship that has evolved over time, it has given me the greatest respect and love for the game. It has provided me with a platform to share my passion with millions in a way I neither expected nor could have imagined in my career. I hope it’s given the millions of people that I have touched the optimism and desire to achieve their goals through hard work, perseverance and positive attitude.

One day you might look up and see me play a game at 50. Don’t laugh. Never say never. Because limits, like fears, are often just an illusion.

Michael Jordan, Hall of fame 2009 speech

September 12, 2009  Leave a comment

Μικρά νυχτερινά φληναφήματα.

Τις τελευταίες μέρες στη Ζυρίχη έχει καταραμένη ζέστη. Οι μύγες έχουν παχύνει και πολλαπλασιαστεί ανυσηχητικά. Τις νύχτες, όπως τώρα, που τα παιδιά κοιμούνται, το μόνο δροσερό μέρος του σπιτιού είναι το μπαλκόνι. Από κει, ξαπλωμένος στην αιώρα (απομεινάρι ένδοξων απογευμάτων σε χαβανέζικες παραλίες) μπορώ μόλις και μετά βίας να δω την μεγάλη άρκτο καθώς και τον Αρκτούρο να λάμπει πάνω απ’τη στέγη του γείτονα. Ο γείτονας – μας χωρίζουν δυο μεγάλα κωνοφόρα και λίγα μέτρα γρασίδι – σφυρίζει νυχτιάτικα στα ελβετικά και σέρνει τις σαγιονάρες του στο τσιμέντο της αυλής του. Το ένα κωνοφόρο φωτίζεται πλαγίως από την παλλόμενη τηλεόραση του από κάτω. Από πάνω του ακριβώς λάμπει η μεγάλη άρκτος και χαζεύοντάς την σημειώνω δύο σκέψεις που άναψαν αυτόματα. Η μια είναι ανατριχιαστική αν και απολύτως κοινότυπη: Την ίδια εικόνα της μεγάλης άρκτου (και ίσως σε συνδυασμό με τη σκιά ενός πεύκου) τη μοιράζομαι πιθανώς με εσένα που ζείς χιλιόμετρα μακριά, κι αν τη μοιράζομαι με εσένα πάει να πεί πως τη μοιράζομαι με την ανθρωπότητα, το ανθρώπινο γένος αυτοπροσώπως. Η δεύτερη σκέψη είναι λιγότερο κοινότυπη: αντίθετα με τον ποιητή, δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία, κι εκείνα που δεν έχω διαβάσει και που δεν θα διαβαστούν ποτέ μιλούν με παρησία για τον άνθρωπο και τις χίλιες διαφορετικές εκδοχές του, δηλαδή για εσένα, πάει να πεί για την ανθρωπότητα, το ανθρώπινο γένος αυτοπροσώπως. Χάρη στην αγχολυτική γλυκήτητα της νύχτας αυτή η σκέψη δε με ενοχλεί καθόλου, από την άλλη όμως δύσκολα να αρνηθεί κανείς οτι το να πηγαίνεις για καφέ ενώ θα μπορούσες να διαβάσεις Καμύ ή Πούσκιν είναι ένα είδος πνευματικής αυτοκτονίας σε δόσεις.

Ο Λάκης, φίλος του πατέρα, που έχει στην κατοχή του τηλεσκόπιο εγκατεστημένο στο εξοχικό του στο(ν) Τυρό, λέει οτι δίπλα σε ένα από τα αστέρια της μεγάλης άρκτου υπάρχει ένα άλλο μικρό και σχεδόν αδιόρατο με γυμνό μάτι και οτι αν μπορείς να το διακρίνεις σημαίνει οτι έχεις καλή όραση. Εγώ πάλι, που βλέπω ένα δεύτερο δίπλα στο μεσαίο της ουράς και δεν έχω ιδιαίτερα καλή όραση, νομίζω οτι υπερβάλλει κάπως.

Την ίδια μεγάλη άρκτο αλλά κάπως χαμηλότερα χαζεύαμε και πριν μια βδομάδα, σε βόρεια παραλία της Κέρκυρας, συνήθως τρώγοντας παγωτό και κοιτάζοντας τις Αλβανικές οροσειρές απέναντι, πάνω από τις οποίες ξεσπούσαν σχεδόν κάθε νύχτα καταιγίδες. Τα φωτάκια από το Σαράντε (που εμείς αποκαλούμε Άγιοι Σαράντα) μόλις που διακρίνονταν ενώ αντίθετα τα φέρρυς για Ανκόνα και Μπάρι διέπλεαν τα στενά αργά αλλά ευδιάκριτα. Ωραίο μέρος η Κέρκυρα, γεμάτο ελιές και κυπαρίσσια. Το κακό είναι οτι περιβάλλεται από την Corfu και μόνο σε ορισμένα σημεία σχεδόν απροσπέλαστα ακόμα από τις ταξιαρχίες των ξενοδόχων, η Κέρκυρα συναντάει τη θάλασσα. Στην Corfu υπάρχει και η πόλη της Corfu, καταμεσίς της οποίας βρίσκεται το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης (ω, ναι), όπου η Κιάρα είδε για πρώτη φορά σπαθί Σαμουράι από κοντά.

Έχω να γράψω κι άλλα αλλά πρέπει τώρα να αποσυρθώ: πολλά κουνούπια εμφανίστηκαν και μου πίνουνε το αίμα, ένεκα η καταραμένη ζέστη που κάνει αυτές τις μέρες στη Ζυρίχη.

August 20, 2009  4 Comments

Η φωνή του Κυρίου.

Επιστροφή από διακοπές με μικρό αλλά ζουμερό σύνδεσμο: ο Πύ- Πύ- Πύντσον αφηγείται ο *ίδιος* στο trailer της Penguin Press για το καινούριο του μυθιστόρημα Inherent Vice!

August 17, 2009  2 Comments

Αγγέλοι και Δαιμόνοι

Είδα προχτές την ταινία του Ron Howard, Angels and Demons, λόγω κυρίως επαγγελματικού ενδιαφέροντος: μερικές σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο CERN (ο Τομ Χανκς που πρωταγωνιστεί, μαζί με την σέξυ Ιταλίδα πρωταγωνίστρια έκαναν τις σχετικές εμφανίσεις στη Γενέυη) και το σενάριο εμπλέκει το LHC, σε επτασφράγιστο πείραμα του οποίου παράγεται ένα μπουκαλάκι από αντιύλη το οποίο και κλέβουν οι κακοί για να το χρησιμοποιήσουν ως βόμβα και να καταστρέψουν το Βατικανό.

Ο Ron Howard με επιστήμονες του CERN (οι οθόνες είναι αληθινές)!Όσοι θα βλέπατε την ταινία μόνο για τις σκηνές στο CERN, δείτε καλύτερα μόνο το σχετικό γιουτιούμπ βιντεάκι, όπου μας δείχνουν τον επιταχυντή να ανάβει, τα πρωτόνια να τρέχουν, κρούσεις σε αργή κίνηση, φωτόνια που πετάνε μέσα στα καλορίμετρα, και όλα αυτά με υπόκρουση τσιτωμένους επιστήμονες που μιλούν αγγλικά με διάφορες ευρωπαϊκές προφορές (η πιο καλτ είναι η ανακοίνωση γύρω στα 2.40 οτι “we hab e signal in de luminosity monito’s, we hab events!” που μου θύμισε την περιβόητη διαφήμιση “what are you sinking about?”).

Καταπληκτικα γραφικά λοιπόν! Φαντάσου τί outreach θα μπορούσε να γίνει αν το CERN είχε στη διάθεσή του animators αυτής της κλάσης. Η Moving Picture Company που τα έκανε γράφει στο σάιτ της:

The 40 second shot describes the creation and storage of antimatter by travelling through the inner workings of CERN’s Large Hadron Collider and Atlas Detector. The true nature of CERN’s particle collisions was adapted to suit the story and provide a visually thrilling moment for audiences. An extensive pre-vis was created as a guide for the onset crew who filmed the first part of the shot in a green-screen backed Control Room set and the last part of the shot in the antimatter collection lab. The middle section of the sequence was entirely a CG creation. The interior of the facility including the outer parts of the Atlas and CERN tunnel were re-created by the Environments team using camera projection techniques, using photographs taken by Stammers and Bickerton at the CERN Labs in Geneva, as well as RED camera footage shot by Bickerton at CERN on an earlier recce. To re-create the X-Ray look of the interior of the Atlas detector, MPC was provided with a complex CAD model from CERN which the Asset Dept remodelled, and Kevin Hahn adapted this geometry to develop the X-Ray look in Renderman. Sections of internal pipes for which MPC had no access to they used reference photos sourced from the internet and the live action set to construct CG sections to join the multiple environments. Particle collisions and antimatter FX were provided FX animators Mathieu Chardonnet and Xavier Lestourneaud and all layers were composited by Scott Taylor.

Κατά τα λοιπά η ταινία είναι το αντίστοιχο του Χάρρυ Πόττερ για θρησκόληπτους συνταξιούχους με μεταφυσικές ανησυχίες που πρόκειται να ταξιδέψουν σύντομα στη Ρώμη.

Το CERN πάντως ασχολήθηκε αρκετά με το πρότζεκτ ωστε να έχει και σελίδα με σχετικές ερωτήσεις και απαντήσεις (οι απαντήσεις είναι α)όχι δεν είναι δυνατόν να φτιάξουν δυο γραμμάρια αντιύλης σε μπουκαλάκι και β)όχι, η αντιύλη δεν πρόκειται να λύσει το ενεργειακό μας πρόβλημα).

June 28, 2009  1 Comment

Τζαςς.

Μια από τις πολλές ετυμολογικές απόπειρες της λέξης Jazz είναι οτι προήλθε από την Jass που με τη σειρά της είναι παραφθορά του γαλλικού chasser (‘chercher à prendre’, ‘pousser devant soi, obliger à avancer … faire avancer rapidement’). Μια άλλη, πιο ρομαντική αλλά μάλλον πιο λανθασμένη, εξηγεί οτι το Jass ήρθε απ’το jasmine, διότι οι ιερόδουλες στη Γαλλική συνοικία της Νέας Ορλεάνης είχαν για αγαπημένο τους άρωμα αυτό του γιασεμιού, και οτι στα σοκάκια της Νέας Ορλεάνης οι περαστικοί έσπαγαν πλάκα με τις πινακίδες Jass, καλύπτοντας ή ξεκολώντας το J, οπόταν οι μαγαζάτορες το άλλαξαν σε Jazz. Mια ακόμα οτι προέρχεται από το όνομα Jezebel, επίσης δημοφιλές ανάμεσα στις ποτάνες της Ν. Ορλεάνης. Μια άλλη οτι προέρχεται απ’την αφρικανικής καταγωγής jaz που έφτασε να σημαίνει στα κρεολικά επιταχύνω το ρυθμό, τα πράγματα, τις εξελίξεις.

Και στο βιβλίο του Pynchon, Against The Day, δυο αναρχικοί (απ’αυτους που έβαζαν βόμβες πριν το 1900), ένας εκ των οποίων παίζει μουσική σε ένα μπουρδέλο στην Γαλλική συνοικία, συζητάνε για την τέλεια Αναρχική οργάνωση. Ο μουσικός παρατηρεί οτι η έκφραση “Αναρχική οργάνωση” είναι αντιφατική.

“Yet I’ve noticed the same thing when your band plays – the most amazing social coherence, as if you all shared the same brain.”

“Sure, but you can’t call that organization.”

“What do you call it?”

“Jass.”

*Ken Burns Jazz Intro

**”washes away the dust of everyday life”

May 17, 2009  8 Comments

Δυο στιγμιότυπα απ’το midwest

  1. Βρισκόμαστε στο Μάντισον, Ουισκόνσιν, καταμεσίς του διαρκούς σαματά της State street και είναι Κυριακή μεσημέρι με κρύο και λιακάδα, δηλαδή ότι πρέπει για να μπορείς να κάτσεις στον ήλιο με πουλοβεράκι χωρίς να ζεσταίνεσαι αλλά ούτε και να κρυώνεις. Σε ένα πετρινο σιδερένιο παγκάκι μια νέα κοπέλα όχι ιδιαίτερα όμορφη ούτε ιδιαίτερα καλοντυμένη, με κοντά μαύρα μαλλιά και ξασμένα ρούχα κάθεται σταυροπόδι και κοιτάζει ευθεία μπροστά της (προφανώς προς τις πρασινόχρωμες μεμβράνες του απείρου), ακίνητη σαν φωτογραφία. Με τη διαφορά οτι ο βόρειος ψυχρός άνεμος κάνει το τσουλούφι της να κυματίζει σα κοντοκομμένη σημαία και οτι το τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλά της συνεχίζει να αναλίσκεται καιόμενο, ίσως ακριβώς όπως τα στριμωγμένα της όνειρα – αλλά αυτά είναι αστήρικτες εικασίες, αφού απ’το ύφος της και μονο είναι αδύνατο να συμπεράνεις αν σκέφτεται το πάντα δυσοίωνο μέλλον ή αν απλώς πρoσπαθεί να συνέλθει μετά από ένα πρωινό ασυνήθιστα έντονης δυσπεψίας.
  2. To Μάντισον φτιάχτηκε για να ταλαντώνεται αιωνίως ανάμεσα στις δυο του λίμνες, ή αλλιώς, ανάμεσα στο Καπιτώλιο και το πανεπιστήμιο. Λίγα τετράγωνα πιο κει απ’τον άξονα αυτής της ταλάντωσης, την State street, η άσφαλτος της κατηφορικής οδού N.Frances βυθίζεται στα νερά της λίμνης Μεντότα. Απ’το τέρμα του δρόμου μπορείς να δείς τα μικρά ιστιοπλοϊκά να κινούνται ασταμάτητα στο καφεπράσινο της λίμνης. Δεξιά κι αριστερά του δρόμου, ενός δρόμου ανθισμένου και ηλιόλουστου, βρίσκονται σπίτια ανομοιογενή και ελαφρώς παραμελημένα, με ξύλινες σκάλες και σκεπαστές βεράντες. Λέσχες και στέκια της μιας ή της άλλης φοιτητικής αδελφότητας απ’αυτές που το όνομά τους αποτελείται αποκλειστικά από κεφαλαία γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Νέοι αμερικάνοι φοιτητές και φοιτήτριες εμφανίζονται και εξαφανίζονται πίσω από πόρτες με αλλοπρόσαλλα χρώματα. Ένα απ’αυτά τα σπίτια έχει παράθυρα ανοιχτά αλλά καλυμένα με σκούρες σίτες, κι από μέσα ακούγονται κοριτσίστικες ευτυχισμένες φωνές φέρουσες την χαρακτηριστική μεσοδυτική τοπολαλιά. Κάτω απ’τα παράθυρα, κατά μήκος ολόκληρης της πρόσοψης, σε μενεξεδί φόντο είναι γραμμένη με καλλιγραφικούς χαρακτήρες στο χρώμα του χαλκού, η επιγραφή “If I can’t dance, I don’t want to be part of your revolution”.

May 10, 2009  3 Comments

XKCD: Urgent Mission

Sure we could stop dictators and pandemics, but we could also make the signs on every damn diagram make sense

Sure we could stop dictators and pandemics, but we could also make the signs on every damn diagram make sense.

Μες το μυαλό μου είναι αυτοί οι τύποι…

April 9, 2009  2 Comments

Μιμόζες

Sweet as memory,
The mimozas steep the bedroom

R.M. Rilke (και δε βρίσκω την πρωτότυπη Γερμανική εκδοχή)

April 4, 2009  2 Comments

Ανώφελες ερωτήσεις διαβάζοντας το NYT sunday book review.

Στην κυριακάτικη λογοτεχνική επιθεώρηση των NYT ο Jim Holt επιχειρηματολογεί υπέρ της αποστήθισης ποιημάτων. Καθημερινή πρακτική που στη ζωή του υποκαθιστά τη λειτουργία ενός ipod, η απομνημόνευση είναι μια διαδικασία που ξεκινά σχεδόν μηχανικά, ισχυρίζεται: καταπίνοντας ένα-δυο καινούριους στίχους κάθε μέρα. Αναρωτιέμαι αν θα είχα ποτέ την πειθαρχία πoυ χρειάζεται για κάτι τέτοιο. Αναρωτιέμαι αν θα βελτίωνε τις ανεκδιήγητα κακές επιδόσεις μου στην απομνημόνευση του οτιδήποτε (O Holt λέει πως είναι αμφίβολο – η αποστήθιση ποιημάτων φαίνεται πως σε κάνει καλύτερο στην αποστήθιση ποιημάτων, κι αυτό είναι όλο). Αναρωτιέμαι, ως Έλλην του εξωτερικού, αν θα βοηθούσε στην διάσωση της μητρικής μου γλώσσας ή στη διατήρησή της σε ανεκτά επίπεδα. Αναρωτιέμαι αν θα βελτίωνε την προβληματική μου άρθρωση. Ένα είναι σίγουρο: αν είχα την επιμονή να το καλλιεργήσω, θα το διασκέδαζα αφάνταστα.

Παρακάτω, ο Joseph O’Neill, συγγραφέας του Netherlands που περιμένει στη διαρκώς αυξανόμενη στοίβα βιβλίων μου να διαβαστεί, γράφει για τις επιστολές του Μπέκετ που δημοσιεύονται για πρώτη φορά (δεν λείπει και η απαραίτητα νευρώδης και απαραίτητα ασπρόμαυρη φωτογραφία του θείου Σάμουελ). Επιστολές προς τον Joyce π.χ., σχετικά με τη χρήση διαφορετικών γραμματικών τύπων στην Ελληνικήν, επιστολές που έγραψε σε διάφορες γλώσσες σε μια δύστοκή και δύσκολη περίοδο της ζωής του (και πολυτάραχη περίοδο στην Ευρώπη γενικώς). Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ένα από τα χιλιάδες εκείνα βιβλία που δεν θα διαβάσω ποτέ λόγω έλλειψης χρόνου. Δεν μπορεί όλοι οι άνθρωποι να έχουν χρόνο για όλα τα βιβλία. Οι ιδιωτικές επιστολές του Μπέκετ σίγουρα διαβάζονται από ανθρώπους που έχουν τουλάχιστον διαβάσει πρωτύτερα ένα βιβλίο του Μπέκετ από εκείνα που ο ίδιος έγραψε με σκοπό να διαβαστούν. Κάτι με σπρώχνει παρ’όλα αυτά να το παραγγείλω. Αγοράζοντάς το, όμως, αναρωτιέμαι, δεν εξαγοράζω το δικαίωμα να αναβάλλω επ’αόριστω την ανάγνωσή του; Ο old boy ή ο Μπόρχες σίγουρα θα έχουν γράψει κάτι σχετικό.

Σημαίνουν όλα αυτά πως είμαι posh, όπως ισχυρίζεται σε κάθε ευκαιρία η Heleen; Τί θα έλεγε ο Irvin Yalom, αναρωτιέμαι;

April 4, 2009  11 Comments

Τυχαίοι αριθμοί

Όπως ίσως δεν ξέρετε, όλοι οι τυχαίοι αριθμοί (και συνεπώς οι τυχαίες διαδικασίες, τα τυχαία φύλλα τράπουλας, τα τυχαία passwords, τα gotcha captcha κλπ. κλπ.) που χρησιμοποιεί ένας υπολογιστής είναι στην πραγματικότητα ψευδο-τυχαίοι. Δηλαδή δεν είναι καθόλου τυχαίοι αλλά, τουναντίον, ντετερμινιστικά προσδιορισμένοι με έναν αλγόριθμο συνήθως απλό, που έχει όμως την ιδιότητα να παράγει μεγάλα σύνολα αριθμών οι οποίοι ενώ δεν είναι, φαίνονται τυχαίοι. Αυτό σημαίνει οτι ο αλγόριθμος παράγει ένα πακέτο π.χ. 10 δις αριθμών που περνάνε με επιτυχία ένα μεγάλο σύνολο από τεστ φτιαγμένα για να ξεχωρίζουν τυχαία από μη τυχαία πακέτα (ανάμεσά τους σε επιφανή θέση και το τεστ πόκερ).

Στην πραγματικότητα οι ψευδοτυχαίοι αριθμοί είναι προτιμηταίοι σε κάθε εφαρμογή σχετική με υπολογιστή, κυρίως γιατί είναι τσάμπα (σε αντίθεση με πραγματικά τυχαίους αριθμούς που θα έπρεπε να συλλεχθούν από κάποια πραγματικά τυχαία φυσική διαδικασία) αλλά και γιατί είναι δυνατόν να ανακατασκευάσουμε τον κάθε αριθμό ξεχωριστά (χρήσιμο στην διαδικασία παρασκευής και ανάλυσης λογισμικού). [*]

Αν όμως κάποιος θέλει σώνει και ντε, πραγματικά, αληθινά, πέρα για πέρα τυχαίους αριθμούς (και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί, αλλά τέλος πάντων) μια από τις λίγες ασφαλείς λύσεις είναι να προσπαθήσει να τους εξάγει από μια εγγενώς τυχαία φυσική διαδικασία, την ραδιενεργό β-διάσπαση. Ενώ ο κατά μέσο όρο χρόνος διάσπασης ενός ραδιενεργού πυρήνα μας είναι γνωστός με μεγάλη ακρίβεια, το χρονικό σημείο στο οποίο θα διασπαστεί ένας συγκεκριμένος πυρήνας όχι μόνο είναι άγνωστος, αλλά επίσης εγγενώς τυχαίος. Συγκεκριμένα, έχει 50% πιθανότητα να διασπαστεί σε χρόνο μικρότερο απ’το μέσο όρο, και 50% πιθανότητα να το κάνει σε χρόνο μεγαλύτερο απ’το μέσο όρο. Μετρώντας το χρόνο ανάμεσα σε δυο διαδοχικές διασπάσεις συλλέγει κανείς μηδενικά και άσους αν είναι μικρότερος ή μεγαλύτερος απ’το μέσο όρο και μετατρέπει τα μηδενικά και τους άσσους σε floating point πραγματικούς με την επιθυμητή ακρίβεια στο επιθυμητό διάστημα.

Τώρα όλος αυτός ο τζερτζελές είναι διαθέσιμος και μέσω δικτύου, από την υπηρεσία Hotbits. Εκεί, ένας μετρητής Geiger-Mueller (ένα μαραφέτι που κάνει κλικ κάθε που ένα σωματίδιο ικανό να ιονίσει άτομα περνάει μέσα του) μπροστά από ένα δείγμα ραδιενεργού Καισίου 137 (το ίδιο είδος ατόμου αλλά διαφορετικό ισότοπο χρησιμοποιείται για να ορίσει το δευτερόλεπτο), μετράει τον χρόνο ανάμεσα σε διαδοχικές “εκπυρσοκροτήσεις” ατόμων Καισίου και σας σερβίρει φρέσκους και ζεστους αληθινά τυχαίους αριθμούς (αλλά και passwords). Καλή τύχη!

[*]στην πραγματικότητα μια απ’τις εφαρμογές που χρειάζονται τυχαίους αριθμούς είναι μια τεχνική αριθμητικής ολοκλήρωσης που, όχι τυχαία, αποκαλείται μέθοδος Μοντε Κάρλο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει σύνολα αριθμών που λέγονται Quasi-random, και όχι μόνο δεν είναι τυχαίοι, αλλά ούτε καν συμπεριφέρονται ως τυχαίοι: συμπεριφέρονται πολύ καλύτερα για τις εφαρμογές που συζητάμε (δείτε εδώ για μια made by lazopolis εισαγωγή).

March 31, 2009  15 Comments

Άνοιξη

Επισήμως και καθόλου ξαφνικά μπήκε η Άνοιξη. Ανεπισήμως έριξε πέντε ποντάκια χιόνι σε δυο ώρες το πρωί. Ζυρίχη!

Καταταγείτε και Ξανακαταταγείτε, μας έλεγαν!

March 24, 2009  Leave a comment

LHC, η κατάσταση των πραγμάτων

Ο Μεγάλος (Large) Αδρονικός (Hadron) Επιταχυντής (Collider *) κοιμάται. Μετά την πολύβουη τελετή έναρξης και το σοβαρό ατύχημα που ακολούθησε το Σεπτέμβρη, ο ισχυρότερος επιταχυντής στην Ιστορία βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης όσο οι επιχειρήσεις επισκευής και συντήρησης εξελίσσονται στο εσωτερικό του. Την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες επισκευής της διασωλήνωσης της κρυογενικής εγκατάστασης στον τομέα 3-4 (ο επιταχυντής είναι χωρισμένος σε 8 τομείς, o 3-4 είναι ο τομέας με το ατύχημα) και σήμερα αντικαταστάθηκε ένας ακόμα μαγνήτης που βρέθηκε να είναι προβληματικός στον τομέα 6-7. Το επίσημο πρόγραμμα πλέον μιλάει για έναρξη λειτουργίας το Σεπτέμβρη με δέσμες πρωτονίων στην “μεταβατική” αλλά ασφαλέστερη ενέργεια των 5TeV (αντί για 7 που είναι ο συντεταγμένος στόχος) τουλάχιστον μέρχι το νέο έτος.

Η σύγχρονη φυσική μπορεί κανείς να ισχυριστεί οτι ξεκινάει με την ανακάλυψη του ηλεκτρονίου από τον J.J. Thompson στα τέλη του 19ου αιώνα. Από εκείνη την πρώτη ματιά της ανθρωπότητας στον στοιχειώδη μικρόσκοσμο μέχρι σήμερα η σύχρονη σκέψη έχει διανύσει αχανείς εκτάσεις στο ασύλληπτα μικροσκοπικό, έχει ανακαλύψει τη δομή του ατόμου (θέτοντας τις βάσεις μιας από πρώτες αρχές θεμελίωσης της Χημείας), τη δομή του πυρήνα, την δομή του πρωτονίου και του νετρονίου μέσα στον πυρήνα, έχει ανακαλύψει μια σειρά από στοιχειώδη και σύνθετα σωμάτια που δεν απαντώνται στην καθημερινή ζωή κλπ. κλπ. Κι όλα αυτά σε μια κλίμακα όπου η έννοια “σωματίδιο” και μαζί της κάθε προσπάθεια οντολογικής περιγραφής του κόσμου συναντούν τα όριά τους. Όμως η Φυσική έχει τη δυνατότητα να αδιαφορεί επιδεικτικά εμπρός στα αδύνατα της οντολογίας, ακριβώς επειδή ως κανονιστικό εργαλείο της έχει το πείραμα. Και μια σειρά από κεντρικής σημασίας πειράματα σκέδασης/κρούσης είναι που έφεραν τη θεωρητική μας γνώση γύρω από το μικρόκοσμο στο σημείο που είναι σήμερα.

Η πρακτική του να συγκρούει κανείς σωματίδια με όσο γίνεται μεγαλύτερη ορμή και να παρατηρεί τα θραύσματα που προκύπτουν για να βγάλει συμπεράσματα για τη φύση των συγκροόμενων σωματιδίων είναι μια παράδοση που ξεκινάει από τον Rutherford (τον… πρώτο επιτυχημένο Αλχημιστή, όπως τον παρουσιάζει χαριτολογώντας ένας βιογράφος του) και την ανακάλυψη της δομής του ατόμου. Από τότε μέχρι σήμερα μια σειρά από ολοένα και πιο μεγάλες, ολοένα και πιο ισχυρές, ολοένα και πιο σύνθετες μηχανές που επιταχύνουν σωματίδια έχει καθοδηγήσει τη φαντασία μας με αδιάσειστα πειστήρια για το πώς πραγματικά λειτουργεί ο μικρόκοσμος. Ο Μεγάλος Αδρονικός Επιταχυντής είναι το πιο σύγχρονο και το πιο ισχυρό παράδειγμα μιας τέτοιας μηχανής. Επιπλέον έρχεται σε μια ξεχωριστή στιγμή στην ιστορία της φυσικής καθώς είναι σχεδιασμένος να ανακαλύψει όχι μόνο το τελευταίο εναπομείναν κομμάτι (το σωματίδιο Higgs) του πιο πλήρους μοντέλου που είχαμε ποτέ (Standard Model) για την περιγραφή του κόσμου αλλά και τα ίχνη ολόκληρων κλάσεων νέων σωματιδίων, τα ίχνη νέων θεωριών (υπερσυμμετρία, έξτρα διαστάσεις, τεχνικόλορ; ) που έχουμε καλούς λόγους να πιστεύουμε οτι θα εμφανιστούν μέσα στην ενεργειακή κλίμακα που σαρώνει ο LHC.

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται απλώς για ένα πείραμα που θα βελτιώσει την ακρίβεια της περιγραφής μας ή θα επιβεβαιώσει μια από καιρό δεδομένη εικασία. Πρόκειται για ένα πείραμα που θα αποφασίσει καθοριστικά την πορεία της έρευνας στη θεωρητική φυσική τον εικοστό πρώτο αιώνα. Αν πετύχει. Αν αποτύχει (μ’αυτό εννοώ να μην πιάσει τους διακηρυγμένους στόχους τόσο στην ενέργεια όσο και στην “φωτεινότητα” – ένταση – των δεσμών πρωτονίων που συγκρούονται και ως συνέπεια αυτού να μην μπορέσει να πραγματοποιήσει τις ανακαλύψεις που περιμένουμε) η κοινότητα της φυσικής σωματιδίων θα χρειαστεί να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να πείσει την κοινωνία (και τις πολιτικές ηγεσίες) οτι ένας πιο ισχυρός (γραμμικός; ) επιταχυντής αξίζει να χρηματοδοτηθεί!

* να σημειωθεί οτι ο ελληνικός όρος εστιάζει στην επιτάχυνση, αντί για την σύκρουση, μάλλον διότι ένας μεγάλος αδρονικός συγκρουστής ακόυγεται κάπως κακόηχα. Ο Μεγάλος Αδρονοκρούστης όμως;

March 22, 2009  1 Comment

Κουάντς

Φαντάζομαι οτι σε κάθε επαγγελματικό χώρο ευδοκιμεί το φαουστικό ισοδύναμο αυτού που λένε “να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο”. Στο χώρο της φυσικής, και περιέργως, ειδικότερα στο χώρο της θεωρητικής φυσικής, όμως, πλησιάζουμε επικινδύνως την κυριολεξία: παρατάς τη φυσική και γίνεσαι Κουάντ!

Κουάντ, πάει να πεί τύπος που δουλεύει στα χρηματοοικονομικά, σε εταιρία που είτε παράγει λογισμικό για trading, είτε διαχειρίζεται η ίδια αστρονομικά ποσά σε χρηματιστηριακές αγορές. Σε προσλαμβάνουν για να κάνεις τα “μοντέλα”, δηλαδή να στήσεις ένα μοντέλο τιμολόγησης συγκεκριμένων προϊόντων (συνήθως προϊόντων με πολύπλοκη εξάρτηση από διάφορες underlying παραμέτρους οι οποίες αντιστοιχούν σε πιο χειροπιαστά προϊόντα) που υποτίθεται οτι καθοδηγεί τους traders. Προφανώς πληρώνεσαι αδρά γι’αυτό (ένας γάτος πτυχιούχος μπορεί να καθαρίσει από 75 μέχρι 250 χιλιάδες δολλάρια ετησίως τον πρώτο χρόνο, αν πιστέψει κανείς το εξαιρετικό άρθρο του D. Overbye για τους κουάντς) αλλά όχι τόσο αδρά όσο οι traders που κάνουν άλλωστε τα ντήλια και φέρουν την άμεση ευθύνη των αποφάσεών τους. Άλλωστε ο κουάντ στήνει ένα μοντέλο που δίνει ασφαλείς προβλέψεις *αν* ισχύουν συγκεκριμένες ad hoc υποθέσεις εργασίας. Αν κάτι εγγυάται, αυτό είναι η συνεπαγωγή απ’την ισχύ των υποθέσεων στην ισχύ των προβλέψεων.

Το αν ισχύουν οι υποθέσεις εργασίας το γνωρίζει μόνο ο Κύριος ημών, κι αυτός ίσως όχι με βεβαιότητα. Στην πραγματικότητα ορισμένες απ’αυτές (με πιο διάσημη την Γκαουσιανότητα της κατανομής που υποτίθεται οτι ακολουθούν οι διακυμάνσεις ενός άσετ – εδώ ο σχετικός κύρηκας) είναι σχεδόν βέβαιο οτι δεν ισχύουν καθολικά. Ισχύουν μόνο υπό κανονικές συνθήκες. Οι οποίες ορίζονται ως οι συνθήκες στις οποίες ισχύουν οι υποθέσεις.

Από την άλλη ως κουάντ, πρέπει να προσπαθήσεις να στήσεις ένα μοντέλο αποδοτικότερο από του διπλανού σου, το καλύτερο δυνατό ίσως, με τα συγκεκριμένα θεωρητικά εφόδια μιας επιστήμης (των οικονομικών) που ανακαλύπτει μόνο εσχάτως την ανάγκη για ποσοτικές περιγραφές και δυναμικές θεωρίες. Επίσης ο trader έχει κι αυτός ανάγκη από κάποιο είδος εργαλείου για να κάνει τη δουλειά του. Και τον trader κάποιος τον πληρώνει για να διαχειρίζεται κεφάλαια μειώνοντας υποτίθεται το ρίσκο διαφορων επενδύσεων.

Όταν το σύστημα καταρρέει, φυσικά, αρχίζει η διαδικασία αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων. Φταίνε οι traders που είναι άπληστοι και παίρνουν αλόγιστα ρίσκα; Πιθανώς, αφού πιέζονται ασφυκτικά να έχουν μεγάλες αποδόσεις. Φταίνε οι κουάντς που τα μοντέλα τους δεν περιγράφουν καλά το σύστημα; Φταίνε οι μάνατζερ που δεν καταλαβαίνουν από αριθμούς; Φταίει το χρηματιστήριο και οι αγορές που είναι χαοτικές που λέει κι ο Μάντελμπροτ; Φταίνε οι πολιτικοί; Φταίει ο καπιταλισμός; Φταίει ο Στάλιν;

Η πιο σωστή ερώτηση βέβαια είναι γιατί κανείς δεν έχει πρόβλημα όταν οι ίδιοι κουάντς με τα ίδια μοντέλα και τους ίδους traders και τις ίδιες άπληστες χρηματοπιστωτικές πάνε καλά και οι δείκτες ευημερούν. Τα μοντέλα περιγράφουν καλύτερα την πραγματικότητα τότε; Η απάντηση (μάλλον) είναι όχι. Αλλά αυτό που μετράει δεν είναι, καθώς φαίνεται, η περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά η επίτευξη του βραχυπρόθσεμου κέρδους. Jusqu’ ici tout va bien. Mais l’important ce n’est pas la chute, c’est l’atterrissage*.

Η πρόσκρουση λοιπόν μας φέρνει πίσω στην αρχική ιδέα του να πουλήσει κανείς την ψυχή του στο διάβολο**. Τα λεφτά, φυσικά, είναι όπως πάντα, πολλά (Άρη).

* Μέχρι εδώ, όλα καλά. Αλλά αυτό που έχει σημασία δεν είναι η πτώση, αλλά η πρόσκρουση (Το Μίσος).
** Προσφάτως, για να κάνει τη μετάβαση από τη φυσική στα χρηματοοικονομικά πιο εύκολη, υποθέτω, η μια και μοναδική βάση προδημοσιευμένων εργασιών στη θεωρητική φυσική και αστροφυσική άνοιξε και παράρτημα με quantitative finance (αυτή εδώ είναι μια γεύση από φρέσκα κουλούρια). Χωρίς peer reviewing ούτε που θέλω να φανταστω τί θα γράφουν εκεί μέσα. Είναι όμως σημείο των καιρών!

March 11, 2009  10 Comments

mac fuck!

Ακούστε εδώ περίπτωση. Η apple έχει αυτή τη στιγμή τρείς οθόνες για να συνδέσεις το γαμομακ πρό που αγόρασες για τη δουλειά. Η μια είναι 20”, η άλλη 30” και παίζει και μια καινούρια Apple LED Cinema Display με διπλό καρμπυρατέρ, στις 24”. Αγοράζεις την 24”άρα, που πάει και με το καινούριο σου μακμπούκ γιατί έχει έναν ωραίο αντάπτορ, λένε. Περιμένεις μερικές μέρες και σου’ρχεται η οθόνη με τον καινούριο αντάπτορα *μόνο*. Άρα δεν μπορείς να την πριζώσεις στο μακ πρό, μπορείς όμως να βλέπεις τη φάτσα σου (ρεφλέκτιβ οθόνη) και να χτενίζεσαι. Πας λοιπόν στο άπλσοπ να αγοράσεις τον έξτρα αντάπτορα. Και εκεί ανακαλύπτεις οτι *δεν υπάρχει* !!! Δεν υπάρχει αντάπτορας λέμε!

Επιπροσθέτως έχεις ανακαλύψει οτι ούτε με το μακμπούκ προ σου ταιριάζει, διότι ενώ το αγόρασες πριν τρείς μήνες, δεν είναι το *καινούριο* μακμπούκ, που βγήκε πριν δυόμισυ μήνες!!!

Θα ήθελα να ξέρω ποιός μαλάκας ευθύνεται κατ’αρχάς για την απόφαση να βγάλουν μια οθόνη που να μπορεί να συνδεθεί μόνο με τα καινούρια μακμπούκ. Ελπίζω να τον πιούν και ο μαλάκας να χάσει τη δουλειά του. Δεν θα με χαλάσει επίσης αν μάθω οτι έπεσε από κανένα μπαλκόνι.

Αλλά πέρα από αυτή την ηλίθια κατά τη γνώμη μου απόφαση (είναι δικαίωμά τους να κάνουν παπαριές), μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί δεν υπάρχει προειδοποίηση με μεγάλα κόκκινα γράμματα οτι αυτή η οθόνη δεν συνδέεται με τίποτα άλλο εκτός του νέου μακμπούκ;

Εεεε;

Αν ο στόχος της εταιρίας ήταν να με κάνει εξαιρετικά καχύποπτο με το hardware που πουλάει, η τακτική τους είναι πολύ επιτυχημένη.

@#%@&!@^

February 17, 2009  6 Comments

Opus 23

Dustin O’Halloran (από το σάουντρακ της Μαριας Αντουανέτας).

January 25, 2009  1 Comment

Ελληνική ομάδα εκλαϊκευσης!

Η “Ελληνική ομάδα εκλαϊκευσης σωματιδιακής φυσικής” είναι παρακλάδι της αντίστοιχης ομάδας του CERN και έχει ως στόχο να διαδώσει στο ευρύ κοινό τα θεωρητικά και πειραματικά επιτεύγματα στο χώρο της σωματιδιακής φυσικής. Εκτός από μεταφράσεις δημοφιλών φυλλαδίων και πόστερ του CERN για το LHC (σημαντική δουλειά από μόνη της), η ομάδα

  1. φαίνεται να μεταφράζει συστηματικά τις επίσημες ανακοινώσεις του LHC
  2. διοργανώνει masterclasses όπου μαθητές των τελευταίων τάξεων του Λυκείου παρακολουθούν εκλαϊκευτικές διαλέξεις από σχετικούς πανεπιστημιακούς και έχουν την ευκαιρία να παίξουν με πραγματικά πειραματικά δεδομένα. Παίζει και μια ημέρα για καθηγητές λυκείου!
  3. Μέλη της Ελληνικής Ομάδας Εκλαΐκευσης δίνουν σεμινάρια-διαλέξεις σε μαθητές Λυκείων και Γυμνασίων, επιμορφωτικά σεμινάρια σε καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης καθώς και παρουσιάσεις σε ευρύ κοινό.” Η ομιλία φαίνεται να είναι στανταρισμένη και με σχετικό βίντεο.
  4. Η ομάδα φαίνεται να προσπαθεί να μεταφράσει και τα συνήθως πολύ καλά “explain it in 60 seconds” άρθρα του symmetry magazine (joint fermilab/slac publication), ξεκινώντας από αυτά τα δύο εδώ.

Σε γενικές γραμμές φαίνεται να είναι μια κατ’αρχάς συνεπή προσπάθεια με καλές επιλογές περιεχομένου, παρά τον τραγικά web -1 ιστότοπο (που μπορεί όμως να βελτιωθεί εύκολα) ο οποίος κάνει την περιήγηση λίγο στριφνή*. Ελπίζω η προσπάθεια να συνεχιστεί και να βρεί ανταπόκριση κυρίως όσον αφορά τα σχολεία και τις μαθητικές εκδηλώσεις. Όσοι καθηγητές λυκείων ενδιαφέρεστε να τους φέρετε για παρουσίαση, επικοινωνήστε μαζί τους (στοιχεία στο τέλος αυτής της σελίδας).

*Επίσης να γκρινιάξω για τις μεταφράσεις των δύο άρθρων του symmetry magazine όπου υπάρχουν προτάσεις που έτσι όπως είναι μεταφρασμένες δε βγάζουν νόημα.

January 22, 2009  Leave a comment

Χάπι 2009

Ξεκινάω γράφοντας ένα ποστ για ξεμούδιασμα, μετά από μήνες άσφαιρους και αραχνιασμένους σε τούτο εδώ το ιστολόγιο. Μπαράζ ιώσεων – η εκδίκηση του πολιτισμένου κόσμου έναντι ημών των εκ Χαβάης προερχόμενων – σε συνδυασμό με μηδενικό ελεύθερο χρόνο με έχουν καθηλώσει σε απραγία, παρότι τους τελευταίους μήνες και τί δεν έχουν δεί τα μάτια μας (μέσα απ’τους σωλήνες του ιντερνέτ) στην Αθήνα – εξεγέρσεις, δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες, μπάτσοιγουρούνιαδολοφόνους, την επίστροφή του Μπάγιεβιτς, κλπ. κλπ.

Για την εξέγερση δεν είχα να γράψω πολλά, κι ότι θα έγραφα υπάρχει σίγουρα καταγεγραμμένο σε κομμάτια κάπου μέσα στον κατακλυσμό από αναλύσεις έγκυρων εμβαπτισμένων παρατηρητών. Ο Μπάγιεβιτς επέστρεψε και καλά να πάθει. Οι μπατσοιγουρουνιαδολοφόνοι (δηλαδή η αστυνομία που λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα σαν αστυνομία τριτοκοσμικής χώρας), θα έπρεπε προφανώς να μεταρυθμιστούν, αλλά προφανώς θα παραμείνουν ως έχουν (όπως ακριβώς και η πυροσβεστική). Και γενικώς η παρούσα κατάσταση των πραγμάτων θα συνεχίσει πιθανότατα να αναπαράγει τον εαυτό της, με την (μάλλον αμεληταία) διαφορά οτι ορισμένοι στη χώρα άρχισαν να καταλαβαίνουν οτι κάτι στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα άρχισε να μυρίζει δυσάρεστα.

Σε κάθε περίπτωση, ευτυχισμένο το 2009, κι ότι ποθείτε. Θεωρείστε τον εαυτό σας προειδοποιημένο – θα ακολουθήσουν αρκετά κείμενα σχετικά με το LHC και τη θεωρητική φυσική.

January 17, 2009  1 Comment

Πορτραίτο Κεκόα

Χωρίς λόγια.

January 15, 2009  2 Comments

« older posts